Hoi mijn naam is Riet en op aanraden van mijn partner Michelle ben ik op deze forum terecht gekomen.
Afgelopen maandag 24-06-2013 is de zwartste dag uit mijn leven.
Toen heb ik mijn allerbeste maatje Jamie in moeten laten slapen.
We waren 11 jaar een prachtig paar.
Hij was me allerbeste vriend me allessie.
Hij heeft me door de moeilijkste tijden in me leven geholpen.
En bij de mooiste stond hij vrolijk kwispelend vooraan.
Alles hebben we altijd samen gedeeld.
Hij was de allerliefste en mooiste hond voor mij!
Donderdag hebben we afscheid genomen en hem laten cremeren.
Het uitvaartcentrum heeft fantastisch werk geleverd en al mijn wensen voor hem ingewilligd waar ik heel blij om ben( en dat Michelle mij de ruimte geeft over hoe ik hem wil herdenken)
Mythos hebben wij ook afscheid laten nemen van hem.
Maar ik weet nu echt niet hoe ik verder moet.
Ik ga kapot van verdriet mis hem zo verschrikkelijk erg.
Ik ben bang dat ik dit nooit kan verwerken en een plaatsje kan geven.
Hij was voor mij gewoon me kind en ik heb het gevoel dat een stukje van mij mee is gestorven.
Ik heb geen eetlust meer,huil heel veel ben steeds aan het piekeren en aan het ijsberen
Ik slaap met zijn tuigje dicht tegen me aan
Gelukkig heb ik Mythos nog om me heen anders zou ik gek worden.
Hij is super lief voor me je merkt echt dat hij het voelt.
Hangt vaak ook de clown uit de lieverd.
Hij mist hem ook en zoekt Jamie nog vaak.
Ik schrijf nu veel teksten enz en de volgende gedicht heb ik voor Jamie gemaakt en meegegeven tijdens de crematie...
Wacht op me.
Ik hoop dat je op me wacht.
En aan de hemel straalt als een ster diep in de nacht.
Nog één keer een knipoog schenkt aan mij.
En zegt mam hier ben ik vrij en blij.
Heb om mij geen verdriet.
Want pijn heb ik hier niet.
Ooit zullen we weer samen zijn.
Vrolijk rennend en spelend over de groene wei.
De dag waar ik nu al naar smacht.
De dag dat jij vrolijk kwispelend op me wacht.
Rust zacht lieve Jamie ?
Ik mis je vreselijk














