" Hallo. Ik heb zelf een pup van 5 maanden, ik ga ook 8 u per dag werken en ik begrijp niet waarom sommigen hier beweren dat dat 'geen doen' is of dat het dan 'onbegonnen werk' is om een hond zindelijk te maken. Er zijn duizenden mensen die het zo doen, het kan en het brengt geen ongelukkige honden voort. Jezus.
Volgens mij is plassen in de zetel ipv op de vloer ALTIJD een signaal wat de hond communiceert. Dat is nooit betekenisloos. De zetel is waar jij vertoeft 's avonds, jouw geur hangt overal, het is waar de hond ziet dat het 'jouw' plek is. Als hij daar plast, is dat eigenlijk een directe boodschap naar jou, dat hij jouw gezag in vraag stelt. Is het een reu? Hij zit in zijn puberteit he, de mijne ook. Dit is het moment waarop de verhoudingen in vraag worden gesteld. Misschien is het dus een tijdelijk fenomeen.
Eet hij nadat jullie gegeten hebben? Gaat hij als laatste door de deur voor of na het wandelen? Maak je extra plaats voor hem als je wandelt en er staat een obstakel (niet doen!)? Loopt hij voor of naast je aan de lijn? Ontwijk je hem als hij in jouw weg ligt? Begroet je hem als eerste als je thuiskomt? Aai je hem als hij blaft naar vreemden om hem gerust te stellen (niet doen! Op z'n plaats zetten)?
Kleine interventies die je hondje terug kunnen kaderen in zijn plaats binnen de roedel. "
Stel dat de hond een blaasprobleem heeft en daarom veel plast, wat is dan zijn boodschap naar jou? Of is dit geheel boodschapsvrij en kan de hond er niets aan doen?
Wat dacht je van moeten plassen door stres, is dat een voodschap naar jou, of kan je hond het op dat moment gewoon niet ophouden door de spanning?
Jeetje, ik wordt al moe bij de gedachte om zo met je maatje te moeten leven.
Onthoud je al jou regels uit je hoofd of heb je daar een lijst voor?
Hoe het hier gaat: de katten en mijn hond, krijgen altijd als eerste eten.
Luca mag als eerste uit de deur, vind ik handig, doe ik nl gelijk de deur achter me dicht. Ze loopt heerlijk voor me uit buiten, mag ook nog eens zelf de route bepalen.
Als ze lekker ligt te slapen, stap ik gewoon om haar heen en als ikmthuis kom,,of anderen, wordt ze als eerste uitgebreid begroet.
En ja, als ze blaft uit onzekerheid, dan steun ik haar. Op mijn steun, kan ze altijd rekenen.
Ze mag trouwens ook lekker op de bank en bed slapen, helemaal, waar ze zelf wilt. Als het regent en ze wil niet naar buiten, dan gaan we niet.
Door op een positieve manier met mijn hond om te gaan, rekening houden met haar behoeftes, hebben we hier een hele goede band samen en op zijn plek zetten, is hier totaal niet aan de orde.
Sterkte, het is uberhaupt niet nodig bij honden
Je zou je eens kunnen inlezen in de inzichten van nu, het boek: dit is de hond van Bradshaw, is een nuttig en leerzaam boek.
Er zal een wereld voor je open gaan.