5 juni 2014 belde mijn man mij 's avonds om half 11. Tijdens het uitlaten heeft onze Dalmaat Rano een hartstilstand of hersenbloeding gekregen. Zo onwerkelijk. Blij naar buiten en plotsklaps weg..... Rano was de zoon van Tessa en is 10 jaar geworden.
Tessa had ik vanaf 8 weken oud. Op 2,5 jarige leeftijd heeft zij een nest gehad van 12 puppen. Rano was een van hen. Tessa was haar hele leven nooit zonder maatje geweest. Het plotseling overlijden kwam bij haar net zo hard aan als bij ons. Onwerkelijk, verslagen, boos!
Tessa had sinds een jaar een tumor in haar lympheklier (nek) en kreeg dagelijks cortison om de ontstekingen in haar mond tegen te gaan waardoor ze kon blijven eten. De tumor was gedurende het jaar van een knikker uitgegroeid naar een golfbal. Ook konden we merken dat ze waarschijnlijk meerdere tumoren in haar lijf had, het lopen ging moeilijker. Maar ondanks dat alles was het een blije hond.
Rano was de gangmaker, altijd in voor een spelletje, een lekkerbek. Wat overgewicht gekregen doordat Tessa niet altijd meer haar bak leeg at. Rano was ook degene die Tessa stimuleerde. Dit stopte en Tessa miste haar maatje en zoon vreselijk. Vanaf dat moment ben ik 24 uur per dag bij haar geweest. Zij was mijn meisje, mijn alles. Na de eerste week leek het wat beter te gaan en gingen we dagelijks naar buiten om haar spieren niet te laten verslappen. Afgelopen dinsdag werd ze ziek. Hoge koorts. Dierenarts is gekomen en heeft hij een injectie tegen de koorts en antibiotica gegeven. Ze had een infectie. Dit kan een bijwerking van de cortison zijn bij langdurig gebruik. 2x per dag 1,5 pil voor 10 dagen en aankijken. Woensdag met behulp van een pipet water gegeven. Eten wilde ze nog niet. 's Avonds kwam ze overeind (wankelend) en ging drinken en plassen. Ook heeft ze toen wat gegeten. Donderdagochtend laatste keer zelfstandig opgestaan en gedronken. In de loop van donderdag en vrijdag ging het snel slechter. Vrijdagnacht gewaakt. Het water met het pipetje braakte ze uit. Opstaan ging niet meer. Het moment was daar. Maar hoe moeilijk..... Zaterdag 28 juni hebben we haar thuis laten inslapen. Het was het laatste wat ik voor haar kon doen. Kapot, leeg, stuk, bang. Doe niets dan huilen. Mijn 2 lievelingen in 23 dagen kwijt. Nooit meer een spontane lebber over mijn gezicht, nooit meer van alles..... Ik weet dat ik er het beste aan heb gedaan maar het doet zo'n pijn........ Het huis is leeg en stil...
Reageren
. 
