Eigenlijk had ik me nooit helemaal een voorstelling kunnen maken bij een hond die niet kan loslopen.
Als je begint aan bepaalde rassen weet je dat er een mogelijkheid is dat het kan gebeuren. Gelukkig is Flex zelfs na tientallen incidenten gewoon nog een prima sociale hond. Een echte kanjer en de uitzondering.
Maar toen kwam Faya en die was vanaf minuut één waar ze je altijd voor waarschuwen. Het begon met angst agressie. Overal bang voor en de aanval is natuurlijk de beste verdediging. Nu ze volwassen begint te worden is ook gewoon de omslag gekomen waar over gesproken wordt. Het loslopen nam dus langzaam maar zeker af tot aan gewoon helemaal niet meer. Niet aan een lange lijn want eentje in het zicht is voldoende. Een muilkorf trekt ze kapot dus dat was het ook niet. Zodra ze los is begint mevrouw aan een missie. Ding van mijn hoofd en wel nu.
Maar een hond echt nooit kunnen loslaten is niet gemakkelijk. Zeker geen jonge hond. Er zijn genoeg manieren om energie kwijt te kunnen maar het simpele scharrelen en het vrij spel is gewoon een groot gemis.
Maanden heb ik naar een echt veilige plek gezocht en jawel, gevonden! Het voldoet aan alle eisen. Het is afgesloten, er komt nooit geen hond (letterlijk en figuurlijk) want het is langs een snelweg, er lopen geen andere dieren, geen mensen, geen mini mensen, je kunt er niet zomaar op en af en daarbij jawel: Ruimte!
Vanmorgen na een tweede inspectie was het dus tijd voor rennen, vliegen en voetballen natuurlijk.
We hebben er heerlijk van genoten!


Zoiets simpels als stressvrij loslopen. Iets wat eigenlijk zo normaal hoort te zijn maar het voor sommige onder ons absoluut niet is. Overal waar je komt kijk je om je heen, zelfs al lopen ze pal naast je. Draaien, weglopen, mega bogen. Het wordt onderdeel van alles. Zo blij als dat ik hiermee ben is waarschijnlijk niet voor te stellen maar goed. Ik ben het toch.



3 doggies





*


)














