Met de vorige groepswandeling heb ik iemand met een 1 jarige Goldenretriever (zo lief...) van het station opgehaald. De 2 honden waren direct grote vrienden en gingen na wat aftasten perfect samen achterin de auto.
Tijdens de wandeling trokken ze ook lekker met elkaar op (samen in een blubber sloot liggen haha).
Na de wandeling bracht ik hun weer naar het station. Onderweg viel Dribbel in slaap, op de kont van de Goldenretriever. Toen we bij het station waren, bleef Drib zonder commando braaf in de auto zitten, maar toen de deur dicht was, ging ze piepen en ze bleef de golden volgen. Ook toen de golden uit het zicht was, bleef ze even piepen..
Hoe duidelijk kan een hond je zeggen dat hij een maatje mist?
Ondertussen weet ik dondersgoed dat er nu geen mogelijkheid is voor een 2e hond. Of dat ooit tijdens Dribbel haar leven wel zo zal zijn, weet ik niet.. Maar ik weet wel dat ik me vreselijk voel.. Aan de ene kant schuldig naar Dribbel omdat ik haar niet kan geven, wat ze blijkbaar het liefste wil.. Aan de andere kant omdat ik nog altijd Rex zo vreselijk mis..
Wat kan ik nu het beste voor Dribbel doen? Wat kunnen de gevolgen zijn als een hond zich blijkbaar eenzaam voelt? Kan haar gedrag richting de behendigheid er ook mee te maken hebben (niet echt meer zin hebben in behendigheid)?


Reageren















