Wij hebben een welsh terrierpup van nu bijna 5 maand. Hij is bij ons sinds hij 9 weken was.
Zijn opvoeding verloopt vrij vlot en het is een lieve, levendige en aanhankelijke hond met natuurlijk af en toe puppenstreken.
Eén ding blijft echter problematisch : zijn zindelijkheid.
Sinds de eerste dag is hij volledig zindelijk in de bench, zowel overdag als we uit werken zijn (max. 5u aan een stuk) als 's nachts.
Ik heb al heel wat boeken en artikels op internet gelezen over het onderwerp en ik meen dat we het wel goed aanpakken, maar zijn kwartje wil nog steeds niet vallen.
Hij wordt na het eten, na het slapen en het spelen steeds uitgelaten en dan doet hij wel steeds zijn behoefte buiten in de tuin.
Als hij bij ons rondloopt in huis proberen we hem zoveel mogelijk in de gaten te houden, maar probleem is dat hij niet zoals 'volgens het boekje' hij ongeduldig begint rond te drentelen of te snuffelen of zo. Plots zet hij zich (meestal op zijn vaste plaatsje) en is het ongelukje gebeurd.
Als we hem niet kunnen betrappen leiden we hem af en ruimen de boel op zonder enig commentaar. Betrappen we hem wel wordt hij opgepakt en buiten gezet met de woorden 'buiten pipi/kaka doen', hetgeen daar dan meestal niet meer gebeurt. Ik vraag me af of dit dan eigenlijk negatieve aandacht is als we erbij praten?
Volgens de dierenarts moeten we ons eens heel erg kwaad maken en hem direct buiten zetten als we het zien gebeuren, maar is dit dan ook geen negatieve aandacht?
Anderen zeggen dan weer, hem heel erg doen schrikken als we het zien gebeuren?
We zijn eigenlijk een beetje einde raad en vragen ons af of dit wel nog goed komt? Kan het dat een hond nooit echt zindelijk wordt?


Reageren
.

)


.....











