Vanmiddag was ik met Bobby lekker met een bal aan het spelen, toen ze opeens nog zo'n bal in de sloot ontdekte. Nou weet Bobby altijd overal ballen vandaan te halen -en ook overal te verliezen helaas- dus ze probeerde die bal al uit de sloot te vissen. Omdat het niet helemaal lukte, haalde ik de bal maar uit die sloot, onder grote belangstelling van Bobby.
Maar ja, daar stond ik dan. In mijn ene hand mijn eigen mooie, droge bal. In mijn andere hand een vies, kledderig, nat slootballetje. Die eerst maar even laten drogen hoor.
Dus met een ferme zwieper gooi ik de eerste bal weg. Bobby stuift er achter aan, komt bij de bal aan, maar in plaats van erop te duiken blijft ze ineens stokstijf stil staan, draait zich om en loopt weg. De verontwaardiging druipt bijna van haar koppie. Vrouwtje, ik ben toch niet gek. Je hebt de VERKEERDE bal gegooid!
Gooi ik het slootballetje en jahoor, die pakt ze wel meteen en komt er triomfantelijk mee aanzetten.
Ik heb het nog een paar keer geprobeerd, door stiekum na het apporteren de andere bal te gooien, maar mevrouw laat zich niet voor de gek houden. Ze rent er wel achteraan, maar zodra ze ruikt dat het de verkeerde bal is, laat ze hem mooi liggen. Alleen de slootbal wordt geapporteerd.
Wat moet je nou met zo'n stukkie eigenwijs?




3 doggies