Even kort onze situatie uitleggen...
Odi en ik lopen op het moment bij een GT vanwege zijn hoge stresslevel.
We moeten saaie rondjes lopen, weinig prikkels en iedere dag dezelfde rondjes. Dezelfde tijden, dezelfde afstanden. Niet langer dan een half uur per dag. Wil ik verder niet over discussiëren, gaat het ook niet om.
We waren vanavond dus lekker ons kwartiertje aan het wandelen, gaan in de avond vaak wat later, omdat we dan relatief weinig mensen tegen komen. Maar er is nog iemand die in de avond later gaat. Ik kom haar vaker tegen, ontwijk haar ook vaak. Ze heeft een klein hondje aan de flexi wandelen, en een Labrador die altijd los loopt. Ze is altijd aan het bellen en heeft nooit aandacht voor haar honden.
We hadden geen tijd meer om weg te lopen; de Labrador had ons al gespot. Hij stormde op Odi af, terwijl ik zo zelfverzekerd mogelijk over wilde komen op Odi. We liepen stoer door, ik liet aan Odi duidelijk merken dat er niets bijzonders aan was. Odi liep knap mee.
Totdat de Labrador zijn kop op de rug van Odi legde. Odi keek om, wat naar mijn idee gewoon een logische reactie was. Ik wilde de hond weg sturen, maar ik weet dat deze doof is. Ik duwde hem dus een beetje onhandig weg en liep door.
De vrouw kwam naar ons toe lopen. "Wacht maar, ik haal hem wel even weg", was haar reactie op mijn gestuntel. Ik bedankte haar, het leek alsof ze begrip had voor mijn situatie.
En toen kwam het; ze schopte hem zo de straat op!! Ik was in shock.
Ik liep snel door met Odi, maar de hond kwam weer naar ons toe.
" Laat hem dan ook van zich af bijten!"
Ja mevrouw, het is juist de bedoeling dat hij dat niet doet...
Ik schoot in de stress, kreeg de hond niet weg bij mijn hond en zag zijn stress opbouwen.
Haar flexi-hondje begon te blaffen, waarop Odi zijn keel ook opengooide. De vrouw schopte haar Labrador weer, en ik liep naar de andere kant van de straat.
Ik wilde Odi en mezelf uit de situatie halen.
De vrouw bracht haar Labrador al schoppend vooruit, weg van ons. Intussen hoorde ik haar alweer bellen.
Ik heb Odi beloond voor het snelle rustig worden en voor de aandacht die hij meteen weer voor mij had.
Ben enorm overstuur nu, wist niet dat ik me dat leed zo aan zou trekken. De Labrador is oud, doof en stijfjes. Ik vind het een prachtbeest, maar ja, hij vindt Odi gewoon veel te leuk. Ik heb zijn baas al eens verteld dat het misschien slim is om hem aan te lijnen, nu is het Odi, straks is het een auto of een hondagressieve hond... Maar daar gaf ze geen gehoor aan...
Wilde gewoon even mijn verhaal kwijt hier denk ik..


Reageren













