epilepsie maar medicijnen werken niet wat nu?

Welke medicatie geef je en gaat het om primaire of partiele epilepsie? Hoe lang krijgt de hond de medicatie al en welke aanvullende onderzoeken zijn er tot dusverre uitgevoerd?

Ik heb twee honden met epilepsie hier rondlopen... Een met partiële en een met primaire epilepsie. Ik heb me de afgelopen jaren erg in de materie verdiept en hoewel ik zeker geen expert ben heb ik misschien nog wel wat tips en adviezen voor je. Echter zal ik dan wel eerst wat meer informatie van je moeten hebben (antwoord op bovenstaande vragen).

Heb je ook al de informatie van Dr. Mandigers over epilepsie? De epilepsie specialist in Nederland. Hij heeft een erg goede brochure over dit alles geschreven die ik je eventueel wel kan doorsturen anders.

En is die specialist die jullie hebben bezocht toevallig Dr. Mandigers in Wageningen, hij is namelijk eigenlijk de enige echte epilepsie specialist in Nederland. Utrecht wordt ook nog wel eens geconsulteerd bij dit soort dingen maar toch wordt meestal doorverwezen naar Wageningen.

Oké dus jullie hebben het nieuwste middel op epilepsie gebied nog niet geprobeerd begrijp ik... Pexion is namelijk wat sinds kort door een hoop artsen wordt voorgeschreven. Dit middel is nieuw op de markt, heeft nauwelijks bijwerkingen en is bijna even krachtig als fenoral.
Inmiddels zitten mijn beide meiden op medicatie, maar degene met primaire epilepsie is in 2012 ook status epilepticus geweest. Deze aanval duurde bijna 2 uur en is ze maar ternauwernood uitgekomen. Ze heeft tot dit najaar op fenoral gezeten maar gezien de bijwerkingen hiervan zijn wij ook overgestapt op pexion. Op zich had ze niet zo'n last van de bijwerkingen, dit heeft ze alleen de eerste 6wkn gehad. Maar op lange termijn kam fenoral heel wat kwaad doen aan het lichaam van een hond dus vandaar dat werd aangeraden over te stappen op pexion. Hier zit ze nu sinds januari volledig op.

Ik zou zeker aanbevelen een afspraak te maken bij Dr. Mandigers, hij weet toch het meeste van dit soort dingen af en kan jullie waarschijnlijk het beste hiermee verder helpen.
Ook zou ik navraag doen naar pexion, en anders hier op korte termijn mee gaan beginnen. Ik denk dat dit best wel eens een middel zou kunnen zijn waar jullie veel profijt van kunnen hebben, zeker omdat die niet de bijwerkingen als vermoeidheid e.d. kent.

De brochure is een PDF bestand dus kan ik niet zo doorsturen. Dan zal ik dus of je e-mailadres moeten hebben (kun je even naar me PBen) of je moet me even via Facebook een PBtje sturen.

Overigens duurt het zo'n week of 6 voor medicijnen pas echt goed hun werk doen... Ook dient bij fenoral om de zoveel weken in het begin een bloedonderzoek plaats te vinden. Niet iedere hond reageert hier hetzelfde op dus bloedonderzoek is nodig om te zien hoeveel er wordt opgenomen. Naar aanleiding hiervan wordt de dosis dan naar boven of beneden bijgesteld.
Is dit dus wel gebeurt toen de hond aan de fenobarbital zat? Want dat is wel een erg belangrijk aspect van goed die specifieke medicatie toedienen.

De mail is inmiddels al verzonden!

Pexion is pas sinds vorig jaar in ons land als ik het goed heb. Onze dierenarts kwam er in eerste instantie mee vanwege de partiële epilepsie van onze Chihuahua. Haar aanvallen zijn niet zo heftig maar omdat ze zo frequent werden was medicatie nodig. Echter zijn haar leverwaardes al niet super vandaar dat fenoral niet de voorkeur had. Onze Sheltie is uiteindelijk na de goede resultaten van Ashley ook overgezet op pexion dus in verband met de lange termijn bijwerkingen. Beide meiden worden dit jaar 7 (hebben sinds 2011 epilepsie) dus hopen we nog lang bij ons te kunnen hebben, dit was een van de redenen dus ook om over te stappen.

Is dat overstappen trouwens ook wel geleidelijk gebeurt? Fenoral is een hond namelijk al gauw verslaafd aan... Ik weet niet exact hoe het met die andere middelen zit, maar wij hebben uiteindelijk zo'n 2 á 3 maanden gedaan over het overstappen naar pexion met fenoral. Toen we besloten over te stappen kreeg ze al direct de volle dosis pexion ernaast. Maar omdat fenoral niet te snel mag worden afgebouwd duurde dit maanden voordat wij hier helemaal mee konden stoppen. Plots stoppen hiermee kan ook als gevolg hebben dat er extra aanvallen komen, omdat het lichaam dus zo snel gewend raakt aan dit middel.

Bij epilepsie moet je er niet van uit gaan dat een middel de hond weer beter zal maken. De aanvallen blijven, maar doel van medicatie is de frequentie en heftigheid van de aanvallen te verminderen. Een hond met epilepsie komt nooit van de ziekte af, maar net goede steun van de dierenarts is in veel gevallen er wel goed mee te leven.

Nog een advies wat ik je mee wil geven is na de aanval direct een bak eten te geven. Honden vergaan meestal van de honger zo direct na een aanval omdat het zoveel kracht en energie vreet. Zodra de hond er dus helemaal uit is is wat extra voer wel aan te raden.

Verder is het belangrijkste zelf rustig te blijven, en steunen waar kan. Onze meiden willen vastgehouden worden en dat er tegen hen gepraat wordt. Maar wellicht wil de jouwe juist meer afstand. Zorg in ieder geval dat je er voor hem bent en zo rustig en kalm mogelijk. Duurt een aanval langer dan 10m dan is het aan te raden valium (stesolied) in huis te hebben om dit rectaal in te kunnen spuiten in de hoop dat de hond zo uit de aanval komt.

Wellicht weet je dit allemaal al maar beter te vaak gezegd dan een keer te weinig. Epilepsie hoeft echt niet het einde te betekenen voor een hond. Mijn meiden lopen inmiddels al bijna zo'n 3 jaar met de ziekte rond en hebben ondanks alles een prachtig leven. Ik wil dus nogmaals benadrukken een specialist te bezoeken, want in dit stadium zou inslapen echt nog niet aan de orde moeten zijn. Hopelijk kan die jullie verder helpen tot een goed medicatieschema zodat jullie nog een mooi en lang leven samen tegemoet gaan.

Overigens gaan onze meiden met epilepsie juist overal wel mee naartoe, dus ook drukke winkelcentra. Ashley deden we dit altijd al mee en met Abby zijn we dit gaan doen omdat we haar gezien de ernst van haar aanvallen niet meer alleen durven te laten (en ook niet overal een oppas voor willen/kunnen regelen). Beide meiden vinden dit juist prettig omdat ze niet alleen hoeven te zijn, dus het is niet zo dat een bepaalde techniek voor iedere hond geld.
De hond met primaire epilepsie heb ik afgelopen zomer zelfs nog een show mee gelopen. Ze vond dit altijd een geweldige hobby, was stabiel dus ik vond het een poging waard. Ze heeft er van genoten, straalde in de ring en haalde een 'Uitmuntend'. Ook dit is voor sommige honden veels te druk en stressvol, maar voor haar blijkbaar geen enkel probleem en juist een leuk uitje.

Triggers kunnen zo verschillend zijn per hond. De exacte triggers voor onze meiden zijn na al die jaren nog niet gevonden. Maar wij blijven zoeken en dat zou ik jou ook aanraden. Ieder klein iets, hoe minuscuul ook kan de trigger zijn voor een volgende aanval. Noteer alles, de aanvallen van begin tot eind maar ook dingen die in de week in aanloop daarnaartoe zijn voorgevallen. Wellicht kun je dan zodoende triggers uitsluiten en eventueel enkele aanvallen voorkomen.

@ Claudia.
Oei ik liet mn andere hond altijd met rust als hij een aanval kreeg. Volgende keer wel even andere kamer dus.
De dag vóór de aanval is hij iets onrustiger maar als hij die aanval krijgt gaat het allemaal zo snel
En tijdens de aanval lijkt het uren te duren.
Meestal is het een minuut of 5 maar de laatste keer duurde het meer dan een half uur.

Belangrijkste vind ik persoonlijk altijd dat de hond kan blijven genieten van zijn/haar leven. Houdt die van wandelen en naast de fiets lopen, gewoon blijven doen dan!
Alleen na een aanval heeft een hond even wat rust nodig. Dus dan zou ik een of twee dagen even een pauze inlassen wat betreft dat soort dingen. Maar verder juist laten genieten van het leven, anders is het immers ook geen leven meer!
Over het algemeen is het zo dat de meeste honden alleen een aanval in rust krijgen. Hier zijn natuurlijk uitzonderingen van… Maar vaak hoef je je dus geen zorgen te maken tijdens zo een activiteit als zwemmen. Merk je nu dat die daar op een bepaalde manier op reageert en dit een trigger kan zijn dan zou ik het natuurlijk niet zomaar doen. Maar als er verder geen connectie is dan zou ik dit de hond ook niet verbieden.

Bij ons wil Ashley altijd dat er niemand om haar heen is tijdens een aanval. Meestal tillen we haar op en houden we haar stevig vast, mede ook omdat de stuipen haar hernia soms verergeren dus dit proberen te voorkomen.
Abby (die dus primaire epilepsie heeft) wil de meeste meiden op afstand, maar haar dochter (zij heeft 2 nesten gehad voordat bij haar epilepsie werd ontdekt, een half jaar na haar tweede nest) mag af en toe wel komen kijken. Hier let de roedel erg op elkaar, dus ze blijven gewoon in dezelfde kamer maar we bewaren een afstand tussen Abby en de andere meiden als ze een aanval heeft. Gaan om haar heen zitten en sturen de rest weg, zij snappen dit gelukkig dan ook.

Soms reageren honden agressief tijdens een aanval, anderen juist precies het tegenovergestelde. Ook hier is helaas geen tekstboek omgang voor en verschilt per hond. Dat leer je ook allemaal gaandeweg de aanvallen, wat jouw hond het meest op prijs stelt.

Wat bij Abby ook een trigger bleek was haar loopsheid. Na lang getwijfel is zij dus ook in februari van dit jaar geholpen, in de hoop een trigger weg te nemen. We vonden het afschuwelijk om deze stap te zetten gezien de risico’s die narcose met zich mee brengt maar hopen hier goed aan te hebben gedaan en zodoende toch enkele aanvallen te hebben voorkomen.
Ook stress blijkt een duidelijke trigger in dit huishouden want de dag van de operatie, nadat Abby weer thuis was kreeg Ashley een aanval. Zij had zich vreselijk druk gemaakt om Abby, vond het ook afschuwelijk toen we haar achterlieten bij de dierenarts dus eenmaal toen de roedel weer samen was werd het haar teveel.

Soms kun je hier helaas niks aan doen, zoals de hierboven omschreven situatie. Maar veroordeel dan niet jezelf. Je doet je uiterste best voor je hond en meer kun je niet doen! Epilepsie is gewoon een rotziekte die zich soms op zo een manier openbaart dat niemand het begrijpt.