Zelf ben ik van mening dat we zo en zo honden het moeilijk maken.
Door ze te laten leven boven op elkaar en met elkaar buiten een gezinsgroep of roedel zoals je het wil noemen.
Lijkt me bijzonder moeilijk voor een hond als hij/ zij behept met intuïtief beschermen van zijn" roedel" of van zijn terrein om zich door een lappenmand van leefgebieden van anderen soort genoten te moeten slaan. En bijna iedere hond heeft van naturen een grens tot wat van hem /haar is alleen zullen ze dit niet allemaal claimen.
Overal grenzen te moeten ruiken waar hij/zij zonder pardon door heen genomen worden.
Elkaar moeten passeren terwijl zij wellicht dit uit zich zelf liever niet hadden gedaan. Hun behoefte ergens moeten droppen terwijl zij een heel andere plek in gedachte hadden. Graag de boel bij elkaar willen houden of juist uit elkaar. En zo zijn er een scala van voorbeelden te noemen
Van hen word verwacht met alles en iedereen om te kunnen gaan en omgangsnormen aan te nemen die ze wellicht ook helemaal niet aanstaan.
Maar de meeste doen het omdat ze graag bij hun mensen zijn. Bij de groep willen horen. Het word alleen een probleem omdat er mensen zijn die dingen doen waar ze echt niets mee kunnen. En dat is per individu verschillend.
Spanning word overal opgebouwd in mijn optiek en bij de één gewoon meer als bij de ander.
Gewoon omdat de één zich makkelijker neerlegt bij de situatie dan de ander.
En die vergelijking trek ik door naar ons mensen en zie hoe wij met zaken allemaal verschillend omgaan of er niet mee kunnen omgaan. Wat van ons is van ons en daar moet je afblijven en we zullen het verdedigen naar ons kunnen. Alleen de één vindt meer van zichzelf als een ander en de één zal iets dus fanatieker beschermen als de ander. En de manier waarop verschilt ook.
De één gaat heel makkelijk met spanning om als de ander, gewoon omdat ze ergens niet meezitten of belangrijk vinden.
Zijn wij allemaal verschillend ja, en toch hebben we veel zaken gemeenschappelijk met elkaar en met onze honden. Alleen de één staat dichter bij zichzelf dan de ander en probeert een deel van zichzelf vast te houden tegen alles in.
Iedere vogeltje zingt zo als het gebekt is, is een gezegde en dat zegt alles.
Spanning is goed en kan een doel hebben, maar te veel spanning voor een individu en dat verschilt dus per individu leuk of niet leuk uit zich en bij sommige tot iets anders dan bij de rest.
Dominantie, geen opvoeding of wat dan ook heeft naar mijn in ziens niets mee te maken.
Het is een manier van uiten en dat dit nu niet de prettigste is, daar ben ik het mee eens.