Maylo heeft altijd wel oog gehad voor vogels. Toen hij pas 9 weken oud was keek hij al naar boven als er vogels overvlogen en volgden ze echt tot dat ze weg waren uit het zicht.
Nu is hij een enorme puber van 8 maanden (valt wel mee, af en toe zijn momentjes)
Maar hij gaat achter elke vogel aan, vooral in de tuin is geen enkele vogel veilig en dan vooral als ze op de schutting zitten.
Buiten hoeft er echt geen vogel zijn pad te kruisen of meneer jaagt ze weg en af als hij los loopt volgt hij ze toch een aardig stuk achterna. En vaak is het als ik net niet zie dat er een vogel zit, want als ik het wel zie probeer ik hem af te leiden zodat de vogel zelf weg kan gaan. Nu zitten er niet veel vogels op het stuk waar wij los lopen.
Maar waar hij aan de lijn moet, zitten er veel. S' morgens is het echt een probleem, want ik heb het idee dat die vogels die hier zitten nu ook zoiets hebben van, och hij zit toch vast even plagen en ze blijven echt totdat we nog geen meter bij ze vandaan zijn.
Ook is hij vrij gefixeerd als hij ze ziet, dan probeer ik hem met een correctie van 'Nee' of gewoon de andere kant op te lopen af te leiden. Of ik ga gewoon stil staan en ik wacht tot de spanning weg is.
Nu heeft tot nu toe niet echt iets geholpen, moet ik het gewoon accepteren van tja hij gaat achter vogels aan of zijn er nog andere dingen die ik kan proberen? Ik wil echt niet dat die dadelijk een vogeltje vangt en dood bijt, dat vind ik gewoon zielig voor het vogeltje.
iemand tips?



3 doggies






