wat al een hond overlijd?

sorry ik drukte weer is op enter...haha

wat ik mij nou afvroeg, ik zat net een stukje te lezen in de encyclopedie hier op de site.
ik heb er nog nooit zo bij stil gestaan. maar wat nu als je huisdier overlijd?
ik weet wel als je je hond laat inslapen (bij mijn dierarts voor zover ik weet) doen ze hem ook voor je ceméren,en berengen ze hem nog thuis ook keurig in een urntje. maar wat nu als je hond thuis overlijd? kan je hem of haar dan ook naar een dierenarts toe brengen? ik heb maar 2 kleine hondjes die zouden dus gewoon in de tuin begraven mogen worden (dat stond in de encyclopedie)maar als ik er zo overna denk wil ik dat helemaal niet.ik laat mijn honden liever cremeren en dan uitstrooien over hun favorite uitlaatplaats.

heeft iemand hier ervaring mee?
in de encyclopedie staat wel al een heel verhaal. maar het is niet wat ik wil weten.

groetjes mandy

Beste,

Bij het thuis overlijden van uw hond
kan men zeker vragen aan de dierenarts
om de hond tot bij de praktijk te brengen of te komen halen. Hij/zij zal u zeker bijstaan met raad en daad.
Toen onze vorige gestorven zijn, beiden thuis mochten wij direct onze dierenarts opbellen, zij is dan gekomen om te overleggen wat wij zouden willen doen met ons hondje, na beraad hebben wij besloten om ze in de tuin te begraven.

Beste Mandy,
Onze hond is pas overleden en wij hebben hem dood in de huiskamer gevonden. Het is verschrikkelijk om je hond dood te vinden en zeker omdat hij helemaal alleen thuis was. Het was rond tien uur in de avond en wij hadden ook zoiets van wat nu.. Wij hebben het crematorium gebeld. Zij konden hem nog komen ophalen maar dat wilden wij niet. Hij heeft nog de hele nacht in zijn mandje gelegen en de volgende ochtend hebben wij hemzelf naar het crematorium gebracht. En van deze keuze heb ik zeker geen spijt.
Groetjes Ineke

Mandy zoals je ziet zijn er heel veel mogelijkheden.
De meeste Dierenartsen staanje bij met dit proces.
Gelukkig heb ik het nog niet ervaren maar weet dat ik mijnhondjes zou laten cremeren en uitstrooien op hun favorite wandelplek

Groetjes

tenaller eerst ineke gecondoleerd met je hond.en heel veel sterkte nog. ik heb het zelf nog nooit mee gemaakt maar het lijkt me vreselijk om 1 van mijn beesjes te verliezen.

en cindy laten we hopen dat we het voorloopig ook nog niet mee hoeven te maken. en uitstrooien over hun favorite wandelplek is ook mijn keus.
dat vind ik een heel mooi gebaar.
maar laten we hopen dat, dat nog heel lang duurt.

groetjes mandy

he mandy

ik heb het gelukkig nooit mee hoeven maken en hoop dat dat nog heel lang gaat duren. maar wat ook een mogelijkheid is dat je je hondje (of andere huisdieren) kunt begraven op een dieren begraafplaats (met grafsteen en zo), kun je je kleine ook nog eens op gaan zoeken. persoonlijk vind ik dit wel een mooie gedachte.

groetjes vo

dat is zeker zo vo. en iedereen moet het zeker zo doen als dat hij of zij denkt dat zijn beesjes verdienen.

ik wil graag mijn hondje laten uitstrooien over het hondenstrand hier in delft, iniedergeval gipsy(mijn oudste hondje)ik breng daar hele zomers door met haar, en ze heeft het daar altijd zo verschrikkelijk naar haar zin.
dat is teminste hoe ik er nu over denk hoor mischien is het tegen die tijd wel anders

groetjes mandy

Ik zit echt erg tehuilen. Op maandag 19 november 2007 om 14:00 uur is mijn hondje overleden. wat mij ook aangrijpt is dat mijn buurvrouw constand lastig valt en mij elke keer valse beschuldigt van mijn hondje aan het mishandellen ben. ik het paar keer tegen die tut holla verteld dat mijn hondje leed aan kanker. maar ik moest nu echt afscheid nemen van mijn hondje. ze was de enige die ik had. ik heb nu echt niets meer. geen vrienden.famillie. echt niets meer. wat voor mij nu extra moeilijk maakt is dat ik mijn hondje moest in laten in slapen. ze is en blijft alles voor me. mijn maatje. gabbertje. echte vriend.

Versje / gedricht.

Loop niet voor mij.
Loop niet echter mij.
Maar langs mij als een echte vriend.

Als ik verdriet had.pijn of wat dan ook. mijn hondje was er voor me. waar en waneer dan ook.
gabber.maatje.vriend en vriendin van me ik mis je echt. ik zal je nooit vergeten. alle mooie moment zal ik voor altijd bij me dragen. ik heb je erg goed verwend. verzorgd dag en nacht 24 uur per dag als het nodig was. maar we waren er voor elkaar.

beste anoniem, geen prettig bericht..
het lijkt mij heel erg om je beestje op te moeten geven.

het is heel rot om je maatje te verliezen, zoveel liefde,tijd en zorg voor gedragen.
en toch word ze van je afgenomen.

heel veel sterkte met dit grote verlies.

groetjes mandy

Beste anoniem,

Mijn oprechte spijt en medevoelen bij het verlies van uw hondje.
De meeste onder ons weten wat het is om èèn van onze lieve huisdieren te moeten afstaan aan de dierenhemel, want daar is het nu en zal steeds over u waken.

Veel sterkte en denk aan de mooie momenten welke jullie samen hadden.

Groetjes Toshi & haar vrouwke

Hallo,

Een drietal jaar terug heb ik ook m'n hondje moeten laten inslapen omdat ze kanker had. Ik heb ze nog laten opereren maar dat heeft niet meer mogen baten. Op een dag moest ik de klik maken om de dierenarts op te bellen om haar een spuitje te laten geven. Echt wel de moeilijkste beslissing van m'n leven hoor. Beslissen over leven of dood is echt niet leuk. Ik hoop echt dat ik dat nooit meer hoef te doen.

Ik nam toen de beslissing om m'n hondje in de tuin te begraven in een zelf gemaakt kistje. Wij hadden daar beiden veel aan om te weten dat ze nog dicht bij ons was. Ik zou m'n hond nooit meegeven met een dierenarts. Ik krijg dat niet over m'n hart. Maar cremeren lijkt mij ook wel een goede oplossing of begraven op een hondenkerkhof maar dat heb je niet in onze streek.

Een trouwe vriend verliezen is een van de ergste dingen die je kunt meemaken en als ik eraan denk dan rollen de tranen zo over m'n wangen, vooral als ik denk aan m'n overleden hond. Dat duurt echt wel een tijd hoor en niet iedereen kan z'n hond vergeten door het aanschaffen van een nieuwe hond. Ik liet daar een half jaar over passeren. Maar het kan sommige mensen wel helpen als je vlug een nieuwe kameraad in huis haalt. Er zijn tenslotte veel honden die een erbarmelijk leven lijden en die maar al te graag bij een echte hondenliefhebber zouden terecht komen.

Hopelijk kun je de pijn op een positieve manier verwerken en dat is voor iedereen anders. We leven met je mee.

Groetjes Nele

kwam hier tercht om eigenlijk te kijken of ik niet overdreven reageer.
maar naar lang wikken en wegen is de beslissing eindelijk gevallen. a.s maandag is het zover en gaat mijn lieve hondje naar een hopelijk beter plekje. maar ik lig hier nu dus al een aantal nachten huilend van wakker en denk dat dat na maandag alleen nog maar erger wordt. dacht eigenlijk dat ik heeel erg was maar hier hebben meer mensen de zelfde ervaring lees ik. hoe slepen jullie jezelf erdoor heen. heeft iemand misschien tips? kan eigenlijk echt niet zonder hem maar het is gewoon beter voor hem dit verdient hij echt niet.
hoop dat iemand me kan helpen
groetjes wendy
sammy love you 4-ever

Hi Wendy,

Wat vreselijk voor je. Ik heb vorige maand onze vriend moeten laten inslapen. Ik heb bijna 14 jaar voor hem gezorgd en mis hem vreselijk. Je weet wel dat het de beste keuze is voor je hondevriendje maar je kan niet zonder hem/haar! Veel sterkte morgen... Er zal een gat vallen

hey wendy,
wat een vreselijk verhaal...
dagen weg tellen dat is echt heel erg. en overdrijven doe je zeker niet hoor. je hebt het beestje al 14 jaar.
en je bouwt toch een band op met z'n beest...
heel veel succes en sterkte meid..

groetjes mandy

Bij ons is het nu 3 maanden geleden dat wij ons 13 jaar oude maatje hebben moeten afgeven. Nog dagelijks heb ik er moeite mee, dat hij niet meer bij ons is. Zijn aanwezigheid, zijn rituelen en ga zo maar door. Het is gewoon een groot gemis. 13 jaar zoveel van hem gekregen, maar natuurlijk ook heel veel gegeven. Vooral het laatste jaar heeft hij zo'n pech gehad. Het één kwam bovenop het ander. We hebben alles voor hem gedaan, tot hij geen plezier meer in zijn leven had. We mochten niet meer egoïstisch zijn om hem te willen houden! Wij hebben zijn urn in de kamer staan bij de kachel waar hij altijd lag. Verder hebben wij heel veel steun aan het forum "pets.im". Je kunt hier je overleden dier een plekje geven. Ik schrijf regelmatig een berichtje bij hem. Lotgenoten steunen je ook in je gemis en andersom kun je hen ook steunen. Het is een plek waar iedereen elkaar begrijpt, want sommige snappen gewoon niet dat je zo'n verdriet hebt van je hond. Nou, voor ons was hij niet zomaar een hond, maar een zoontje! Het is toch een stukje van jezelf wat afgebrokkeld wordt. Ik hoop het nu even niet meer mee te maken. Ook al hebben wij er hier nog één rond lopen van 14 jaar. Dit zijn gewoon de minder leuke kanten van het nemen van een hond. Ooit moet je afscheid nemen. Echter, ik ben wel blij dat ik dat ook echt heb mogen doen. Het zou maar eens ineens over zijn! Dat lijkt me helemaal vreselijk.

Ik heb mijn andere hond 6oktober 2006 moeten laten in slapen ik kreeg dit gedicht van mij vriendin ik had hier veel steun aan nou hier is die dan..Als twee grote ogen je vragen .Help me want ik voel me niet zo fijn.Mag je dan,terwijl je zelf voelt dit is het einde egoistich zijn? Als je van de arts hoort,dit komt nooit meer goed.En hij kijgt steeds meer pijn.Mag je dan,omdat je hem niet wil missen egoistich zijn? Als twee lieven ogen zich sluiten gaan voor goed.En je zonder hem naar huis toe moet.Met de riem in je hand en een hart vol pijn.Dan probeer je jezelf te overtuigen dit is het beste.Ik mocht niet egoistich zijn.Vele jaren was hij bij ons.Elke dag samen was een feest en al die fijne dagen is hij zelf niet een keer egoistich geweest.Ik heb boomer 13 jaar gehad.Ze is vijftien jaar geworden .Ik had haar ook uit het asiel net zo als Taat Ik heb haar in Stompwijk laten cremeren.Daar gaan ze met de dieren heel netjes om.Nou ik hoop dat er nog meer mensen wat aan dit gedicht hebben.Want het is en blijft moeilijk groetjes joke

Wij hebben recent ons oude maatje Bas moeten laten inslapen.Bij de dierenarts kregen we diverse optie's waaronder crematie of op laten halen door de dieren ambulance.Op de honden.pagina.nl staan diverse links naar crematoria's waar de nodige info opstaat.Hoop in ieder geval dat je eerst nog een hele tijd van Jacky' kan genieten.

Hoi allemaal,...

Het is nu ruim twee jaar geleden dat we Jip moesten laten inslapen. Hij had sinds zijn vierde jaar, epilepsie.

Misschien overgehouden van een sprong, die hij ooit gemaakt heeft, tijdens een training tijdens het reddingswerk waar hij een "kei" in was....
Hij koos - gewoon - voor de kortste en snelste weg terug, naar mij....

Eén dag - voor kerst - kwam hij niet meer uit een insult. We hadden geen keus meer...

We hebben de dierenarts "thuis" laten komen, zodat Jip in zijn eigen vertrouwde omgeving, in mijn armen kon inslapen. We hebben hem zelf, een dag later, weggebracht naar Heelweg.
Een dierenbegraafplaats maar ook een crematorium.

Hier kan men - in alle rust - afscheid nemen van je lieveling in een kamertje appart.
De mensen ontvangen je heel netjes en met alle begrip voor je verdriet. Niets wordt gehaast...

We hebben Jip laten cremeren, zoals al onze honden. Men kan de keus maken; of je dier individueel laten gecremeerd, of met andere dieren samen.
Dit is een kwestie van geld.
Je krijgt te horen wanneer je dier gecremeerd wordt, als je dat wilt.

We hebben de as van Jip, na twee dagen opgehaald.
De as is - nog - niet verstrooid. Ik kan het nog niet...

Wel heb ik bij de juwelier een sieraad uitgezocht wat hol was van binnen.
De goudsmid heeft er een klein gedeelte van Jip's as in gestopt en weer dicht gesoldeerd.
Ik draag dit altijd om mijn nek.

Onze Collie meisjes hebben we uitgestrooid in het bos, op een prachtig rustig plaatsje, waar wij iedere dag wandelden. We hebben een mooie grote riviersteen op de plek erbij gelegd....

Ik - persoonlijk - vind dat er wel verschil in verdriet is....
De collie meisjes zij allebei, ruim 13 jaar geworden, zij hebben een mooie oude dag gehad...
Ik had hier vrede mee, dat ze overleden...

Jip was slecht 6 jaar....
Over dit verdriet, ben ik nog niet heen...
Hij was nog véél te jong..!!

Ik heb van al mijn hondjes, puppy -hoektandjes en heb hier door een bevriende goudsmid een bevestiging aan laten maken, zodat ik deze tandjes ook aan een kettinkje om m'n nek kan dragen....

Zo zijn ze - allemaal - nog een beetje - stoffelijk aanwezig....

We hebben op ons eigen terrein, genoeg ruimte om onze honden te begraven. Maar wat gebeurt er met deze grafjes als je ooit je huis verkoopt??

Op deze manier, waar wij voor gekozen hebben, hoef ik me nooit zorgen te maken dat de resten van onze lieverds, in de container terecht komen....

High-five van *Sterre*

Hoi sterre Ik vind dit een hele goede keuzen Dat is heel triest als je je hond met zes jaar al moet laten in slapen.Ik moet er niet aan denken Taat is nu zes .In stompwijk gaat het net zo als jij het beschrijft Daar is ook een dieren begraaf plaats bij .Met boomer zijn overlijden heb ik het heel moeilijk gehad .Want zij was een stukje van mijn vader .Toen mij vader op sterven lag kreeg ik geld van hem om een hond te kopen en toebehoren .Mij vader wou altijd graag een hond maar mog niet van mij moeder .Die is beslist geen dieren vriend gelukkig heb ik dit van mijn vader want die beesten geven zoveel liefde Toen Boomer overleed mog ik van mijn moeder niet huilen want het was maar een hond Nou dus geen contact meer met mij moeder.Het is jammer dat mijn vader Boomer En Taat nooit heeft kunnen zien Ik weet zeker dat hij heel goed voor hun geweest zal zijn .groetjes joke

Mijn pup is pas 8 maanden oud, ze is mijn eerste hondje. Vanaf het begin had ze diarree en nu na al die maanden blijkt toch dat er echt goed iets mis is met haar darmen. Waarschijnlijk heeft ze vanf het begin Giardia-parasiet gehad en dat heeft haar darmstelsel aangetast. Hypoallergeen dieet en sterke medicijnen helpen niet meer. Binnenkort sta ik voor de keuze of ik nog verder wil sleutelen (darmscopie en daaruit volgende operatie of levenslange medicijnen) of haar laat inslapen. Over het laatste moet ik niet teveel nadenken, want dan trek ik het echt niet meer. Ze is nog zo jong en zo speels en lief. Maar om zo'n jonge hond al zoveel te laten meemaken en lijden met operatie en medicijnen met van allerlei bijwerkingen, heeft volgens mij toch ook geen zin. Ze heeft nu al zo'n achterstand bij andere pups vanwege het continue ziek zijn. Goede raad is duur... maar als baas zal ik toch de wijste moeten zijn. Zie je het voor je een pup van 8 maanden in laten slapen...

Hallo Amy,

Wat een vreselijk triest verhaal...

Helaas kan ik je niet echt 'de' oplossing geven...:-(

Maar heb je al eens over een "klassiek" werkende homeopaat nagedacht, die heel erg veel met honden werkt....?

Soms weten/kunnen die net ff wat anders dan een alopathische dierenarts...

'k wens je heel veel sterkte..
Knuffel voor je hondje...

Groetjes, Ilja
Pootje van *Sterre*

Is altijd nog te proberen, al denk ik altijd al snel aan kwakzalverij... maar dat zal wel een vooroordeel zijn.
Bedankt!

Hoi Amy,

Ik weet niet waar je woont maar,
waar ik woon - in de achterhoek - zit een klassiek homeopate, een bijzonder goede.

Deze dame werkt ook samen met dierenartsen. Ik kom al 20 jaar bij deze homeopate met al mijn honden en ik verzeker je, homeopathie is géén kwakzalverij - mits - GOED toegepast in de juiste verdunning, potentie en met goede begeleiding.

Het is niet zo dat je maar domweg een middel krijgt.

Er gaat een intake van minstens een uur aan vooraf en ze wil de hond zien bij de eerste keer omdat de gehele hond wordt bekeken. Type, gedrag, constitutie, klacht enz.
Dus NIET alleen op de klacht wordt voorgeschreven...

Je krijgt geen droge korreltjes mee.. Nee, je krijgt verdunningen mee van middelen die een bepaalde potentie hebben en die je vaak met water weer tot de juiste sterkte maakt om je hond te geven. Tijdens de behandeling moet je goed observeren wat er veranderd in je hond...
Dus ook voor jou is er werk aan de winkel; "goed kijken"!

Bij een alopathiese dierenarts is het simpeler, dan stop je gewoon een pilletje in de hond en wacht tot het over is...

Als je interesse hebt lees ik het wel...

Suc6 Ilja
High-five van *Sterre*

Hoi Ilja,

Ik woon in Ugchelen (bij Apeldoorn) dus misschien is die afstand nog wel te doen (mits ze niet te ziek wordt).
Nu heeft ze nog t/m maandag metrazol van de specialist van de kliniek Wagenrenk, en dan slikt ze die rotzooi al zes (!!!) weken.
Ik neem aan dat hij het niet nog langer wil voortzetten (ik zou niet weten waarom als het toch niet helpt) en daarna lijkt me de weg naar een goede homeopaat voor mij de laatste optie.
In Apeldoorn heb ik ook een centrum voor homeopathie gevonden Centaurea, die hebben ook een homeopatisch dierenarts mw Ellinger. Ik zat eraan te denken die maar eens te bellen. Ik wou dat ik wist of dat ook een goede is, dat is veel dichterbij natuurlijk..

Groetjes en een pootje, Amy

Vreselijk als je met zo'n jonge hond al zo moet dokteren. Echt heel triest voor jouw Amy,maar natuurlijk ook voor jou. Ik hoop dat je iets vind, waardoor ze weer beter wordt en toch nog een lang leven mag hebben. Veel sterkte.

Met onze vorige hond hebben wij ook heel wat afgedokterd. Iedere keer weer die momenten van onzekerheid. Vooral als hij onder narcose moest, was ik altijd bang dat hij niet meer bijkwam. Ik sprong iedere keer bijna een gat in de lucht als ze me belde dat ik hem weer kon komen halen. Deze hond hebben wij in augustus 2007 in moeten laten slapen. Ik mis hem nog echt dagelijks! Hij was 13 jaar en met zijn verleden heeft hij toch een hele mooie leeftijd behaald. Waar ik nu achteraf ook heel dankbaar voor ben. Als je ziet dat je maatje af aan het takelen is, leef je ook een beetje naar dat afscheid toe. Bij onze hond kwam er een attackje bovenop, waardoor het afscheid toch wat vroeger kwam als wij eigenlijk dachten. Wij hebben hem laten cremeren in Roermond en hij staat nu bij ons in de kamer op zijn oude -vertrouwde plaatsje bij de kachel. De crematie kun je zo uitgebreid maken, als je zelf wil. Wij konden hem ook in onze tuin begraven, maar ik kon dat niet, omdat ik niet zeker weet of ik hier oud ga worden. Nu kan ik hem altijd meenemen als we verhuizen. En uitstrooien kon ik ook niet, omdat hij voor mijn gevoel dan helemaal weg is. Of een hond nu jong of oud sterft, in mijn ogen is er geen verschil. Je moet verder met het gemis van je maatje.....en hoe ouder hij geworden is, hoe meer herinneringen je ook hebt aan je maatje.

Bedankt Monique voor je reaktie.

Het is wel zo dat hoe ouder je hond geworden is, hoe meer herinneringen je hebt. Maar als je hondje maar 8 maanden mag worden, terwijl je nauwelijks 6,5 maand geleden het kleine pupje vol enthousiasme en goede bedoelingen mee naar huis genomen hebt is het ook erg hard....
Je weet nu alle details nog van het opgroeien van kleine scharminkeltje naar de grote Duitse Herder-puber die het nu is. Het eerste speeltje (haar lievelings-knuffie), eerste puppieklasje enz enz. En continue de strijd tegen die darmproblemen, waardoor je eigenlijk nooit ongestoord van het kleintje kon genieten.
Het is altijd hard als je hond overlijdt, hoe dan ook, maar vanaf het begin zo machteloos staan, telkens even weer hoop op verbetering, dan weer teruggeslagen door de verslechtering..nee, dan had ik graag een aantal gezonde, goede jaren met haar gehad.

Hoi Amy,

Heb jij mijn mailtje gekregen...?

Groetjes, Ilja

Jazeker Ilja, ik heb je zojuist een prive mail via de Hondenpage verstuurd!

Groetjes, Amy

Hoi iedereen,

Ik ben hier niet bekend op deze site maar wilde graag even reageren. Mijn hond had hetzelfde als de hond van Amy. Hij was ook erg jong en plaste erg veel bloed. Op den duur werd het steeds erger. Je raad het waarschijnlijk al. Wij hebben hem in laten slapen. Maar hij heeft ook veel mee gemaakt. onderzoeken, operaties en dergelijke.

Dit wou ik even kwijt..
Groetjes diana