Ik vond dit "gedichtje" terug op mijn computer...
Begin 2011 toen ik in het asiel kwam werken zat er een hondje waar ik echt een band mee had... Zo'n mooi meisje, ik hoop dat ik haar ooit weer zie. Of in ieder geval mag weten hoe het met haar gaat.... Haar asiel periode was namelijk heel erg... Heel zwaar en ik was zo blij dat ze daar weg mocht.... Het gedichtje spreekt voor zich.. Het mooie hondenmeisje waar t overgaat was toen 9maanden oud. Nu zal ze zo'n 3jaar moeten zijn...
"Het doet zo'n pijn".
Ik steek mijn neus door de tralies, zo ver als ik kan. Het doet pijn, het doet verschrikkelijk veel pijn. Maar ik moet, ik moet. Ik wil een aai, een kroel, een commando, ik wil een baan, een doel.... Een vriend.......
Ik duw harder, en harder. Ik heb wonden, maar ik moet.... Ik moet mezelf bevrijden.
Ik word meegenomen voor een wandeling, aan een zware ijzeren ketting, ik trek en het doet pijn... Zo'n pijn... Maar ik trek, ik moet, ik moet hier weg maar het doet zo'n pijn..
Ik graaf, het doet pijn... zo'n pijn. Maar ik moet, ik moet eruit.
Ik blaf, ik schreeuw, ik huil. Het doet zo'n pijn...
Pak me vast, hou me vast, duw tegen me, knijp in me, zoen me, put me uit...
Het doet pijn, zo'n pijn......
Ik kan niet meer, het doet zo'n pijn.......


Reageren
Fijn dat ze nu een thuis heeft





