Dat doet hij anders nóóit! (het werd weer eens tijd voor een teckelmenerenverhaal!)

Het is zondagochtend en ik lig nog in mijn bed. Langzaam dringen er allemaal geluiden vanuit de woonkamer tot me door. Ik hoor een hoop gestommel en gegrom. Wat zijn die gekke beesten in godsnaam aan het dóén? Ik kijk op mijn wekker en kom tot de conclusie dat het nog niet het tijdstip is waarop ik op wilde staan. Ze zoeken het maar lekker uit...

Ik dut weer in, maar word al snel weer uit mijn slaap gerukt door woest gejoel van Karel. “Hoewoewoewoewoewoeoeoeoe! WOEF! WOEF!” Daarna druk getrippel van pootjes,een grom van Karel, een knal van de bench die tegen de muur aan slaat en een wanhopige gil van Pepijn. Daar gaat iets niet goed.

Slaapdronken sta ik snel op en trek ik wat kleren aan. Pepijn zal Karel wel aan het uitdagen geweest zijn en vervolgens op zijn flikker hebben gekregen van zijn broer die standaard een flink ochtendhumeur heeft. Karel heeft al weken enorme last van zijn rug en is gisteren behandeld door de chiropractor. Ik hoop maar dat hij zich nu niet weer bezeerd heeft en we vandaag weer terug mogen. Hij leek zich gisterenavond net wat beter te voelen.

Ik loop naar de woonkamer, doe de deur open en sta eigenlijk al klaar om Pepijn duidelijk te maken dat hij rustig moet doen en zijn broer niet zo moet narren. Zodra ik de deur open doe zie ik echter dat er zich hier iets héél anders afspeelt. Ik knipper eens met mijn ogen en kijk nog een keer: Karel zit met een woeste kop achter de antieke rookstoel verwoed met zijn “was-ooit-een-knuffel-maar-is-nu-nog-enkel-een-lap-stof” te schudden. Zijn ogen glimmen, zijn wenkbrauwen staan alle kanten op en zodra hij mij ziet rent hij heel snel achter de stoel vandaan om even baldadig naar me te blaffen en vervolgens weer snel met zijn prooi achter de stoel te duiken. Pepijn zit met grote, verbaasde en ietwat wanhopige ogen helemaal achterin de bench tegen de muur aangedrukt. Hij kijkt mij aan, probeert om het hoekje voorzichtig naar Karel te kijken en duikt dan weer snel terug om mij weer aan te gaan zitten kijken. Of ik alsjeblíéft wat aan die halvegare broer van hem wil doen...

Ik loop rustig op de stoel af en zeg met een hoog stemmetje: “Kareltje, wat ben je allemaal aan het doen dan?” Karel verstrakt en kijkt mij recht aan. Ik zet nog één stap in zijn richting en hij trekt een sprintje achter de stoel vandaag. Hij stuitert op vier poten tegelijk door de kamer heen. “WOEF! WOEF! WOEF! WOEF!” Ik weet niet wat ik zie. Mijn normaal zo drukke wildebrasje zit trillend in de bench en mijn knorrige hoopje ellende van de laatste paar weken vliegt als een compleet losgeslagen randdebiel door de kamer. Nou ja, hij heeft in ieder geval geen last meer van zijn rug...

Ik vang Karel en pak hem zijn vodje af. Zo, dat geeft misschien wat rust. Karel gooit zijn kin in de lucht en kijkt me vuil aan. Hij vindt het maar lullig dat ik niet even leuk meedoe. Pepijn vindt de situatie zonder vodje duidelijk een stuk veiliger, want hij komt nu langzaam uit de bench. Hij komt met omtrekkende bewegingen langs de muur van de kamer langzaam een stukje dichter bij ons en blijft dan met een verwrongen bek op veilige afstand naar Karel staan kijken. “Wat dóét die gek?”, zie ik hem denken.

Karel kijkt wild om zich heen. Wat zal hij nu eens uit gaan vreten... Met drie grote sprongen staat hij ineens bij de deur. “Hoewoewoewoewoe! WOEF!” Bij iedere uithaal vliegt zijn kin de lucht in en kijkt hij mij even aan. Naar buiten? Kárel wilt naar buiten? In de óchtend? Nou ja, het zal wel. Ik loop naar de hal en pak de tuigjes. Pepijn durft nu ook dichterbij te komen en ik doe ze beiden hun tuigjes aan. Ik sta versteld. Karel doet niet eens een poging om weg te lopen van het tuig. Wat een kwartiertje in zijn rug porren al niet kan doen...

Eenmaal buiten schiet Karel meteen vooruit. Hij heeft zijn borstkastje zo breed mogelijk gemaakt en met een schuddende kont en een enorme pretbek kijkt hij af en toe achterom om te kijken of ik ook nog wel achter hem aan kom. Pepijn gaat naast Karel lopen en als hij hem van opzij aankijkt geeft Karel hem een baldadige knauw in zijn oor. Even kijkt Pepijn nog onzeker achterom, maar dan besluit hij dat hij het toch wel leuk vindt en loopt hij weer druk kwispelend naast zijn maatje.

Karel voelt zich helemaal het heertje en piest onderweg tegen elk uitstekend obstakel dat hij maar tegen komt. Dit baart Pepijn toch wel wat zorgen en hij volgt Karel dan ook op de voet om er vervolgens iedere keer weer met een schichtige blik snel zelf nog even overheen te plassen. Het liefst zou hij volgens mij tussen mijn benen wegkruipen, maar hij is er ook niet helemaal van overtuigd dat ik de situatie wel onder controle heb. Karel doet vééls te stoer naar zijn zin.

Na een rondje met een belachelijke hoeveelheid stops, wat stoerdoenerij tegen een stel chihuahua's en geblaf tegen een vuilniszak die niet op zíjn grasveld hoort te staan, gaan we weer op weg terug naar huis. Onderweg heb ik nog een keer een discussie met Karel omdat we om een wegafzetting heen moeten en meneer van mening is dat we er heus wel gewoon door kunnen omdat we nu eenmaal altíjd zo lopen en hij het vertikt om even twee meter de andere kant op te lopen. Helaas voor mijn bijdehante meneer ben ik alleen nog wel altijd zes keer zo groot als hij en kan ik hem dus simpelweg gewoon de lucht in tillen en hem neerzetten waar ik maar wil. Even lijkt het alsof hierdoor zijn goede humeur als donder bij heldere hemel verdwenen is, maar na een flinke mep met zijn voorpoot tegen mijn kuit verschijnt die blik alweer in zijn ogen. Hij laat zijn dag niet zo makkelijk verpesten vandaag en loopt weer stoer verder. Pepijn loopt nog steeds gedwee mee en houdt iedere beweging van Karel nauwlettend in de gaten.

Het laatste stukje lopen we langs een bouwterrein. Pepijn is in de ban van de graafmachine die daar bezig is en vindt het nodig om op iedere beweging van de machine murmelend commentaar te leveren. De bouwvakkers vinden het hilarisch en stellen me wat vragen over hoe oud hij is en of hij altijd zo bijdehand is. Hierdoor vergeet ik even Karels hernieuwde levensvreugde en de daarbij horende drakenstreken en terwijl ik rustig doorloop langs het afgezette terrein ben ik vooral bezig om Pepijn een beetje rustig te houden en tegelijkertijd de werkmannen antwoord te geven.

In mijn ooghoeken zie ik dat een meisje met een roze, pluche reiskoffertje op het punt staat om ons in te halen. Ik zie wel dat Karel hier op reageert door wat langzamer te lopen en uit zijn ooghoeken naar dat koffertje te kijken, maar ik maak me daar verder niet druk om want Karel vindt alles op wieltjes een beetje eng dus daar gaat hij voor aan de kant. Op het moment dat het meisje naast ons loopt en ik haar even vriendelijk toelach zie ik echter tot mijn schrik dat Karel ineens met vier poten in de lucht een zijwaartse sprong neemt en met iets wat op een grijns lijkt op zijn bakkes vol op het koffertje springt. De balorigheid spat er vanaf en speels joelend en grommend valt hij het schattige, roze karretje aan. Het meisje slaakt een gil en begint daarna gelukkig keihard te lachen. Ik kijk zelf eerst even naar Pepijn om te checken of dit niet net het moment is waarop het voor hem teveel wordt en hij compleet doorslaat, maar hij staat alleen maar met grote, paniekerige ogen het tafereel gade te slaan. Meteen daarna trek ik Karel van zijn roze, pluizige prooi af en zeg met rood aangelopen kop: “Dat doet hij anders nóóit!” waarop het meisje en ik gezamenlijk nogmaals in de lach schieten.

Terwijl ik de honden kort houd en ze weer rustig probeer te krijgen bied ik het meisje mijn verontschuldigingen aan en vraag ik of hij niets stuk gemaakt heeft. Gelukkig is dit niet het geval en het meisje loopt grinnikend verder. Ik loop verbaasd en ietwat beschaamd met de honden naar onze flat. Karel heeft nergens last van. Hij loopt stoerder en zelfverzekerder dan ooit voor me uit en werpt een blik achterom die ik niet anders kan vertalen dan: “Zag je dat? Ik had hem! Góéd he?” Nou jongen, fantastisch. Een échte jachthond. Zomaar een roze, pluche koffertje op wieltjes gevangen. Knáp hoor. Van bankaardappel naar koffertjesterrorist. En dat állemaal dankzij een kwartiertje in zijn rug porren...

Ooooh ik moet zo lachen weer om je verhaal, Honden hier kijken me stom verbaasd aan :P Wat een held

Heerlijk verhaal weer! Je beleeft wel altijd wat met die heren van je.

ik vroeg me al af wanneer er nog eens een verhaaltje kwam, je verleert het duidelijk niet
Echt geweldig, weer goed gelachen hier

Geweldig, je kan er zo een boek over schrijven!

Leuk!!!

Super leuk!
Door jouw verhalen zou ik bijna een teckel willen! Zoveel avontuur!

Haha, die Karel!
Wel fijn dat het kwartiertje rugporren zo geholpen heeft

Of je nou heeeel blij moet zijn dat je nu echt 2 snelle, speelse terrorteckels hebt Haha

Super verhaal weer van je teckels

De tranen lopen weer over mijn wangen. Wat een geweldig verhaal weer. 
Dank je Leila. Dank je Karel en ook jij bedankt Pepijn. Want ook jouw reacties zijn kostelijk! 

Weer een heerlijk verhaal van je teckelmijnheren. Ik heb weer heerlijk zitten lachen.
Kostelijk . Ik wacht op meer verhalen over jullie

Thanks!

@ Ayla: Haha nou het is wel weer even wennen om twee actieve honden in huis te hebben!

geweldig!

Super leuk om te lezen!

Geweldig geschreven! 

Geweldig verhaal weer!

hoihoi,
Dank je voor weer een heerlijk teckelmeneren verhaal, net wat ik nodig had na een drukke dag op het werk, regen die op het dak tikt en het gevoel "wat zal ik nu toch eens gaan doen" is mij humeur er weer met sprongen op vooruit gegaan  
En fijn dat Karel zich ook zoveel beter lijkt te voelen!

Weer een leuk verhaal! Ik moest er toch wel erg om lachen en zag het al helemaal voor me!

Owowowow buikpijn!!!

Zie echt die koppies al voor me hahahaha

Haha wat een verhaal die 2 teckels van jou zijn toch echt wel 2 speciale honden,leuk terug iets van jou teckelmeneren te horen

Ik zou alle verhalen bundelen, en uitgeven. Dat is volgens mij de perfecte voorbereiding voor aanstaande tekkel eigenaren..

Haha Karel ;P. Je kan echt superleuk schrijven, ik lag hier helemaal dubbel

hahahahaha Karel toch xD
Je moet echt een boek maken ervan! En als mensen dan aan me vragen wat karakter een teckel heeft, verwijs ik hen naar jou boek!

geweldig verhaal zeg hahahaha

hahaha wat een leuk verhaal weer

Met dit weer is het altijd weer een zaligheid om te lezen wat de teckelmeneren nu weer uitvreten, geweldig. Bedankt voor het zonnetje.

Geweldig verhaal weer. Ik zag het voor me, van begin tot eind.
Van bankaardappel naar koffertjesterrorist.
Mooie vondst!

Hij is weer fabuleus ...., Karel is back in town, ik zou maar op mijn tellen gaan passen Pepijn  ...., en Leila 

Hahaha, geweldig!!!