" Ik weet enkel niet of het goed of slecht is om ze vb. vaker mee te nemen op uitstapjes. Eerst deden we dat niet, maar dan komt er geen verbetering denk ik. Nu nemen we ze vaker mee naar mijn ouders, schoonouders, vrienden die we regelmatig zien , ... rustige plekjes wel, om haar te laten wennen. Zo leert ze meer , maar zo is ze wel niet relaxed en krijgt ze mss meer stress ? maar ik voel me zo schuldig als ze daar zo 22u gewoon maar in de zetel ligt .... "
Je moet je niet schuldig voelen hoor, al herken ik het wel (heb ik ook 'last' van gehad
)
Ik doe dus, wat Wendy ook zegt, gewoon wat Mellow aan kan. We gaan niet naar de markt en hoe graag ik ook eens naar de dierentuin zou gaan met haar, ik doe haar er absoluut geen plezier mee. Op visite gaan we tóch al nooit, maar ook dan gaat ze niet mee (mijn oom heeft een klein hondje en die woont hier straten vandaan, mijn ouders hebben ook een klein hondje, maar dat is überhaupt geen optie).
Toevallig heb ik haar laatst meegenomen naar mijn broer en schoonzusje. Ging best heel goed, al mocht ik écht niet weg zonder haar!
En we hebben laatst zelfs op een terrasje gezeten. Wel een rustig terrasje en na een wandeling van ruim anderhalf uur, maar toch: ze gedroeg zich voorbeeldig! (Waar ik stiekem best verbaasd, maar vooral heel trots op was.)
Misschien had ze niet geweest zoals ze nu is als ik in het begin wekelijks massa's mensen over de vloer had gehad en haar elk weekend mee had genomen naar een drukke gelegenheid. Maar dat heb ik niet gedaan, puur omdat ik daar zelf ook absoluut niet van houd.
Op dit moment gaat het voor haar doen goed en als zij het goed vindt zo, dan ís het goed. Waarom moet ik een half uur hier door de wijk lopen als zij er totaal van over de zeik raakt? Omdat het 'zo hoort'? Nee, dat doen we dus niet meer. Ik heb het geprobeerd hoor, inderdaad met de reden 'ze moet toch wandelen'. Maar dan zat ik vervolgens de rest van de dag met een bijna overspannen hond, ik liep zelf op mijn tandvlees; werden we allebei niet gelukkiger van.