Vanavond schrok ik me kapot.
Ik stond onder de douche dat mijn vader iets naar boven riep. De hond heeft een bloedneus verstond ik.
WAT?! HEEFT DE HOND EEN BLOEDNEUS??? Gilde ik al bijna hysterisch terug. Geen antwoord...
Snel de kraan uit en afdrogen terwijl ik ondertussen al op de hal sta en weer hetzelfde blèr. Ja antwoord mijn vader.
Hoe erg is het????!! Schreeuw ik terug. Ja nou het bloed maar uit een gat en verder gaat het zo wel over denk ik, ik heb er al een doekje tegenaan.
Oohhh zucht ik, jij hebt een bloedneus door de hond. Waarop er het even stil is en er vervolgens teruggeschreeuwd werd: JA!! EN DAN IS HET INEENS NIET MEER ERG OFZO??!!
Hebben jullie dat ook wel eens? Dat iets zomaar veel lulliger overkomt dan dat je bedoelt hebt? Als het je hond maar niet is.



2 doggies
Moet toegeven dat ik hier toch ook veel bezorgder ben om de dieren dan de menselijke huisgenoten 



























