Dat ken ik Tamara, je gaat je, of je nu wil of niet, toch enorm hechten aan bepaalde honden. Je ziet ze allemaal graag, maar toch zijn er zo van die honden waarvan je denkt "die is echt mijn maatje zoals mijn eigen hond". En je hebt er zo weinig invloed op waar ze terecht komen, dat maakt het vaak extra moeilijk. Ook ik ben wel blij als ze geplaatst worden, maar dan begint de onzekerheid en het verdriet over het gemis. Pas als je zeker weet dat het heel goed gaat en ze hun plekje gevonden hebben, kan je rust vinden en je er over heen zetten.
Zo vertelde 1 van de medewerkers van het asiel dat zij, toen ze nog vrijwilligster was, ook een enorme band had met 1 van de honden en geen afscheid had kunnen nemen toe die vertrok. Zij dus in zak en as en ook regelmatig huilen omdat ze niet wist hoe het ging. Uiteindelijk werd de leiding van het asiel het zo beu, dat ze haar gewoon mee nam en rechtstreeks naar de nieuwe baasjes reed om te laten zien hoe de hond het stelde. Bleek dat het heel erg goed ging en dat ze ook gewoon contact kon houden. Toen was ze wel blij en de onrust helemaal weg. Zo zal het ook met jou zijn.
Even afwachten of het goed gaat, want zoals je zegt, dat weet je nog niet. Ook mijn maatje kwam terug, niet zijn fout, maar toch. En hij kwam retour na 5 weken...dus om toch iets te doen, ben ik dan onmiddellijk terug begonnen met zijn eten te kopen (hij heeft speciale voeding nodig) en ermee naar de DA te gaan. Dan voelde ik me al wat beter '
Dus ja, ik begrijp volkomen wat je zegt dat het ook een beetje "jouw" hond is.
Ik duim alvast heel erg voor Gijs dat hij zo goed is terechtgekomen als mijn twee vorige maatjes !!! Hij is toch een dot van een hond vind ik !! Hoop dat je nog iets laat weten als je wat hoort !!