Ja, mijn manneke wordt al wat volwassener... Ondertussen al 7 maand en 1 week oud.
Jij trooste mij van het overlijden van mijn andere schat, Baziel.
In het begin was jij zelfs bang voor mij, en nu doen we alles samen.
Ook al zie ik je alleen maar in het weekend en soms in de week, onze band is onafscheidelijk.
Waar ik ga en sta, ga jij en sta jij ook.
Door weer en wind gaan we erdoor, lekker wandelen op het padje waar je zo graag wandelt...
Ik kan mij nog goed herinneren de dag dat we je gingen halen.
Je was met je andere broertje aan het spelen, ook een Ruby en er was dan nog een Tricolor.
We kozen de rustigste, jij of je broertje, jij kwam met bange pootjes op ons afgetrippeld en snuffelde eens.
Toen ik je wou aaien, snuffelde je aan mijn hand en ging terug naar je broertje.
Je ging verder met hem met de bal spelen.
En toen wisten we het zeker, we pakten jou.
Maar de rustigste van het nest, nee dat ben je niet, in de plaats van de rustigste de actiefste, maar je kan wel rustig zijn.
Dan mochten we je meenemen naar huis.
Zo bang dat je was, je lag op mijn schoot in de auto, toen we de terugweg van 80 kilometer deden.
Je durfde zelfs niet op te kijken naar mij, of mijn moeder, broer of de vriend van mijn moeder.
Je lag op je dekentje te trillen.
Ik probeerde je gerust te stellen, maar je was zo bang en zo zielig...
Je wou liever terug naar je mama en broertjes, maar nu ben je heel gelukkig bij ons, dat hoop ik toch.
Onderweg stopten we ook eens om de benen te strekken, maar je was te bang om naar buiten te gaan.
Dus zette we je terug in de auto en ging je in je dekentje liggen.
Ik mocht niet weg gaan van je, maar toch deed ik het even omdat we wat te eten gingen halen.
Toen ik terug kwam, keek je eens op naar mij en kwam je terug op mijn schoot kruipen.
Toen we thuis aankwamen, zette ik je in je nestje.
Ooh, ik weet het nog goed, je keek in het rond en keek ons aan en dacht 'Wie zijn dat?'.
Je allereerste foto....




De tweede dag ging al wat beter en ging je op verkenning...


En ook al meteen verslaafd aan de zetel...

Dan mocht je onze tuin verkennen, nu ben je er nog steeds verslaafd aan. Steeds als je naar ons komt, piepen, janken,... om op de tuin te gaan.


En nog enkele fotootjes van dag 2...




Maar je wou je wel soms verstoppen...


Het loslopen ging nog niet echt lekker, omdat je achter alles aan ging, maar na heeel lang oefenen, kan je nu al soms wat loslopen als er niks aankomt.
En je had ook al je uitkijktoren gevonden. Tot de dag van vandaag doe je het nog steeds.

Je schrikt dan wel gauw van dingen en moet eerst heel lang wennen, je bent een moeilijke eter, maar dat betert wel, geloof me.
Je weet dat je mij altijd kan vertrouwen, ik zal altijd voor je klaar staan, in slechte en goede dagen.
En dan nu nog wat fotootjes...

























Sorry voor de vele fotootjes *lachje*
Joekie lijkt meer en meer op een echte Cavalier King Charles Spaniel.
Een lekker eigenwijze man met zijn streken, maar hij doet het echt goed! 
Zoals vandaag, zonder een gebaar op commando meteen liggen... Trots 
Groetjes Lauren en pootje van Joekie
Joekie, My Angel On Earth
and Crazy Forever 



3 doggies










