Oke, ik weet dat ik het niet moet doen. Maar soms kan ik het niet laten. Dan speur ik alle websites af naar leuke hondjes 
Nu kwam ik vandaag op Marktplaats een kruising Newfoundlander x Mastino Espagnol tegen. Bij het zien van de foto's begint het me te kriebelen. Het verhaal bij de advertentie wat minder.
En nu ben ik alweer gaan dromen hoe het zou zijn om er een tweede lieve lobbes erbij te nemen. Het lijkt me gewoon zo fantastisch om nog een hond in huis te hebben! En Balou een speelmaatje te geven.
Nou vraag ik me af wat was voor jullie de reden om op zoek te gaan naar die tweede hond? En hoe is dat bevallen.
Hier zal het helaas niet gaan. Mijn vriend is tegen een tweede hond. Hij is ervan overtuigd dat hij de een zal voortrekken... Daarnaast vind hij dat we de ruimte niet hebben (oke binnen is het niet erg groot maar onze tuin is groot zat) en financieel vind hij het ook te duur.
En als ik realistisch nadenk weet ik dat Balou al best veel geld kost. Hij is nog geen twee en absoluuuut nog niet volwassen. Ik heb mijn handen nog vol aan hem dus hij zal nog niet klaar zijn voor een tweede hond in huis. En aan de andere kant is het toch lekker dat ik Balou al mijn aandacht kan geven en hij die niet hoeft te delen.
Maar toch droom ik stiekem en had ik al bijna een mailtje gestuurd naar de mensen om verder te informeren naar het karakter....
Waarom namen jullie een tweede hond?
Reageren
haha ik heb dezelfde advertentie gezien als jij echt een schat lijkt me, achtergrond iets minder..
maar ik heb er meer omdat één gewoon niet genoeg was en als ik genoeg tijd geld en ruimte had zat heel MP hier'
plus alle asiels en herplaatsers uit andere hoeken...
zucht..
Nou ik was vastberaden als Lola anderhalf is zoiets een pup er bij te nemen. Coen was er tegen hahaha, ik was op een avond aan Het praten met lolas fokker en die zocht een goed huis voor haar dalmaat.
Hele gesprekken met Coen gehad, en ze mocht op proef komen nu 3 weken later mag ze blijven haha
maar ik heb er meer omdat één gewoon niet genoeg was en als ik genoeg tijd geld en ruimte had zat heel MP hier'
plus alle asiels en herplaatsers uit andere hoeken...zucht.. "
Mijn gevoel zegt ook: een is niet genoeg. :P Maar het verstand he....
Balou vraagt best veel uitdaging nog. Opvoeding is ook nog lang niet klaar. Ik heb er eigenlijk mijn handen vol aan en naast de drie dagen die ik in de week werk ben ik er best druk mee. En dan vraag ik me af als ik een tweede hond zou hebben dan maken ze elkaar sneller moe tijdens een wandeling, en spelen ze in huis meer. Dan zou ik theoretisch meer tijd over hebben en die weer in de opvoeding van beide kunnen steken toch? :P
Hele gesprekken met Coen gehad, en ze mocht op proef komen
nu 3 weken later mag ze blijven haha "Mijn plan is nu eigenlijk als Balou richting de 7 jaar gaat en een opaatje begint te worden een pup erbij te nemen. Want Balou wil dan vast niet meer lang wandelen en is dan rustiger. En ik kan de echte lange wandelingen dan met de nieuwe hond doen... En als Balou er dan niet meer is (wat hopelijk nog heeeel lang duurt) heb ik de nieuwe hond al in mijn hart gesloten. Want ik weer zeker dat we anders een paar jaar hondloos zijn omdat ik het moet verwerken. Maar dat is eigenlijk ook zonder.
Mijn vriend weet ook nog niks van dit plan maar ik heb nog wat jaartjes om hem eraan te laten wennen hahaha.
nou zo werkt het helaas niet.. elke hond meer is tot in de kleinste details meer werk..
1 bak voer meer neerzetten, elke keer een hond extra aanlijnen (lijkt heel simpel maar dat is het lang niet altijd zeker niet als ze samen bedenken dat hun plan zoveeeel beter is als het jouwe
)
maar ook: 2 keer zoveel haar (en das echt veel maar ja dat weet jij ook denk ik
) 2 keer zoveel borstel kam en waswerk
en 2 keer zoveel opvoedwerk (maar die had je al ingecalculeerd)
maar wel 2 keer zoveel liefde
en daar krijg ik nooit genoeg van!
ik was klaar met school en kreeg een baan waarbij ze mee mocht. simpel zat toch.
Waarom ik aan een tweede hond begon? Ik wilde (heel egoïstisch) mijn eigen hond.
Een hond helemaal van mij. Die mij het belangrijkste in zijn leven zou maken.
Sascha vindt iedereen en alles even leuk en lief, ook goed natuurlijk, maar ik had geen hechte band met haar.
Nu neem ik haar meer mee met Odi en mij en leer ik ook haar beter begrijpen. Heb zelfs enorm veel respect voor haar gekregen. Hoe stabiel zij is, niet normaal...
Hoe het is bevallen? Heel erg goed! Odi is alles (en meer) van wat ik ervan verwacht had. Ik heb een hechte band met hem, en ook mijn band met Sascha is sterker geworden. Sascha is dol op hem, hij is dol op Sascha.
En ja, over een paar jaar komt er een tweede eigen hond. Een vriendinnetje voor Odi. Ze zal bij Odi en Sascha opgroeien, als ze stabiel genoeg is, gaan Odi en zij mee met mij. Uit huis.
Sascha blijft dan weer alleen over, waar ze dan hoogstwaarschijnlijk ook behoefte aan heeft (ze is dan 9 jaar). Ik realiseer me heel goed dat mijn honden heel veel eten (Odi is een vreetzak en een Tamaskan lust ook wel wat ), en ook de andere kosten liggen hoger dan zonder hond. Maar ik kan niet zonder Odi. Odi kan niet alleen thuis blijven en is nu eenmaal een roedelhond. Een Tamaskan kan ook niet alleen zijn, dus als Odi gaat komt er weer een hond bij. Ik zal altijd minimaal 2 honden hebben als het financieel haalbaar is.
1 bak voer meer neerzetten, elke keer een hond extra aanlijnen (lijkt heel simpel maar dat is het lang niet altijd zeker niet als ze samen bedenken dat hun plan zoveeeel beter is als het jouwe
)maar ook: 2 keer zoveel haar (en das echt veel maar ja dat weet jij ook denk ik
) 2 keer zoveel borstel kam en waswerken 2 keer zoveel opvoedwerk (maar die had je al ingecalculeerd)
maar wel 2 keer zoveel liefde
en daar krijg ik nooit genoeg van! "Klopt en dan te bedenken dat Balou altijd wild word van andere honden en aan niks anders kan denken dan aan: ik moet nu spelen of anders ga ik dood.
Zoiets in elk geval.
Dat zou dus betekenen dat het heel lang gaat duren voordat ik beide tegelijk kan uitlaten.
En dat van die haren.... Tja het is hier altijd al binnen 10 minuten na het poetsen weer een bende. Ik hou van een schoon en netjes huis maar ik ben er al een beetje aan gewend. Poetsen moet ik toch al haha.
Vachtverzorging vind ik al helemaal geen punt. Balou en ik vinden niks leuker dan een uurtje borstelen.
Maarja zoals jij het zegt het kost toch meer tijd....
Maar die liefde die je terug krijgt he.. onbetaalbaar!
Mijn plan is nu eigenlijk als Balou richting de 7 jaar gaat en een opaatje begint te worden een pup erbij te nemen. Want Balou wil dan vast niet meer lang wandelen en is dan rustiger. En ik kan de echte lange wandelingen dan met de nieuwe hond doen... En als Balou er dan niet meer is (wat hopelijk nog heeeel lang duurt) heb ik de nieuwe hond al in mijn hart gesloten. Want ik weer zeker dat we anders een paar jaar hondloos zijn omdat ik het moet verwerken. Maar dat is eigenlijk ook zonder.
Mijn vriend weet ook nog niks van dit plan maar ik heb nog wat jaartjes om hem eraan te laten wennen hahaha. "
Hahaha nou, hier is het allemaal sneller gelopen dan verwacht. En ik vind net alleen maar mega gezellig haha
Klopt en dan te bedenken dat Balou altijd wild word van andere honden en aan niks anders kan denken dan aan: ik moet nu spelen of anders ga ik dood.
Zoiets in elk geval.
Dat zou dus betekenen dat het heel lang gaat duren voordat ik beide tegelijk kan uitlaten.
En dat van die haren.... Tja het is hier altijd al binnen 10 minuten na het poetsen weer een bende. Ik hou van een schoon en netjes huis maar ik ben er al een beetje aan gewend. Poetsen moet ik toch al haha.
Vachtverzorging vind ik al helemaal geen punt. Balou en ik vinden niks leuker dan een uurtje borstelen.
Maarja zoals jij het zegt het kost toch meer tijd....
Maar die liefde die je terug krijgt he.. onbetaalbaar! "
inderdaad, ik leef ook samen met 3 haarballen, ach het went..
als je het toch doet ben ik wel heel benieuwd
.
Een hond helemaal van mij. Die mij het belangrijkste in zijn leven zou maken.
Sascha vindt iedereen en alles even leuk en lief, ook goed natuurlijk, maar ik had geen hechte band met haar.
Nu neem ik haar meer mee met Odi en mij en leer ik ook haar beter begrijpen. Heb zelfs enorm veel respect voor haar gekregen. Hoe stabiel zij is, niet normaal...
Hoe het is bevallen? Heel erg goed! Odi is alles (en meer) van wat ik ervan verwacht had. Ik heb een hechte band met hem, en ook mijn band met Sascha is sterker geworden. Sascha is dol op hem, hij is dol op Sascha.
En ja, over een paar jaar komt er een tweede eigen hond. Een vriendinnetje voor Odi. Ze zal bij Odi en Sascha opgroeien, als ze stabiel genoeg is, gaan Odi en zij mee met mij. Uit huis.
Sascha blijft dan weer alleen over, waar ze dan hoogstwaarschijnlijk ook behoefte aan heeft (ze is dan 9 jaar). Ik realiseer me heel goed dat mijn honden heel veel eten (Odi is een vreetzak en een Tamaskan lust ook wel wat
), en ook de andere kosten liggen hoger dan zonder hond. Maar ik kan niet zonder Odi. Odi kan niet alleen thuis blijven en is nu eenmaal een roedelhond. Een Tamaskan kan ook niet alleen zijn, dus als Odi gaat komt er weer een hond bij. Ik zal altijd minimaal 2 honden hebben als het financieel haalbaar is. "Maar toch licht het bij jou dan anders denk ik. Ik neem aan dat het hele gezin dan de verantwoordelijkheid heeft voor Sascha? En dat jij toch alle tijd kunt nemen om nu voor Odi te zorgen en hem op te voeden... Balou is al echt mijn hond. Ik heb hem dan samen met mijn vriend maar hij trekt echt naar mij toe en ik onderneem bijna alles met hem.
En wie weet dat er over een paar jaar ook wel een tweede hond hier loopt wanneer Balou echt stabiel is. Maar dat kunnen we dan pas bekijken. (Dan kan ik pas beginnen met mijn vriend omkopen
)Financieel zou het ook best kunnen, ik wil best wel wat andere dingen laten om voor mijn hondjes te zorgen. Maar toch is het nu wel heel lekker dat als ik iets voor Balou wil ik het gewoon kan kopen en het niet hoef af te wegen
En dan hebben we nog het probleem dat Balou nog altijd niet optimaal aan de lijn loopt, iets waar we hard aan werken en met kleine stapjes voorruit gaat. Ik zou er nooit een klein hondje bij willen dus loop dan met twee koeien aan de riem :P
Ze moeten wel erg goed luisteren wil ik dat veilig doen.
tip als lopen met 1 of 2 koeien aan de riem te zwaar wordt: heupriem! (canadog heeft hele goeie')
Maar toch licht het bij jou dan anders denk ik. Ik neem aan dat het hele gezin dan de verantwoordelijkheid heeft voor Sascha? En dat jij toch alle tijd kunt nemen om nu voor Odi te zorgen en hem op te voeden... Balou is al echt mijn hond. Ik heb hem dan samen met mijn vriend maar hij trekt echt naar mij toe en ik onderneem bijna alles met hem.
En wie weet dat er over een paar jaar ook wel een tweede hond hier loopt wanneer Balou echt stabiel is. Maar dat kunnen we dan pas bekijken. (Dan kan ik pas beginnen met mijn vriend omkopen
Financieel zou het ook best kunnen, ik wil best wel wat andere dingen laten om voor mijn hondjes te zorgen. Maar toch is het nu wel heel lekker dat als ik iets voor Balou wil ik het gewoon kan kopen en het niet hoef af te wegen
En dan hebben we nog het probleem dat Balou nog altijd niet optimaal aan de lijn loopt, iets waar we hard aan werken en met kleine stapjes voorruit gaat. Ik zou er nooit een klein hondje bij willen dus loop dan met twee koeien aan de riem :P
Ze moeten wel erg goed luisteren wil ik dat veilig doen. "
Sascha is inderdaad de ''gezinshond''. Toch heb ik altijd het meest voor haar gezorgd. De kosten lagen bij mijn ouders, de verzorging bij mij. Is nog steeds zo.
Odi is financieel wel helemaal van mij, net als Balou van jou. Ik moet wel heel goed afwegen als ik iets aanschaf of het allemaal wel kan... Maar dat heb ik wel voor hem over.
Ik ben nu al aan het sparen voor het pupje dat in 2015 komt... Ik sta al op een wachtlijst en ik heb goed contact met de fokker. Ik wil dat alles zo soepel mogelijk verloopt en dan moet je er vroeg bij zijn.
Als het pupje komt, is Odi bijna 3 jaar oud en (ik hoop) zo goed als stabiel.
Hoe oud is Balou? Je kunt wel ''voorpret'' hebben met mooie lijnen uitzoeken, combinaties in de gaten houden, contact hebben met fokkers etc etc... De tijd vliegt, echt waar!
) "Hahaha goed idee! Daar was ik eigenlijk toch al naar op zoek. Vind het wel lekker om de handen vrij te hebben tijdens het wandelen.
Sascha is inderdaad de ''gezinshond''. Toch heb ik altijd het meest voor haar gezorgd. De kosten lagen bij mijn ouders, de verzorging bij mij. Is nog steeds zo.
Odi is financieel wel helemaal van mij, net als Balou van jou. Ik moet wel heel goed afwegen als ik iets aanschaf of het allemaal wel kan... Maar dat heb ik wel voor hem over.
Ik ben nu al aan het sparen voor het pupje dat in 2015 komt... Ik sta al op een wachtlijst en ik heb goed contact met de fokker. Ik wil dat alles zo soepel mogelijk verloopt en dan moet je er vroeg bij zijn.
Als het pupje komt, is Odi bijna 3 jaar oud en (ik hoop) zo goed als stabiel.
Hoe oud is Balou? Je kunt wel ''voorpret'' hebben met mooie lijnen uitzoeken, combinaties in de gaten houden, contact hebben met fokkers etc etc... De tijd vliegt, echt waar! "
Oke dus je hebt nu eigenlijk ook twee honden tegelijk. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe je dat bevalt als je straks op jezelf woont. Ik ben namelijk ook best druk met ons huishouden: wassen poetsen enzo :P. We hebben ook nog drie katten.
Balou wordt in mei twee jaar. Maar van newfoundlanders is wel bekend dat ze pas erg laat volwassen worden. Zo rond de drie jaar pas.
Maar je hebt wel gelijk met goede lijnen uitzoeken. Zolang ik niet bezwijk voor mijn bevliegingen voor honden in de asiels en op marktplaats is het plan dat er over 6/7 jaar een newfoundlander pupje komt. Dan wil ik ook de juiste fokker hebben gevonden en gerust een paar jaa voor op een wachtlijst staan.
Maar het is dat geheel afhankelijk van hoe ons leven dan is. Hoeveel mijn vriend en ik dan werken en verdienen, we willen ook nog graag kinderen over een paar jaar dus wie weet kijken we er dan heel anders tegen aan en zien we een pup niet zitten...
Oke dus je hebt nu eigenlijk ook twee honden tegelijk. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe je dat bevalt als je straks op jezelf woont. Ik ben namelijk ook best druk met ons huishouden: wassen poetsen enzo :P. We hebben ook nog drie katten.
Balou wordt in mei twee jaar. Maar van newfoundlanders is wel bekend dat ze pas erg laat volwassen worden. Zo rond de drie jaar pas.
Maar je hebt wel gelijk met goede lijnen uitzoeken. Zolang ik niet bezwijk voor mijn bevliegingen voor honden in de asiels en op marktplaats is het plan dat er over 6/7 jaar een newfoundlander pupje komt. Dan wil ik ook de juiste fokker hebben gevonden en gerust een paar jaa voor op een wachtlijst staan.
Maar het is dat geheel afhankelijk van hoe ons leven dan is. Hoeveel mijn vriend en ik dan werken en verdienen, we willen ook nog graag kinderen over een paar jaar dus wie weet kijken we er dan heel anders tegen aan en zien we een pup niet zitten... "
Ja in principe wel
Ik draai mee in het huishouden, maar doe nu natuurlijk niet alles alleen... Ik ben ook heel benieuwd hoe dat gaat worden hoor ... Ik neem ook 2 katten mee als ik uit huis ga... Haha, wat geinig, Balou is net zo oud als Odi! Die verjaart ook in mei...
Herplaatsers zijn heel erg verleidelijk, maar ga er vanuit dat ze geen van allen stabiel zijn (uitzonderingen daargelaten)! Zolang Balou niet stabiel is, zou ik er ook geen herplaatser bij zetten...
Daarom ga ik bewust voor een pup bij een erkende fokker, Odi zal waarschijnlijk geen stabiele hond worden...
Ik hoop voor je dat je een goede keuze kan maken en wie weet krijgt Balou toch een maatje
We kregen de eerste hond doordat na jaren mijn vader een soort hond had gezien die hij leuk vond en wij ook. Een Border Collie dus Omdat Border Collies een echte eigenaar hebben (en mijn moeder en ik voor de lol wel eens op MP keken naar advertenties (A) ) Had mijn vader gezegd dat ik mijn eigen hond mocht Hier hebben we wel nog even een tijd over nagedacht of het slim was of niet om een tweede hond erbij te nemen.
In september 2012 kregen we Kaleb en in juli 2013 mocht ik mijn schatje Ziva naar huis meenemen (allebei gevonden op MP) Voor mij was de timing goed, want wanneer ik dan uit huis ga dan kan ik Ziva meenemen en zit ik niet met een pup in een nieuwe omgeving.
Hoewel ze soms pittig is zou ik haar niet willen missen < 3
Mijn plan is nu eigenlijk als Balou richting de 7 jaar gaat en een opaatje begint te worden een pup erbij te nemen. Want Balou wil dan vast niet meer lang wandelen en is dan rustiger. En ik kan de echte lange wandelingen dan met de nieuwe hond doen... En als Balou er dan niet meer is (wat hopelijk nog heeeel lang duurt) heb ik de nieuwe hond al in mijn hart gesloten. Want ik weer zeker dat we anders een paar jaar hondloos zijn omdat ik het moet verwerken. Maar dat is eigenlijk ook zonder.
Mijn vriend weet ook nog niks van dit plan maar ik heb nog wat jaartjes om hem eraan te laten wennen hahaha. "
Toen Lara 10 jaar was kreeg het vrouwtje (ik dus) de kolder in de kop en het werd tijd voor een hond erbij. Tot Lara haar grote ergernis zou ik bijna zeggen. Ik wist vooraf dat ik haar er geen plezier mee zou doen, dus deed het ook echt voor mezelf. Lara leefde wel weer helemaal op, ging beter eten, weer kluiven, meer zin in wandelen ect. De wandelingen gaan ze allebei nog je een genieten elk op hun eigen manier. Alleen met hardlopen gaat Nina mee, dat hoeft van Lara echt niet meer. Maar van de pup (nou ja Nina is inmiddels bijna 2 en het is nog steeds zo) moest Lara weinig weten, wat voor de pup wel eens zielig was. Maar ja bij een bejaarde zet je ook een baby.... Voor je hond zou ik het dus ook niet doen, echt voor jezelf!
Het samen spelen: zoals je wellicht weet heeft mijn broertje de reu uit hetzelfde nest als Nina. Als pupjes hebben ze echt geweldig samen gespeeld, heerlijk was dat. Maar nu? Ze doen buiten ieder hun eigen ding. Van een uur los buiten, spelen ze hooguit 5 minuten. Binnen word er niet gespeeld, mag van ons ook niet, met 2 labradors slopen ze je de boel.
Ik heb wel heel erg de planning om over 1,5 haar er zelf weer een pup bij te nemen, grote deels voor mezelf en een klein beetje voor Nina. Maar wel even kijken hoe het dan met Lara gaat.
Toen Lara 10 jaar was kreeg het vrouwtje (ik dus) de kolder in de kop en het werd tijd voor een hond erbij. Tot Lara haar grote ergernis zou ik bijna zeggen. Ik wist vooraf dat ik haar er geen plezier mee zou doen, dus deed het ook echt voor mezelf. Lara leefde wel weer helemaal op, ging beter eten, weer kluiven, meer zin in wandelen ect. De wandelingen gaan ze allebei nog je een genieten elk op hun eigen manier. Alleen met hardlopen gaat Nina mee, dat hoeft van Lara echt niet meer. Maar van de pup (nou ja Nina is inmiddels bijna 2 en het is nog steeds zo) moest Lara weinig weten, wat voor de pup wel eens zielig was. Maar ja bij een bejaarde zet je ook een baby.... Voor je hond zou ik het dus ook niet doen, echt voor jezelf!
Het samen spelen: zoals je wellicht weet heeft mijn broertje de reu uit hetzelfde nest als Nina. Als pupjes hebben ze echt geweldig samen gespeeld, heerlijk was dat. Maar nu? Ze doen buiten ieder hun eigen ding. Van een uur los buiten, spelen ze hooguit 5 minuten. Binnen word er niet gespeeld, mag van ons ook niet, met 2 labradors slopen ze je de boel.
Ik heb wel heel erg de planning om over 1,5 haar er zelf weer een pup bij te nemen, grote deels voor mezelf en een klein beetje voor Nina. Maar wel even kijken hoe het dan met Lara gaat. "
Ik zou het ook echt voor mezelf doen. Wel wil ik rekening met Balou houden en natuurlijk niet als hij helemaal afgetakeld is er een drukke pup bij zetten. Ik begrijp ook dat de kans er dan dik in zit dat ze geen beste vriendjes worden... Hoewel ik dat natuurlijk erg leuk zou vinden is dat ook geen probleem
Leuk topic, ik volg .. mijn antwoord weet je waarschijnlijk toch wel
Ik heb altijd al 2 honden gewild. En toen Perdie ongeveer een jaartje bij ons kwam begon het echt te kriebelen. Er kwamen toen wel enkele mogelijkheden op ons pad maar omdat ik nog thuis woon kon ik dit niet alleen beslissen en thuis wilden ze liever geen 2de hond. Ik heb mijn droom toen opzij gezet met het idee dat ik dan maar moest wachten tot ik op mezelf zou wonen. Begin vorig jaar begon het toch weer serieus te kriebelen en in mei werden we het thuis dan eindelijk eens: er mocht een 2de hond komen!!
Ik keek vooral uit naar echt een roedeltje te hebben, de communicatie tussen de 2 honden en ook kwam ik zoveel asielhonden tegen via sites dat ik het zonde vond. We hebben er de tijd en ruimte voor dus waarom niet? En zo kwam Orga op ons pad. Al is het niet altijd makkelijk, toch heb ik geen spijt van deze beslissing. Hij is echt een deel van ons gezin en Perdie en hij groeien nog steeds dagelijks dichter naar elkaar toe. En als ik dan met mijn tweetal op pad ben dan kan ik daar zo van genieten!! Ik denk niet dat ik ook nog één hond zou willen. Het is gewoon véél gezelliger met twee!
Pfoe, nou, hier komt mijn verhaal.
Eind december 2012 verhuisde ik naar dit flatje. Ik voelde me eenzaam, verdrietig, verveeld. Punk was al op leeftijd en sliep het grootste gedeelte van de dag. Buiten sjokte ze achter me aan. Op een ochtend stond ze me buiten op het veld uit te dagen om te gaan spelen. En ik dacht; "Ga weg man, het is 7 uur in de ochtend, ik ga hier echt niet over dit veld heen zitten rennen..", en toen bedacht ik me dat Punk, ondanks haar hoge leeftijd, een maatje misschien best leuk zou vinden! En niets stond mij nu in de weg van het nemen van een tweede hond. Ik wilde een hond waar ik dingen mee kon doen, lange wandelingen, training, een uitdaging! De zoektocht was geopend! Eerst ging ik de Nederlandse asielen af naar een klein hondje, bij voorkeur een Teckeltjes, of een Poedeltje. Maar er zat voor ons geen match bij. Ik heb altijd een zwak gehad voor windhonden, en het "hij moet kleiner zijn dan Punk" ging steeds meer de deur uit, en voor ik het wist dat ik bij een Greyhound stichting naar de Galgo's te kijken. En vervolgens kwam er een "selectie". Cosmic, de kleine Podenco Andaluz teef, Kemen, een grote Galgo reu, Fausto, een kleinere Galgo reu met een oude botbreuk, en Espuma, een grote Podenco Campanero teef. Cosmic woonde het dichtsbij, en ik had bij haar het beste gevoel. Ik dacht dat ze ongeveer even groot zou zijn als Punk. Dus daar gingen we eerst kijken. Punk vond alles goed, Cosmic vond Punk ook wel leuk, ik was enorm verbaasd over hoe klein ze was. Het gastgezin vond het erg lastig haar te laten gaan en pushte een beetje. Dus is Cosmic meteen mee gegaan.
Hoe dat beviel? Tja.. Punk deed nooit iets fout, echt nooit, op haar blaffen na. Cosmic kon dus nooit "tegen haar op". Mijn verwachtingen waren te hoog. Ik had bewust een hondje gezocht dat al in Nederland was, die alleen kon zijn, zindelijk was, katten negeerde, en los kon lopen. Achteraf gezien klopte niets van dit alles. Kan, want ze kwam hier los, kreeg zelfvertrouwen, had een heerlijk absorberende vloerbedekking! Al met al kon Cosmic alleen maar tegen vallen, omdat ik én te hoge verwachtingen had, én haar vergeleek met de perfecte Punk. Achteraf gezien ben ik over één nacht ijs gegaan, en had ik veel beter na moeten denken over wat ik precies in huis haalde. Ik heb geen spijt (meer) maar weet nu wel dat ik goede research moet doen en informatie van de stichting/asiel/gastgezin met een korreltje zout moet nemen. Bij jou thuis kan het altijd anders lopen.
En nu is Punk er niet meer en is Cosmic "enigskind". En een tweede hond erbij is een grote (toekomst)droom voor me. Met twee honden voelde het alsof ik een roedeltje, een gezin had. Ik heb bewust gekozen om mijn leven "alleen" te slijten, ik wil geen "mensengezin", geen partner of kinderen. Nu voelt het alsof ik een alleenstaande moeder ben met een puberend kind Ik voel me prettig met twee honden, en daarbij denk ik dat Cosmic er veel plezier aan zou beleven. Ze verveeld zich vaak in huis, kan niet alleen thuis blijven (maar wel met een andere hond er bij), op losloopveldjes doet ze niets tenzij er een andere hond bij is om mee te rennen, en ze is gék op tegen andere honden aan slapen. Daarbij is ze in het gezelschap van een andere hond veel dapperder op straat, vooral naar andere honden. Als haar "maatje" eerst benaderd, durft zij dat ook wel. Ik denk dus dat het ons beide goed zou doen als er een tweede hond bij kwam. Maar wat voor hond? Tja, dat ga ik deze keer maar eens goed uit pluizen.. Ik denk dat Cosmic het beste klikt met een reu van haar "type", een Podenco van haar formaat, misschien een Whippet. Aan de andere kant moet het een tegenhanger van haar zijn, niet onzeker naar andere honden, geen verlatingsangst. Daarbij wil ik voor ik er weer aan begin absoluut zeker zijn dat ik het financieel kan redden en dat ik ten alle tijden onderdak voor ze heb. Maar dat spreekt voor zich. Een toekomst droom, dus. Misschien komt ie ooit uit. Misschien niet, en dan moet Cosmic het maar met mij doen
.. mijn antwoord weet je waarschijnlijk toch wel "Ja mag het hier best uitgebreid vertellen hoor
Ik keek vooral uit naar echt een roedeltje te hebben, de communicatie tussen de 2 honden en ook kwam ik zoveel asielhonden tegen via sites dat ik het zonde vond. We hebben er de tijd en ruimte voor dus waarom niet? En zo kwam Orga op ons pad. Al is het niet altijd makkelijk, toch heb ik geen spijt van deze beslissing. Hij is echt een deel van ons gezin en Perdie en hij groeien nog steeds dagelijks dichter naar elkaar toe. En als ik dan met mijn tweetal op pad ben dan kan ik daar zo van genieten!! Ik denk niet dat ik ook nog één hond zou willen. Het is gewoon véél gezelliger met twee!
"Vond je het niet ontzettend moeilijk om een herplaatser in huis te nemen?
Ik heb zoveel vertrouwen in Balou en ken hem door en door. Maar andersmans honden vertrouw ik eigenlijk helemaal niet snel. Ik snap dat je dit moet opbouwen maar het lijkt me wel best moeilijk.
Maar voor jou was het dus altijd al duidelijk: je wilt altijd twee honden. Ik wilde niet echt een hond, ik was heel tevreden met mijn katten :P
Mijn vriend wilde een hond, en nu is hij de gene die elke dag de korte rondjes doet en hem af en toe ff knuffeld terwijl ik de echte dingen onderneem met hem. En ik merk nu echt hoeveel ik daarvoor terug krijg
Ik heb zoveel vertrouwen in Balou en ken hem door en door. Maar andersmans honden vertrouw ik eigenlijk helemaal niet snel. Ik snap dat je dit moet opbouwen maar het lijkt me wel best moeilijk.
Maar voor jou was het dus altijd al duidelijk: je wilt altijd twee honden. Ik wilde niet echt een hond, ik was heel tevreden met mijn katten :P
Mijn vriend wilde een hond, en nu is hij de gene die elke dag de korte rondjes doet en hem af en toe ff knuffeld terwijl ik de echte dingen onderneem met hem. En ik merk nu echt hoeveel ik daarvoor terug krijg
"Ja ik vond dat ook wel moeilijk. Ten eerste vindt Perdie niet alle honden even leuk; ze haat opdringerige honden en ik wist ook niet hoe ze zou reageren op een vreemde hond in haar huis. Daarom dachten we ook even aan een pup, maar Perdie is zo op haar rust gesteld dat dat ons ook geen ideaal plan leek. Een volwassen hond leek ons daarom beter. Dan konden we eerst kennismaken en zo beslissen. Orga had totaal geen oog voor Perdie tijdens de kennismakingswandeling en dat was eigenlijk wat we zochten. Ik weet dat Perdie niet het type is dat zomaar speelt met een vreemde hond, dus we zochten een hond die ook even rustig zijn ding deed zonder teveel op Perdie te focussen. En ja sowieso is het in het begin even héél vreemd hoor zo'n 2de herplaatser in huis. Ik had de neiging Perdie te hard te willen beschermen, haar te willen voortrekken. We hadden wel meteen vertrouwen in Orga, maar ik kan je zeggen dat die eerste dagen/weken toch enorm stressvol waren voor mij!
Uiteindelijk is dat het wel allemaal meer dan waard geweest. Ook op wandelingen of hondenveldjes is het fijner met 2 honden. Ze hebben elkaar en dat is een heel andere interactie als met honden die we toevallig tegenkomen, veel relaxter en natuurlijker vind ik Eind december 2012 verhuisde ik naar dit flatje. Ik voelde me eenzaam, verdrietig, verveeld. Punk was al op leeftijd en sliep het grootste gedeelte van de dag. Buiten sjokte ze achter me aan. Op een ochtend stond ze me buiten op het veld uit te dagen om te gaan spelen. En ik dacht; "Ga weg man, het is 7 uur in de ochtend, ik ga hier echt niet over dit veld heen zitten rennen..", en toen bedacht ik me dat Punk, ondanks haar hoge leeftijd, een maatje misschien best leuk zou vinden! En niets stond mij nu in de weg van het nemen van een tweede hond. Ik wilde een hond waar ik dingen mee kon doen, lange wandelingen, training, een uitdaging! De zoektocht was geopend! Eerst ging ik de Nederlandse asielen af naar een klein hondje, bij voorkeur een Teckeltjes, of een Poedeltje. Maar er zat voor ons geen match bij. Ik heb altijd een zwak gehad voor windhonden, en het "hij moet kleiner zijn dan Punk" ging steeds meer de deur uit, en voor ik het wist dat ik bij een Greyhound stichting naar de Galgo's te kijken. En vervolgens kwam er een "selectie". Cosmic, de kleine Podenco Andaluz teef, Kemen, een grote Galgo reu, Fausto, een kleinere Galgo reu met een oude botbreuk, en Espuma, een grote Podenco Campanero teef. Cosmic woonde het dichtsbij, en ik had bij haar het beste gevoel. Ik dacht dat ze ongeveer even groot zou zijn als Punk. Dus daar gingen we eerst kijken. Punk vond alles goed, Cosmic vond Punk ook wel leuk, ik was enorm verbaasd over hoe klein ze was. Het gastgezin vond het erg lastig haar te laten gaan en pushte een beetje. Dus is Cosmic meteen mee gegaan.
Hoe dat beviel? Tja.. Punk deed nooit iets fout, echt nooit, op haar blaffen na. Cosmic kon dus nooit "tegen haar op". Mijn verwachtingen waren te hoog. Ik had bewust een hondje gezocht dat al in Nederland was, die alleen kon zijn, zindelijk was, katten negeerde, en los kon lopen. Achteraf gezien klopte niets van dit alles. Kan, want ze kwam hier los, kreeg zelfvertrouwen, had een heerlijk absorberende vloerbedekking! Al met al kon Cosmic alleen maar tegen vallen, omdat ik én te hoge verwachtingen had, én haar vergeleek met de perfecte Punk. Achteraf gezien ben ik over één nacht ijs gegaan, en had ik veel beter na moeten denken over wat ik precies in huis haalde. Ik heb geen spijt (meer) maar weet nu wel dat ik goede research moet doen en informatie van de stichting/asiel/gastgezin met een korreltje zout moet nemen. Bij jou thuis kan het altijd anders lopen.
En nu is Punk er niet meer en is Cosmic "enigskind". En een tweede hond erbij is een grote (toekomst)droom voor me. Met twee honden voelde het alsof ik een roedeltje, een gezin had. Ik heb bewust gekozen om mijn leven "alleen" te slijten, ik wil geen "mensengezin", geen partner of kinderen. Nu voelt het alsof ik een alleenstaande moeder ben met een puberend kind
Ik voel me prettig met twee honden, en daarbij denk ik dat Cosmic er veel plezier aan zou beleven. Ze verveeld zich vaak in huis, kan niet alleen thuis blijven (maar wel met een andere hond er bij), op losloopveldjes doet ze niets tenzij er een andere hond bij is om mee te rennen, en ze is gék op tegen andere honden aan slapen. Daarbij is ze in het gezelschap van een andere hond veel dapperder op straat, vooral naar andere honden. Als haar "maatje" eerst benaderd, durft zij dat ook wel. Ik denk dus dat het ons beide goed zou doen als er een tweede hond bij kwam. Maar wat voor hond? Tja, dat ga ik deze keer maar eens goed uit pluizen.. Ik denk dat Cosmic het beste klikt met een reu van haar "type", een Podenco van haar formaat, misschien een Whippet. Aan de andere kant moet het een tegenhanger van haar zijn, niet onzeker naar andere honden, geen verlatingsangst. Daarbij wil ik voor ik er weer aan begin absoluut zeker zijn dat ik het financieel kan redden en dat ik ten alle tijden onderdak voor ze heb. Maar dat spreekt voor zich. Een toekomst droom, dus. Misschien komt ie ooit uit. Misschien niet, en dan moet Cosmic het maar met mij doen "Ik vind jou verhaal best mooi Pauline. En ik hoop echt dat jou toekomst droom uit komt
Mijn droom is eigenlijk om een rasechte newfoundlander te hebben.
En hoewel ik de puppytijd best zwaar vind denk ik dat ik meer vertrouwen in mijn hond kan hebben als ik hem vanaf pup af aan ken. Een herplaatser weet je nooit precies wat ermee gebeurd is. Precies zoals jij al in je verhaal omschrijft; ze was helemaal niet zoals de omschrijving. Ik ben bang dat ik misschien een hond in huis haal die agressie heeft... En omdat echt geen kleine hond wil maar een grote vind ik dat toch best eng.
Wat als ik een hond van 50-60kg in huis haal die uitvalt aan de lijn? Kwa kracht kan ik dat nooit houden natuurlijk..
Ik vertrouw honden van anderen gewoon niet zo snel. Balou ken ik door en door. Ik weet hoe ik hem rustig kan krijgen... Hij zal nooit een andere hond aanvallen.
Ik ben ook nooit bang voor hem hoe groot hij ook is. Hij kan erg wild spelen en mensen die dat niet kennen daar komt het intimiderend op over. Maar ik ken mijn hond door en door en ik weet wanneer het spel te wild word en wanneer we moeten stoppen. Maar bang voor hem ben ik nooit.
Ik weet dat wanneer je een herplaatser neemt met geschiedenis (die hebben ze toch altijd) je uiteindelijk elkaar ook leert kennen en begrijpen en het vertrouwen groeit. Maar ik vind dat wel moeilijk met een hond die ik lichamelijk nooit aan zal kunnen...
Dus mijn toekomstdroom is: Als Balou een opaatje is maar nog altijd honden gek zoals nu een pup erbij
Tot dan moet ik maar geduld hebben en niet zomaar alle honden van marktplaats willen redden die een beetje newfy in zich hebben :P
Mijn droom is eigenlijk om een rasechte newfoundlander te hebben.
En hoewel ik de puppytijd best zwaar vind denk ik dat ik meer vertrouwen in mijn hond kan hebben als ik hem vanaf pup af aan ken. Een herplaatser weet je nooit precies wat ermee gebeurd is. Precies zoals jij al in je verhaal omschrijft; ze was helemaal niet zoals de omschrijving. Ik ben bang dat ik misschien een hond in huis haal die agressie heeft... En omdat echt geen kleine hond wil maar een grote vind ik dat toch best eng.
Wat als ik een hond van 50-60kg in huis haal die uitvalt aan de lijn? Kwa kracht kan ik dat nooit houden natuurlijk..
Ik vertrouw honden van anderen gewoon niet zo snel. Balou ken ik door en door. Ik weet hoe ik hem rustig kan krijgen... Hij zal nooit een andere hond aanvallen.
Ik ben ook nooit bang voor hem hoe groot hij ook is. Hij kan erg wild spelen en mensen die dat niet kennen daar komt het intimiderend op over. Maar ik ken mijn hond door en door en ik weet wanneer het spel te wild word en wanneer we moeten stoppen. Maar bang voor hem ben ik nooit.
Ik weet dat wanneer je een herplaatser neemt met geschiedenis (die hebben ze toch altijd) je uiteindelijk elkaar ook leert kennen en begrijpen en het vertrouwen groeit. Maar ik vind dat wel moeilijk met een hond die ik lichamelijk nooit aan zal kunnen...
Dus mijn toekomstdroom is: Als Balou een opaatje is maar nog altijd honden gek zoals nu een pup erbij
Tot dan moet ik maar geduld hebben en niet zomaar alle honden van marktplaats willen redden die een beetje newfy in zich hebben :P "
Cosmic erbij nemen was een optie omdat Punk "klaar" was. Ze had geen probleem gedrag, ze sjokte altijd los achter me aan, benaderde andere honden alleen als ze daar toestemming voor kreeg, ze was mijn schaduw, je had er geen omkijken naar. Ik had dus létterlijk mijn handen vrij voor een hond zoals Cosmic. Maar twee Cosmics? Oh God, ik denk dat ik binnen drie tellen met een burn-out op de bank lig. Nu is het dus véél belangrijker dat ik een goede match vind dan toen. Want adopteer ik nu een hond met probleemgedrag als bijvoorbeeld agressie aan de lijn, dan heb ik nog een stuiterende Podenco aan de andere kant..
Ik snap dat dit met een hond van zo'n formaat nog spannender is, want inderdaad, je moet er niet aan denken dat ie agressief zou zijn. Wat dan betreft ben ik blij dat Cosmic zo'n klein ding is en wordt een eventuele volgende ook van Cosmic's formaat, of misschien zelfs nog kleiner
Overigens vind ik dat je herplaatsers deels wel in kunt schatten. Cosmic is onzeker, dus dat ze verlatingsangst heeft is niet zo vreemd, bijvoorbeeld. Ik heb inmiddels geleerd dat als je ergens een hond adopteert, de omschrijving die mensen geven er niet echt toe doet, omdat het vaak óf niet klopt, óf eenmaal thuis anders uit blijkt te pakken. Het is dus meer een kwestie van gevoel, is de klik er, etc. Voor mij in de toekomst altijd een herplaatser. Ik heb jouw angst namelijk JUIST met pups. Ik vind het karakter van een pup lastiger in te schatten, zou bang zijn dat ik iets verkeerd deed met de opvoeding.. Ik heb liever een hond die al "verpest" is, dan is het in ieder geval niet mijn schuld
Cosmic erbij nemen was een optie omdat Punk "klaar" was. Ze had geen probleem gedrag, ze sjokte altijd los achter me aan, benaderde andere honden alleen als ze daar toestemming voor kreeg, ze was mijn schaduw, je had er geen omkijken naar. Ik had dus létterlijk mijn handen vrij voor een hond zoals Cosmic. Maar twee Cosmics? Oh God, ik denk dat ik binnen drie tellen met een burn-out op de bank lig. Nu is het dus véél belangrijker dat ik een goede match vind dan toen. Want adopteer ik nu een hond met probleemgedrag als bijvoorbeeld agressie aan de lijn, dan heb ik nog een stuiterende Podenco aan de andere kant..
Ik snap dat dit met een hond van zo'n formaat nog spannender is, want inderdaad, je moet er niet aan denken dat ie agressief zou zijn. Wat dan betreft ben ik blij dat Cosmic zo'n klein ding is en wordt een eventuele volgende ook van Cosmic's formaat, of misschien zelfs nog kleiner
Overigens vind ik dat je herplaatsers deels wel in kunt schatten. Cosmic is onzeker, dus dat ze verlatingsangst heeft is niet zo vreemd, bijvoorbeeld. Ik heb inmiddels geleerd dat als je ergens een hond adopteert, de omschrijving die mensen geven er niet echt toe doet, omdat het vaak óf niet klopt, óf eenmaal thuis anders uit blijkt te pakken. Het is dus meer een kwestie van gevoel, is de klik er, etc. Voor mij in de toekomst altijd een herplaatser. Ik heb jouw angst namelijk JUIST met pups. Ik vind het karakter van een pup lastiger in te schatten, zou bang zijn dat ik iets verkeerd deed met de opvoeding.. Ik heb liever een hond die al "verpest" is, dan is het in ieder geval niet mijn schuld
"Ik denk dat je over dat gevoel verhaal helemaal gelijkt hebt wat herplaatsers betreft.
En ik ben dan weer totaal anders. Ik verpest liever wel zelf de hond dan weet ik hoe en wat er verpest is hahaha.
Mijn theorie is een pupje is nog zoo onschuldig en een onbeschreven blad. In begeleiding met een goede fokker en honden school moet het wel goed komen denk ik
Maar ieder zn eigen ding toch. Ik ben blij dat er mensen zoals jou zijn die honden een tweede kans geven!
En ik ben dan weer totaal anders. Ik verpest liever wel zelf de hond dan weet ik hoe en wat er verpest is hahaha.
Mijn theorie is een pupje is nog zoo onschuldig en een onbeschreven blad. In begeleiding met een goede fokker en honden school moet het wel goed komen denk ik
Maar ieder zn eigen ding toch. Ik ben blij dat er mensen zoals jou zijn die honden een tweede kans geven! "
Voor mij is dat ook één van de redenen om überhaupt een hond te nemen, haha. Naast dat ik honden natuurlijk erg leuk vind, vind ik het ook "leuk" om een hond te "redden". Een hond die het (mogelijk) slecht gehad heeft een fijn huisje en goed eten te bieden. Een hond die niet meer welkom is liefde en een warme mand te geven. Daarbij vind ik pups en jongere honden ook gewoon echt niet leuk, rond de zes beginnen ze leuk te worden, hihi. Nog maar drie jaar voor Cosmic..
Ik vind het belangrijk dat wat ik doe bijdraagt aan de maatschappij en een betere wereld. Misschien komt dit voort uit mijn schuldgevoel dat ik niet kan werken en daarmee dus een "last" ben voor de maatschappij.
Lees ook
-
Inloggen
InloggenNog geen account op de HondenPage? Registreren