We zijn laatst op vakantie gegaan naar Engeland en Logan moest mee. Nouja, moest... het probleem was dat we met de hele roedel gingen. Mijn ouders, broer, schoonzus, mijn vriendin en ik zelf, dus was er niemand die op Logan kon passen.
En nee, een pension is geen optie omdat het simpelweg wreed is om een hond als Logan op te sluiten, en al helemaal als er niemand van zijn roedel in de buurt is.
Dat, en iedereen wou hem er eigenlijk gewoon graag bij hebben.
Dus, Logan in de auto en richting Duinkerke waar we op de boot gingen.
En daar kwamen we er achter dat hij alleen in de auto moest blijven... Drie uren lang.
Je moet weten dat honden als Logan niet lang alleen gelaten kunnen worden door hun enorme drang om bij de roedel te blijven.
Wij hebben dit geprobeerd toen hij nog jong was maar door het aantreffen van een compleet hysterische pup die elke keer opnieuw met de staart tussen de benen stond te trillen en te gillen in zijn eigen poep en plas zijn we hier toch maar mee opgehouden.
Ze hadden toch gelijk over de verlatingsangst in wolfhonden.
Je snapt dat we tijdens de boottocht drie uren lang hebben rondgelopen met beelden van een ondergescheten auto en kapotgetrokken lederen bekleding in ons hoofd.
Aankomst Dover. Snel naar het auto dek en daar troffen we het tafereel aan...
Een slapende Logan in de kofferbak die net wakker werd en ons kwispelend begroette...
Hij is gek op autorijden en vindt het fantastisch om in de auto te zitten. Zo leuk zelfs dat hij prima even 3 uren alleen kon zijn.
Honden kunnen je echt keer op keer blijven verassen.
Hebben jullie nog leuke anekdotes over momenten dat je echt heel erg trots was op je hond?



3 doggies
en vorig voorjaar zag ze haar kans schoon om er een te pakken, toen er een eend met 6 jonkies bij ons de weg overstak.......Voordat ik het wist had ze er een te pakken! Ik zo lullig roepend" joh, Noa, los" En beledigd keek ze me aan, van "meen je dat nou echt?", maar ze liet gelukkig gelijk los, en het kleine, schattige eendje liep ongeschonden terug naar mams.
