" Ik moet wel eerlijk toegeven dat in het begin de honden niet samen aten hier.
Layla was toen ze bij ons toekwam echt geen hond...
Ze durfde niet op gras, was niet zindelijk (1.5 jaar oud), snapte niet dat ze niet op tafel mocht, begreep ook helemaal niet dat mijn eten niet het hare was, ...
Afijn, veel werk aan de winkel... Ze kwam uit een huis waar 30 chihuahua's waren die allemaal binnen plasten en het eten was ook samen maar dan zonder echte controle. Elke hond schrokte zo snel mogelijk zijn deel binnen.
Tja toen ze dus net bij ons kwam gromde ze als ze iets kreeg om te knagen, ze verdedigde haar voedsel, ...
Toen aten ze dus apart want het stresseerde haar veel te veel als hij erbij was, eten moest gelijk staan aan rust. Net zoals aandacht en liefde.
Toen ze dat goed begreep en ze zich meer thuis voelde in huis leerde ik haar het vaste ritueel aan (zitten, liggen, wachten, eten) zonder Nabu in de buurt.
Pas toen ze het helemaal kon zonder dat ik 1 woord hoefde te zeggen mochten ze samen eten.
Eerst een metertje uit elkaar en zo stilletjes aan de bakken dichterbij.
Altijd streng toegezien dat ze in hun eigen bakje bleven en enkel als ze allebei klaar waren gingen snuffelen in de andere bak.
Samen met dit proces groeiden ze ook meer naar elkaar toe, het is waar wat
Sophie & Beau zegt, het schept een band.
Nu ondertussen kluiven ze naast elkaar, als de een zijn stuk niet meer moet hebben ruilen ze, als de een geen honger meer heeft wordt het in een hoekje verstopt terwijl de ander er van af blijft (ik ben degene die, o zo stout van me, alles uit de hoekjes haalt 

"/>
Heel leuk nu dat alles zo gemoedelijk is

"/>
"