Afgelopen woensdag is mijn hond die al 11 jaar bij ons inwoont dood gegaan, dit kwam alleen voor in mijn nachtmerrie, en nu is het werkelijkheid geworden.
de meeste mensen denken hier te luchtig over en denken dat je het vergeet, maar als een hond waarvan je 11 jaar het meest aan gehecht bent dan wie dan ook, is het echt een doodslag op jezelf.
haar niertjes werkten niet goed meer en ze kon soms haar blaas niet ophouden, we hebben het geprobeerd om goed in de gaten te houden, maar ze plaste soms wel in huis.
elke keer dacht ik dan: dit is toch nog niet het einde van mijn hondje?
elke vakantie is hij meegeweest, heeft me nog nooit gebeten wat ik ook deed, ik kon gewoon alles maken bij dat hondje, ook nooit gezeur mee gehad, altijd luisteren en dan nu dit...
we kregen pillen tegen incontinentie maar ik raad het je sterk AF om dit nooit te doen, want voor mijn gevoel is dat nadat ze die pillen had genomen dezelfde dag de slag heeft gegeven.
ik vergeef daarom de dierenarts ook nooit, omdat ze afgelopen week nog door het huis stond te springen.
het gevoel is onbeschrijfelijk als dat hondje naar adem snakt omdat ze vocht achter de longen had en een ruisje bij haar hart had.
ze had gebrek aan adem en er kwam al bloed uit haar neusje en ze liet al alles lopen, de dierenarts was dicht dus een spuitje kon niet meer, misschien ook beter dat het thuis met iedereen erbij dood is gegaan.
Ze heeft nog ruim een uur in de mandje gelegen, nadat ze ineens op de grond viel en haar pootjes slap werden, ik heb haar gelijk in mijn armen gelegd en ze keek me met verdrietige oogjes aan> dat is het ergste wat ik ooit heb gezien!!
ze bleef dat uur zo sterk vechten, we dachten dat het gelijk klaar was maar het hartje klopte nog heel langzaam en toen weer heel sterk, ze bleef maar tegenvechten wat normaal is bij moeder natuur. maar zo'n klein hondje? zo sterk tegen vechten?? dat had ik nooit verwacht!
na vele stuiptrekkingen en veel gehijg na ruim een uur was het langzaam overleden, ze bleef maar langzaam met haar bolle chihuahua oogjes die alles voor mekaar krijgen om eten te krijgen, die tranen kunnen maken en kunnen knipogen als haar iets bevalt of zielig kunnen kijken bij het schooien, rustig bewegen naar iedereen.
Ik snap mensen volkomen bij dit verlies van de hondjes en kan het nog steeds niet begrijpen dat ze weg is..
het eerste wat ik deed is zo ver mogelijk gaan lopen, constant het muziekje gedraaid I don't wanna die en pain van hollywood undead, over en over, en nog nooit zo'n groot verdriet gehad, s'avonds lig je dan in je bed nog haar hele leven te overdenken en nu nog.
Me zenieuwen kunnen het nog steeds niet aan en ik ben er kapot van, zo'n lieg klein hondje, waarom moet dat zo dood gaan?? waarom gebeurt dat bij mij??
Het ergste is dat je niks kan doen, ik zou al me bezittingen geven om dat hondje nog een jaar bij me te hebben, maar dat is helaas onmogelijk, ik hoop dat mensen dit volkomen begrijpen, want ik kan dat verlies geen plaats geven, hoe gek dat ook klinkt, straks moet ik er gaan begraven ze licht er nog net zo bij als ze leven was.....















3 doggies





