ons hondje weer eens bezoeken ?????

Ongeveer 6 weken geleden moesten we noodgedwongen onze hond van 4 jaar oud naar een prima gezin doen.Ze heeft het er zo goed naar haar zin...
Nu is mijn vraag : is het verstandig om haar eens op te zoeken ? Of is het erg moeilijk voor de hond (en mij )
Bedankt voor antwoord": Lidi

Hey Lidi,

Persoonlijk denk ik dat het nog te vroeg is.
Je hond is daar nu net gewend en ziet dan jou weer, dat kan heel verwarrend werken.
Ik zou zeker nog een aantal maanden wachten tot dat ze zich echt helemaal gehecht heeft aan haar nieuwe eigenaren.

Kan me wel goed voorstellen dat het voor jou heel moeilijk moet zijn.
Ook om haar weer te zien, maar ook om haar nu niet te zien.
Voor jou is het denk ik ook nog heel vers en moet je het nog een plaats geven. Ik denk dat je dat beter eerst kunt doen. Zowel voor jou als voor je hond.

Heel veel succes,

Margje

nee , niet doen , al is dit erg moeilijk voor jezelf , maar jij kan bedenken wat de reden is het niet te doen , je hond zal hier erg van in de war raken ,en wat misschien net is opgebouwd bij de nieuwe baas wordt zo weer helemaal verstoord ,

Hallo Lidy,

Nee, dat is niet aan te raden..:(

Je maakt je hondje erg van streek als je gaat. Je hondje moet zich eerst hechten aan z'n nieuwe roedel...

Het is niet zo dat je hondje aan jouw denk nu, hij mist jou niet... Maar zodra je in beeld bent, komt de herinnering weer boven en raakt je hond in grote verwarring...

Daarbij raak je zelf ook erg van streek als je merkt dat je hondje nog erg aan je hangt... Je moet hem immers weer achterlaten...
En je hart breekt opnieuw... :(

Doe jezelf en je hond een lol en ga niet kijken. Vraag of de nieuwe roedel van je hondje een videootje maakt of je foto's op stuurt...
Dan kan jij naar hem kijken en zien hoe hij het heeft...

Sterkte, lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Hallo,

Nee hoor zoals hier al reeds werd gezegd niet doen en ik vind Ilja haar idee heel mooi idee om een foto of filmke te vragen zo zie je het hondje.

groetjes en sterkte
Patsy & Toshi

Hoi lidy
Ik sluit me aan bij de andere niet doen dus
groetjes joke en taat

Hoi Lidy,

Wat vervelend voor je dat je dit noodgedwongen moest doen. Zowel voor jouw/jullie als voor je hond van 4 jaar.
Heb je de hond trouwens vanaf pup zijnde bij je gehad?

Ook mijn advies, zoals hierboven beschreven, niet doen!

Groetjes en een poot van Joey,
Cella.

Hallo,
Jeetje, wat fijn dat zoveel mensen hebben gereageerd op mijn vraag...!!!
Het doet me zoooo goed ook al antwoord iedereen dat ik nu nog niet moet gaan.En in mijn hart wist ik het ook wel, maar hoop toch ...
Okee, foto's ontvang ik regelmatig en een wekelijk berichtje van het nieuwe baasje en de hond (dollie) heeft het er zo vreselijk naar dr zin en iedereen is zo gek op haar. Ik weet dat onze beslissing goed is geweest ..toch is het gemis heel groot..Dank je wel nogmaals voor advies en begrip. Groetjes LIDI

Ik heb in maart afstand moeten doen van mijn hond, mijn grote vriend. Nu zit hij ver weg, helemaal in Andalusië, dus zit opzoeken er niet in, maar ook als hij dicht bij huis was herplaatst had ik hem voorlopig niet willen/kunnen zien...in het belang van allebei. Kincraig heeft het daar goed en ik word elke week wel op de hoogte gehouden over zijn wel en wee, regelmatig zijn er ook foto's. Het is goed zo...hij heeft een lieve, nieuwe baas en een compleet ander leven. Daar mengen we ons voorlopig niet in, het zou te verwarrend zijn. Het zou teveel pijn doen, opnieuw een afscheid...
Daarom zou mijn advies aan je zijn het niet te doen, maar gelukkig heb je dat advies van iedereen gekregen en begrijp je het ook. Sterkte...ik snap je.

hoi anoniem,
Ik zit juist in omgekeerde situatie....
Wij hebben buck nu 6 weken,een herplaatser van 1,5 jaar. Het gaat echt super goed, hij heeft echt hier zijn draai gevonden.
Vorige week waren er bij zijn oude eigenaar op de ranch schapendrijf wedstrijden. We wilde hier graag naar toe maar twijfelde of dit nu al kon met Buck.
Uiteindenlijk heb ik gekozen om wel zelf te gaan en buck thuis te laten.
Het leek mij vreselijk als hij in verwarring zou komen en misschien dacht: "weer thuis te zijn"
Ook leek het mij voor de oude eigenaar rot als Buck heftig op haar zou reageren,dan was het net alsof hij nog niet goed aan ons gehecht zou zijn.
Kortom ik heb geen risico genomen, ik wil dit eventueel pas volgend jaar proberen.....

Wel erg moeilijk om je oude hond zo te missen,sterkte hiermee!

gr mariaa

voor de hond is best van niet en nog wat wachten
maar kan je niet vragen of ze foto's kunnen opsturen via computer??dan zie je je hond ook hé

Hoi Anoniem,

Snap dat het niet makkelijk voor je is maar het is echt de beste keuze het nu (nog) niet te doen, omwille van de reeds gegeven redenen. Wel fijn dat je zo'n goed contact hebt met de nieuwe eigenaars en dat je zo op de hoogte wordt gehouden, geeft toch een beetje een goed gevoel dat je een prachtig nieuw huisje hebt gevonden voor Dollie waar die het nu leuk vindt.

Probeer het ook voor jezelf wat te plaatsen, je zit zelf ook nog met het gemis en nu op bezoek gaan lijkt het me nog moeilijker maken want een bezoek is ook weer afscheid nemen natuurlijk, wat opnieuw moeilijk gaat worden. Er komt een tijd dat dat allemaal makkelijker gaat, bezoeken maar het lijkt me nu inderdaad nog te vroeg. Zowel voor Dollie en de nieuwe baasjes maar ook voor jezelf.
Hou de moed en vergeet niet dat je Dollie een goede thuis hebt gegeven en niet aan zijn/haar lot hebt overgelaten, dat is een goed baasje die een goede thuis zoekt voor zijn dier als er geen mogelijkheid is om zijn/haar dier zelf te houden, er zijn er die gemakkelijkere oplossingen, doch laffe oplossingen zoeken, je hebt goed gedaan, vergeet dat niet.

Dikke knuf van ons.

DANK JE WEL sarah voor je bemoedigende woorden, ik las het met tranen in mijn ogen...het doet me zo goed ....begrip voor mijn verdrietjes. "het is maar een hond"reaktie ben ik meer dan zat..gelukkig zijn er nog zoveel andere begripvolle mensen!
LIDI

Lidi,

Mensen die dat zeggen zijn volgens mij mensen die nog nooit de liefde van een hond ervaren hebben. Liefde van dieren is onvoorwaardelijk en mensen met hun "het is maar een hond" reacties die ben ik zelf ook zat want dan had ik onze Berner een paar weken geleden moeten laten inslapen omdat ze me "teveel geld" begint te kosten aan operaties. Het zijn mijn kinderen, dan ga ik ze daarvoor niet laten inslapen, toch?

Hou de moed Lidi, neem je tijd om het voor jezelf te plaatsen, echt waar. Daarna zal je er met een andere kijk naartoe kunnen gaan.

Sterkte en vele groetjes van ons.

in augustus 2006 kregen wij Kino-brindle- erbij.
Na 7 maanden is zijn vorige baas -die 5,5 jaar voor hem gezorgd heeft- langs. Na de eerste 2 minuten compleet uit zijn stekker tegen haar geblaft te hebben herkende hij haar opeens. BLIND van enthousiasme. We gingen wandelen, hij deed geen 2 meter bij haar vandaan en als hij meer dan 2 meter weg was, kwam hij haar weer halen.

Ik begon me zorgen te maken, had ik hier wel goed aan gedaan ?
Toen het tijd voor haar was te vertrekken, weigerde hij met ons naar buiten te lopen.. aan het einde van de keuken -hij kon nog net de voordeur zien- bleef hij angsvallig staan.
Ze is weggegaan en hij heeft 2 uur lang aan mijn benen gekleefd gezeten.
Het was voor mij wel duidelijk. hij is gek op zijn eerste baasje, maar wil absoluut niet meer hier vandaan.

Inmiddels is ze 3 keer geweest.. en telkens durft hij iets verder haar gedag te zeggen.... maar hier blijven doet hij met hart en ziel.

Maar..... hij wordt compleet dol als hij haar ziet en blijft aan haar hangen zolang ze in de buurt is.

Is wel een heel mooi verhaal moet ik zeggen, precies of hij wil zeggen: "Ja, ik zie je nog graag maar hier is mijn thuis nu", lief toch.

Groetjes van ons

zo heb ik het idd ervaren.
Ben ook blij dat ze gewoon kan komen, ergens blijft het voor mij toch altijd wel haar hond.
Ze krijgt um nooit meer terug... maar ja, ze heeft 5,5 jaar voor hem gezorgd.
Kdenk zelfs dat het voor hem ook goed is haar afentoe te zien.
want hij is werkelijk gek met/op d'r.

Hoi akita,
Gelukkig gaf de hond uiteindelijk duidelijk signalen dat hij graag bij jou wilde blijven....
Anders zou het voor alle partijen wel een rot situatie zijn!
Voor mij is dit de rede om voorlopig de oude eigenaar niet op te zoeken,we houden zolang wel mailcontact.

Zullen er ook honden zijn die blijven "verlangen" naar de oude eigenaar?
Ik weet helemaal niet hoe dit in de hondenbrain werkt?
Zijn hier mensen mee die hier ervaring mee hebben, ik hoor het graag.

gr mariaa

mss is 1,5 mand idd te kort.
lang leven de email zodat je toch op de hoogte blijft.

mand is natuurlijk maand !

Hoi,

Een hond/paard blijft "altijd" z'n oude eigenaar/fokker herkennen...

Het is niet zo dat een hond terug kan denken aan die goede oude tijd... Als de oude baas niet in beeld is, is er niets aan de hand...

Maar zodra de "oude" baas weer aanwezig is, trickert de geur, de stem of soms al het silouette een herkenning af...

Ik heb door mijn omstandigheden m'n Haflinger moeten verkopen. Het was een geweldig "werkpaard" en ik kon hem niet geven wat hij nodig had om gezond en actief te blijven...

Na 9 maanden was ik in de buurt van zijn nieuwe stal. De wei lag schuin achter het huis...
Ik klopte netjes aan en vroeg of ik even naar Coni mocht kijken en hem een knuffel mocht gaan geven...

Ik had nog geen 5 woorden gezegd of er klonk een hoge gil-hinnik en m'n pony kwam in volle galop van achteruit de wei gerend naar het hek....

Ik had een speciale manier van een ontmoetingsritueel. Die deed ik doormiddel van m'n hand op te tillen en Coni deed dan een soort high-five, hij drukte dan zijn neus hard tegen de binnenkant van m'n handpalm en likte dan m'n hand... Zelfs dit was hij nog niet vergeten...!!!

Je snapt dat met hart brak.... :(

Met één van de collie meisjes hadden we regelmatig wandelingen met de fokster...
Iedere keer als Kazoo de fokster zag/hoorde dan ging ze uit haar dak!!! Al de puppen trouwens...

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Hoi hoi,

Dat een hond zijn fokker herkent, ben ik het helemaal mee eens. Morris komt 1 keer in de 8 weken bij de fokker voor zijn plukbeurt. Zodra hij de fokker ziet, gaat hij helemaal uit zijn dak. Iets wat Morris normaal niet snel bij iemand doet! Dus hij herkent hem zeer zeker....

Ik kan me wel goed voorstellen dat je jouw hond wil zien na een bepaalde tijd. Je wilt toch weten hoe je kanjer het nu heeft. Maar voor de hond zou het beter zijn, om dit nog uit te stellen. Het zou verwarrend kunnen zijn! Maar dat je haar weer terug wil zien, geeft wel aan dat je nog ontzettend om haar geeft en dat je haar een nieuwe kans hebt gegeven uit liefde voor haar!! Dat vind ik dan wel heel bijzonder...

Groetjes Monique

zijn er ook honden die bij een ontmoeting aangeven toch liever bij naar de oude baas terug te willen?
of accepteerd de hond altijd dat hij bij de "nieuwe roedel" hoort....en is hij daarom loyaal naar de nieuwe baas?

Hey Mariaa,

Een hond past zich meestal heel erg goed aan bij een nieuwe roedel, dit kost natuurlijk wat tijd, maar over het algemeen wennen ze vrij snel.
Dit moet ook wel, want als ze zich in de natuur niet snel zouden aanpassen aan veranderde omstandigheden, dan zou dat hun dood kunnen betekenen.
In het wild kan de leider altijd gewond raken of gedood worden tijdens de jacht of een gevecht met rivalen. Dan moet de roedel zich heel snel aanpassen, om weer snel effectief te zijn als groep.

Voor een hond is het wel heel lastig als baasje 1 opeens naast baasje 2 staat.
Het ligt eraan hoe lang ze dan al bij de nieuwe eigenaar zijn en hoe gewend ze daar zijn voor wie de hond dan kiest.
Je kan er over het algmeen vanuit gaan dat de hond kiest voor degene die hem eten geeft en degene die het 'sterkst'is, dus degene met wie hij zou overleven.
Honden kennen niet zo als wij dat ze zich prettig bij iemand voelen of dat soort emoties. Al wil ik ook wel graag geloven dat het soms wel zo is. Dat Biko liever honger zou lijden bij mij, als wel gevoed bij de buurvrouw zou willen wonen..

Grappig is dat we dat bij katten veel duidelijker zien en het daar ook wel van accepteren.
Als een kat bij de buren te eten krijgt, komt hij vaak thuis niet eens meer binnen...

Groetjes, Margje

Ik had mijn Westies Joep en Jip geadopteerd vanuit Nederland...ik hield in het begin contact met zijn ´oude vrouwtje´ om te vertellen hoe het ging met hen en ook om te zeggen,dat Jippie 7 weken na adoptie hier verongelukte vóór mijn huis.Samen hebben we gehuild aan de telefoon.Toen werd het contact steeds minder frequent...ze stuurde mij nog eens een foto van haar en een andere hond,die ze nog had en Joep die vaak op mijn schoot zat mee te kijken naar foto´s vroeg ik:Wil je de foto´s zien van je oude vrouwtje?En weet je wat hij zei?Nee,ik hoor nu bij jou!!!

groetjes van Ingrid en haar roedel