Het voelde zo raar zonder ons teckelmannetje...veel te vroeg moest hij gaan.
Hij was maar kort bij ons, maar hij heeft een zeer grote indruk op ons gezin nagelaten.
Hercule was "ons proevertje". We mochten proeven hoe het was met 2 honden, ervaren hoe een teckel is...
De fokster had 2 pups op het moment dat Hercule stierf, de ene was gereserveerd en de andere pup kwam terug vrij door annulatie.
We mochten de pup gratis hebben van de fokster, het zou Hercule nooit kunnen vervangen, maar de pup zou wel terug wat vreugde brengen in ons gezin. "Jullie hebben zoveel pech gehad met Hercule, dat is het minste wat ik kan doen" zei ze.
We bedankten vriendelijk voor dit aanbod...ik kon het niet.
De fokster heeft de pup wat "in wacht gehouden" mochten we ons bedenken.
Vorige woensdag vroeg ze of we het zeker wisten, want er was veel belangstelling voor de pup.
"Verkoop hem maar" zei ik.
Zondag ben ik op bezoek geweest om wat bij te praten...ik was stomverbaasd dat de pup nog vrij was.
"Ik had geen goed gevoel bij het koppel" vertelde ze me. Je weet...mijn aanbod is nog geldig.
En dan zag ik Marcel op schoot bij Stef, en keken 2 mooie puppy ogen me aan. Toen hij op zijn rug ging liggen, toen wist ik het.
Thuis alles besproken met mijn man en donderdag gebeld dat Marcel welkom is.
Ik noem hem "een geschenk uit de hemel". Een dierbaar geschenk om te koesteren.
Het is vroeg, maar het voelt goed aan.
Hij lijkt als 2 druppels water op Hercule en qua karakter herken ik ook zoveel.
Welkom Marcel!


Reageren


.























