Het Leuvenumse Bos is doordeweeks fijner wandelen. In het weekend moet ik dus maar niet meer doen (en helemaal niet als het redelijk weer is).
Mellow valt uit naar wielrenners (die zie je daar niet) en mountainbikers (en dat lijkt wel een plaag de laatste tijd!), als we ze aan zien komen gaat het redelijk, maar negen van de tien keer zijn ze er ineens. Zo kijk je om en zie je niks en zo heb je ze ineens naast je. En daar schrikt ze dusdanig van dat ze uitvalt (we werken eraan, maar het gaat moeizaam).
Waar ik ook loop, ik kijk altijd 3000 keer om, of er niet toevallig iemand aankomt, ga ook altijd opzij als er fietsers aankomen (juist omdat ik weet hoe ze tekeer kan gaan).
Vanmiddag 2 keer aan de kant gegaan, deze kwamen ons tegemoet, dan kan ik op tijd opzij gaan en is er niks aan de hand (op woest geblaf na, maar de lijn is kort).
Liep ik op een heel smal paadje, langs een flinke modderpoel. Al een paar keer omgekeken en ineens vliegt Mellow vanuit het niets de bagger in. Daar stond een, inmiddels verstijfde, mountainbiker.
Heb haar aan de lijn (dunne Flexilijn) bij me getrokken, schrok me het apezuur.
Blijkbaar hoeven fietsen tegenwoordig ook geen bel meer te hebben... 
(En ja, ik wéét dat het mijn hond is en dat ik haar in de gaten moet houden, maar ze komen soms wel érg dicht langs of zijn muisstil en ja, dan kan ik er ook niks aan doen.)
En om die reden gaan we dus meestal naar het Krakeendpad. Daar komen geen fietsers. Hulshorsterzand, met name die open vlakte, is ook fijn. In dat mulle zand kom je geen fietsers tegen 