Héél erg bedankt voor de steun!
Alles hier kunnen neerschrijven helpt enorm.
We hebben op een heel mooie manier met zijn allen (wij als gezin en de fokster) kunnen afscheid nemen van Hercule.
De confrontatie met zijn dode lijfje was hard, maar hij straalde een soort rust uit, raar om te verwoorden.
Ik heb hem betast, gestreeld, zijn flapoortjes aangeraakt, zijn grappige korte pootjes nog eens van dichtbij bekeken, aangeraakt...
De manier hoe hij daar lag, zo respectvol, zo mooi, met bloemetjes. (ik zal straks een foto op mijn profiel plaatsen)
PETRA , inderdaad dat moest ik doen, hem betasten, aanraken, dat gevoel terug krijgen!
Van Yordi zijn we niet meer gaan kijken en toen ik achteraf de foto's kreeg, heb ik daar altijd spijt van gehad.
Elena wou hem ook nog eens aaien, Stef niet...ik wou hem niet forceren.
Toen het echt tijd was heeft Stef hem toch nog eens geaaid, de tranen vloeiden, zijn Hercuultje...
Een paar uur later zijn we dan terug gegaan om de urne, de foto's de pootafdrukjes, het plukje haar op te halen.
Toen we thuis kwamen vroeg Stef om hem eens te zien...ik maakte de urne open en hij zei "is dat nu Hercuultje?" Ik zei ja
"Raar hé" zei hij.
Ik zei Hercuultje zijn lijfje is er niet meer, maar hij zit voor altijd in ons hart! Daar kon hij vrede mee nemen.
Ik ben heel rustig nu, mijn tranen zijn voorlopig op.
Hercule,
Ik laat je los, maar hou je vast in mooie herinneringen.
Het ga je goed jongen.
Je krijgt voor altijd een plaatje in ons hart!