Ik weet niet wat voor ras je hebt en wat het karakter is van je hond. Bij de ene hond is dit gewoon lastiger dan bij de ander, sommige honden houden dit, sommige helemaal niet. Maar het is wel zo dat in de puber fase alles gewoon wat heftiger is en ze alles uit gaan proberen (ook het baasje). Ze kijken waar de grenzen liggen en of ze die kunnen verleggen. Dus het zal vast minder worden, niet opgeven ;)
Ik zou er wel rekening mee houden dat het terrein waar jij over praat, voor haar heel bekend en eigen is. Daar doen ze veel sneller wat ze zelf willen en voelen ze zich veel zekerder van hun zaak (en hun gedrag dat niet mag haha). Probeer het eens ergens anders? Op een stuk waar je weet dat het geen kwaad kan; het bos, een groot park, het strand. Zodra ze op het strand naar een andere hond loopt, niet achter d'r aan gaan. Laat haar de ander even begroeten (dit moet de hond natuurlijk wel netjes kunnen, anders is het inderdaad niet handig) en zodra je ziet dat dat gedaan is, roep je haar. Haar roepen zodra ze met haar gedachten totaal bij de andere hond is, heeft waarschijnlijk toch geen zin. Roep pas zodra je denkt dat ze het door heeft. Blijf ook niet roepen; want na 1 of 2 keer heeft ze je echt wel gehoord. Als ze dan niet komt, is het gewoon uit eigenwijsheid ;) Loop rustig weg, ik weet zeker dan ze dan vanzelf komt. Zodra ze komt haar helemaal de hemel in prijzen!
Op dit moment weet ze dat je haar wel ophaalt, dus waarom zou ze jou in de gaten houden? En blijkbaar heeft ze het gevoel dat je wel op haar wacht, want als ze je ziet denkt ze: o ja daar staat het baasje.
Onze puber had dit heel erg toen hij 7 maanden was. Hij was beledigd dat we al naar huis gingen en wou niet mee naar huis; hij ging in het midden van de sloot liggen en vertikte eruit te komen. Ik heb eerst daar staan wachten, maar meneer dacht: "ik wil m'n zin, je luistert maar naar mij en ik wil nog niet naar huis". Dus dan is het een kwestie van rustig blijven en wachten; zodra ik hem haal weet hij dat hij me in z'n 'macht' heeft en ik naar hem luister. En buiten dat kon ik het water ook niet in haha. Heel veel mensen zeiden: 'Jeej wat heb je een geduld, kan je niet gewoon heel erg boos worden?' Maar dan voelt hij toch alleen maar dat ik gefrustreerd raak en heeft hij me ook.
Ik heb hem op een gegeven moment nog één keer het commando gegeven en ben toen weg gelopen. 500 meter verder was het einde van de uitrenzone en begint de weg/straat. Daar heb ik gewacht. Vanuit daar kon ik hem nog wel zien, dus ik zag dat alles oke was (ik keek wel zodra hij het niet door had). Maar meneer lag nog steeds eigenwijs in het water; hij vond duidelijk dat ik naar hem moest komen. Ik heb daar ruim 20 minuten staan wachten, maar de aanhouder wint! Na 20 minuten gaf hij het op, rende hij uit het water naar ons toe, en kwam netjes voor me zitten. Sinds dien blijft hij altijd bij me.. haha.
Alle honden gaan deze fase door hoor, dus zit er niet te veel over in! Zorg er alleen wel voor dat het veilig blijft, maar het gedrag is verder helemaal niet zo gek. Misschien ken je iemand met een hond die dit met je wilt oefenen?
Reageren