Een eigen hond is geweldig, maar het wel belangrijk dat je niet alleen kijkt naar het plezier.
Een hond vraagt veel tijd en zorg. Dat kun je niet maar zo even overslaan.
De hond is afhankelijk van jou en je vader en ik denk dat het wel reëel is als je vader zegt dat hij er niet de tijd voor heeft. En in combi met school en zaken die nu belangrijk zijn voor je toekomst kun je ook niet zelf die verantwoordelijkheid erbij dragen.
Ik heb een langere periode tussen de middag met honden gewandeld waarvan de baasjes op bepaalde dagen een hele dag weg waren. Op die manier had ik ook al had ik zelf nog geen hond wel contact met honden.
Misschien mag je als je voldoende van honden weet, in vakanties wanneer je thuis bent op een hond passen? Er zijn manieren om toch honden in je omgeving te hebben en contact mee te hebben wanneer het niet verstandig is om zelf al aan een hond te beginnen.
Zowel qua tijd, aandacht, terugkerende zorg, 4x per dag uit, dierenarts kosten, vaste lasten brokken, anti vlooien en teken preventie, wormenkuur, eten, poepzakjes, en een hond heeft echt aandacht nodig dagelijks tis niet zo neem een hond is in het begin leuk en daarna ligt ie alleen nog in de mand op het uitlaten na. Een hond is de verantwoordelijkheid van baasje/gezin. En die verantwoordelijkheid vind ik net zo belangrijk/groot als de zorg voor een kind.
En afhankelijk van hond/ras staat een gemiddelde leeftijd die ze worden, al die tijd moet je er voor het dier zijn, het is afhankelijk van jou.
Tis een hele serieuze overweging en als je met meer bent zoals jij en je vader straks, je moet er beiden voor de volle 100% achterstaan en exact weten waar je aan begint. En wat ik van je begrijp staat je vader er niet achter.
Maar als oppas, uitlaten, vakantie adresje voor de hond, vrijwilligerswerk asiel, kun je wel je ervaring vergroten en een mooie basis opbouwen voor als je later zelfstandig woont en tijd ruimte en financiën hebt om voor een hond te zorgen.
______________
vroeger thuis toen het door een vervelende situatie met mij niet zo goed ging en niet buiten durfde etc. bij me ouders woonde kwam er voor mij een hond. Mijn moeder was niet met dieren opgegroeid en heeft zich niet beseft waar ze aan begon. Ze kon niet overweg met de hondenlucht de lieve natte lebber over de hand de hondeharen etc etc. na twee jaar was het zij of de hond. Ik was toen emotioneel niet in staat zelfstandig te wonen anders had ik direct de keus gemaakt met hond te vertrekken.
De hond moest weg... ik heb het mijn moeder nooit vergeven ook nu zoveel jaren later niet, een dier is geen wegwerp aansteker. Een kind doe je ook niet weg als het tegen valt. En ik was zo gelukkig met die hond. Maar de pijn die het doet als een hond door een foute keus toch weg moet is zwaar en ook het feit dat het voor de hond ook heel moeilijk is die moet maar weer de moed vinden om vertrouwen te vinden na afgedankt te zijn, niet elke hond kan dat. Nu heb ik in dit geval de eis kunnen stellen dat ze dan naar een boerderij zou gaan en er dan qua ruimte ook op vooruit zou gaan. Maar van 1995 tot 1997 was ze bij ons en ik ben het nog steeds niet kwijt. En als mijn moeder nu ik zelf een hond heb zou zeggen van de hond mag niet mee komen zou ik niet meer gaan. Gelukkig is dat niet het geval. Maar je wil niet nu al een hond terwijl niet iedereen er achter staat met het risico dat ie weer weg moet das niet leuk en niet goed voor jou en ook niet voor de hond.
Dan kan je beter later op jezelf die keus maken als je weet dat je er voor volle 100% voor gaat en kan bieden wat het dier nodig heeft.