" Over instinct gesproken...
Een hond is dan een roedeldier, maar het is niet zijn instinct om andere honden buiten zijn roedel te negeren of te tolereren. Dat is iets wat wij mensen eisen, het liefst zien we ze met elkaar spelen. Dus als je zegt dat het najagen van voedsel instinctief is, dus acceptabel, maar dat een andere hond aanvallen dan enkel met hun eigen gedrag te maken heeft, ben ik het niet helemaal eens.
Ik had ergens gehoopt dat je nog in zou gaan op een eventuele andere kant van de situatie. Je maakt het topic aan, je hebt enigszins met wat moeite je angst overwonnen om hier zo goed mogelijk gearticuleerd je mening te geven. Maar je houdt je wel erg vast op de informatie die gegeven is, die je onvergeeflijk vindt, zonder dat je exact weet wat er gebeurd is (of je moet meer weten dan wij). Hier nog een voorbeeld van een andere kant:
Ik ben altijd opgegroeid met honden. Toen ik net kon lopen, liet ik eigenlijk de honden van m'n ouders uit

. Sascha en Bibi kwamen altijd (los) naast me lopen, ze waren groter dan ik maar zo ontzettend zacht. Uiteindelijk werden we samen ouder en kwamen er meer gezinsleden bij. Toen ik 10 jaar oud was, liet ik zelfstandig de honden uit. Ze hadden zoveel respect voor de kleine tweevoeters.. Alleen, op een gegeven moment, heeft Bibi mijn kleinere zusje het ziekenhuis in gebeten. Mijn ouders hebben het niet gezien, maar mijn zusje ging bovenop Bibi liggen terwijl ze lag te slapen in de mand. Nu, zo'n 15 jaar later, heeft ze nog steeds het litteken in haar gezicht staan. Bibi is nooit om die reden ingeslapen geweest en m'n ouders hadden nog steeds alle vertrouwen in haar bij de kinderen. Het is ook altijd verder goedgegaan, honden moeten gewoon met rust gelaten worden tijdens slapen en eten. Bibi heeft trouwens, ondanks dat ze eenmaal een kind het ziekenhuis in gebeten heeft, heel vredig geleefd met 5 kleine kinderen. De honden waren gek op de kinderen en andersom, zelfs mijn kleine "gebeten" zusje.
Daarom vind ik het belangrijk om eerst naar de hele situatie te kijken. Mijn ouders hebben nooit de schuld bij de hond neergelegd. Sascha en Bibi schenen tijdens loopsheden vechtpartijen te hebben (daarom hadden m'n ouders hen laten steriliseren, daarna was er niets meer aan de hand), dus eigenlijk kan ik over Bibi ook zeggen dat ze een andere hond gebeten heeft, gegromd heeft naar een kind en zelfs eentje het ziekenhuis in heeft gebeten. Maar het is een schat van een hond geweest, ik heb de beste jeugdherinneringen aan die twee honden.
Wie weet, als die boerboel nu bij jou terecht zou komen, en een eerlijke kans krijgt, misschien is hij dan wel de beste hond die je kan hebben? Misschien zou je dan nooit geloven dat het om dezelfde hond gaat.. Je weet zelf ook dat mensen, ook hier in Nederland, honden tot het uiterste kan drijven. Wie weet wat voor hondje Cosmic geweest zou zijn, als zij bij een mens terecht zou komen die van de harde aanpak is "oh, jij waagt het nog eigenwijzer te worden, je weet dondersgoed dat je fout zit want je kruipt bang weg, dan zal ik je nu eens echt aanpakken, tot je luistert..." En dus tot het uiterste gedreven wordt. Misschien zou je haar dan toch ook niet herkennen. Je kent volgens mij ook niet haar hele verleden toch? Heel misschien heeft haar wel iets getriggerd, dat vluchten beter is dan van zich af te bijten.
Ik probeer overigens niet zijn gedrag goed te praten. Wie weet heb je helemaal gelijk! Maar ik vind wel dat je toch ook de hond moet kennen, en het liefst de situaties gezien moet hebben, om te zeggen of het wijs is te herplaatsen of te euthanaseren. Ik vind het nogal hard om te zeggen dat de hond beter dood kan, of juist onverstandig om maar te roepen dat het de schuld is van de baas: túúúúúrlijk kan ie herplaatst worden, mits ie een verantwoordelijke baas heeft met verstand van hondentaal. Zo ook een voorbeeld: ik ken ook een verantwoordelijke baas, met verstand van hondentaal: alleen de hond bleek ziek te zijn. Zijn misdragingen hadden dus een reden. Volgens mij hebben wij hier nog niet zo lang geleden ook een verhaal meegemaakt, ik ben de namen even kwijt, maar heel HP leefde gigantisch mee met een gedragstherapeute, die een hond rehabiliteerde. Omdat hij iemand gebeten had, heeft ie weken in een kennel geleefd, en heeft zij hem toen met wat moeite, uit de kennel gehaald en in huis genomen. Na een paar weken fleurde hij helemaal op, herplaatst, goed begin: tot hij toch ingeslapen moest worden. Onvoorspelbaar sloeg hij toch ineens om...
"