" Ook ik was een van die mensen waar Christel het over heeft. Zag het allemaal iets té rooskleurig en heb nog nooit zó'n vermoeiende vakantie gehad als die vakantie.
Gebroken nachten, een huis wat de eerste week naar diarree rook, ik heb nog nooit zoveel gepoetst als die weken. Nog nooit zulke dikke wallen gehad door slaapgebrek
En hoe blij ik ook met haar ben, ik heb me er behoorlijk op verkeken. Wij hebben namelijk als eerste hond ook nog gekozen voor een hondje uit het buitenland. Op straat geboren, haar eerste drie maanden op straat doorgebracht, haar vierde maand in het asiel. Absoluut niet gesocialiseerd. Houdt niet van drukte, heeft een bloedhekel aan wielrenners (oké, daar kan ik me wel wat bij voorstellen

), is heel schrikkerig.
Heeft veel jachtinstinct, vertoont bij angst vluchtgedrag en kan absoluut niet los.
We zijn nu twee jaar verder, maar nog steeds is het niet wat het zijn moet. Ze durft eigenlijk niet bij mooi weer buiten te lopen, dus vaak met de auto weg.
Inmiddels heb ik me erbij neergelegd (gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat, werkt prima zo), maar zo had ik het me niet bedacht toen we dat lieve, kleine, bedeesde pupje in huis haalden.
En ondanks alles is het een geweldige hond die nooit meer weg gaat. Een hond die een ander waarschijnlijk al lang had geretourneerd naar het asiel (zo'n doorgeefhond).
Ik heb hier heel veel energie in gestoken, heel veel tranen om gelaten, maar nooit, NOOIT gaat ze weg. Al moet ik de komende 15 jaar elke zomer én elke vuurwerkperiode met de auto naar rustige plekken rijden om haar te laten plassen.
Dus bezint eer ge begint, want het kan wel eens heel anders uitpakken dan je van te voren hebt bedacht...
"