Ik ben na 2,5 uur (en een halve fles wijn) eindelijk een beetje van de schrik bekomen.
We hadden ons rondje gedaan en stonden op het punt het pleintje over te steken en dan zijn we binnen een minuutje of 3 thuis. Een man met een koffie-verkeerd kleurige Staf liep aan de overkant, dus ik besloot niet "goed" over te steken, maar er ruimschoots omheen te gaan. De hond in kwestie hing namelijk in de lijn en dat zag er niet echt geweldig uit.
Ineens schiet die hond los, ik stap nog naar voren om hem weg te sturen, maar helaas. Klap er boven op en... na een paar pogingen is het vast en niet meer los. Dobby gilt het uit, en dat is niet echt bevorderlijk voor de doortastendheid van het baasje (ikke dus).
Andere baas komt erbij en we leggen allebei de honden op de grond. Dobby schreeuwt het nog steeds uit en andere baasje probeert zijn hond los te trekken. Ik zie dat de hond een stuk nek vast heeft. Een stukje lichaam met belangrijke onderdelen dus ik roep "niet trekken".
Ik probeer op de paardenmanier bij bit indoen die bek open te krijgen en Dobby gilt weer als een varken. Ik zeg "rustig maar jongen, en echt, huilenswaardig, hij houd op met gillen en blijft rustig liggen.
Nog op wat andere manieren geprobeerd die bek open te krijgen, maar helaas. Het was duidelijk dat deze hond niet zomaar los ging laten. Dus heb ik mijn handschoen uit gedaan en Dobby's vel vast gepakt. Mijn vingers zaten tegen de tanden van de Staf en ik denk nog "als hij zich herpakt of beweegt zit ik er tussen". Door rollen, schuiven en voorzichtig aan Dobby's vel te trekken terwijl de Staf stil lag heb ik Dobby kunnen lospeuteren.
Gelijk de honden een paar meter uit elkaar gehaald. Ik zat half op de asfalt weg. Niet bewust geweest dat ik daar op terecht gekomen was.
Ik hijgde naar de baas "mag ik de suggestie doen om hem voortaan te muikorven". Behoorlijk beleefd nog, gezien de omstandigheden.
Dobby had op het eerste gezicht geen uitwendige wonden en toen merkte ik een voorbijganger op die op het gegil van Dobby was afgekomen. De baas van de Staf zegt "je blijft er nogal rustig onder" en ik merk droog op dat ik stond te trillen op mijn benen. Toen maar gewoon op de weg gaan zitten en Dobby wat beter geïnspecteerd. Ik dacht nog "als ik kon overgeven, deed ik het".
Wat bleek, de Staf had gisteren zijn riem door gebeten en het baasje had het restant riem aan de halsband gebonden. En dat was los geschoten. Hij speelt volgens de baas leuk met honden, maar met reuen is het opletten. Hij heeft de hond een aantal maanden nadat hij met anderhalf jaar herplaatst was. Het gebruikelijke verhaal, wat Staffies betreft. We wilden nog telefoonnummers uitwisselen, maar ik gebruik mijn telefoon amper en weet normaal al niet zo goed hoe ik dat ding moet gebruiken, laat staan dan. Dus maar het adres gevraagd. Deze buurt ken ik, hoef ik alleen het nummer te onthouden.
We zijn heel rustig naar huis gelopen, want Dobby was stijf. Thuis stond ik nog te trillen op mijn benen, en mijn handen ook. Dobby is intussen nog stijver, maar hij wil nog eten en heeft ook nog interesse in een balletje, al voelt hij zich wel wat zielig en tilt hij af en toe die poot op. Gelukkig is hij gebeten op de overgang nek-schouder en niet in de hals.
Ik heb een nagel gebroken, die zelfs kort was (dat gebeurt me nou nooit!), heb last van mijn rug en mijn hielspoor speelt weer op. Blijkbaar heb ik toch redelijk veel kracht gezet. En een geschaafde knie, vast van het asfalt.
Ik ga maar een breakstick aanschaffen (geen idee waar), want dit is gewoon niet leuk om mee te maken. Mijn tas heb ik altijd bij me voor de ballen en riem, dus daar kan dan wel een breakstick bij.
Enne, stom van me aangezien ik vroeger voorspellende dromen had: vorige week gedroomd van een Staf in deze kleur waar iets mee was. Toen kwam ik de ochtend erna een andere Staf in die kleur tegen waar niets mee aan de hand was, dus ik schreef het af. Misschien niet moeten doen, dan had ik nu verder omgelopen. Verder omlopen ga ik sowieso doen bij dit exemplaar.
Wel trots op mezelf dat ik bij het gegil van Dobby van een korte paniekreactie gelijk doorschoot in mijn gewoonlijke heldere aanpakken-stand. Dat heb ik al vaker meegemaakt, na een auto ongeluk. Helaas weet ik ook dat ik dan pas de dag erna en de dagen er op volgend pas last krijg van "wat als", slecht slapen enzovoorts.
Ik ga nog even door met de wijn, dat heb ik wel verdiend/nodig.



3 doggies





















die man zijn excuses aanbieden, dat hij mij ook kwijt was...idd, van te voren liep de stafford nog aan de riem, al met al liep het goed af.Was een ramp om naar huis te lopen, want Tosca besloot dat ze bij de stafford wilde blijven en verzette zich hevig om maar niet mee te hoeven lopen.




