Trots op mijn blondie. 
Evy is, voor een eerste hond, best een pittige geweest. De eerste les op puppycursus zei de instructeur tegen ons: er zit een kop op, maar als je eenmaal bij haar door bent gedrongen heb je echt een prachtige werkhond. Precies diezelfde woorden had de fokker gezegd toen we haar mee hadden gekregen.
Wat is/was ze verschrikkelijk eigenwijs en slim. Ik wilde een slimme hond, maar ik heb mij nooit beseft dat dat zo tegen mij kon werken. Krukjes werden door de keuken geduwd en tegen het aanrecht aan gezet, zodat ze het eten van het aanrecht af kon jatten. Ze wist precies door welk gaatje ze paste om bij de doos te komen die wij expres ver weg hadden gezet. Als je ergens drie keer nee tegen had gezegd, dan hoefde dat niet te bedenken dat dat de vierde keer ook zo was, en de tiende keer en de honderdste keer.. (en nu nog wil ze wel eens weten of die nee nu nog steeds geld.
)
Nu, vele maanden later kan ik de fokker en instructeur volledig beamen. Wat een fantastische hond heb ik aan Evy. Ze werkt dol graag mét mij. Ze is zo lief dat ze mee gaat naar de woongroep waar mijn dementerende oma zit en daar lekker geknuffeld word. Iedereen in mijn omgeving ziet haar graag. We zijn een tijdje gestopt met cursus en dat heeft ons allebei goed gedaan. Inmiddels zijn we weer vol op bezig en Evy behoort tot de beste van de groep. Ze vindt het heerlijk om bezig te zijn. Ze loopt iedere dag lekker los en het is mij zelfs na maanden gelukt om haar te leren apporteren. Ze kon het wel, maar ze had gewoon weg geen zin om het speeltje aan mij af te geven.
Ik ben zo blij met mijn blonde meisje. 






Reageren














