Sinds ik Flynn mocht gaan halen tot nu is er zoveel gebeurd.
Dagen waarop ik oprecht van hem genoot, en dagen dat ik het oprecht niet meer zag zitten.Knuffelen,onvoorwaardelijke liefde,zo ontzettend snel weg met kunstjes,duidelijk zichtbaar genieten, maar ook kussens bijten,binnen plassen, koppig doen, ontzettend druk en aandringen tot ik hem in de bench zwierde.
Maar nu zijn we zoveel maanden verder, en mede dankzij mijn mama die het even overpakt als ik er ''geen zin meer in heb'', ben ik zo ontzettend trots op hem.
Hij is misschien wel ontzettend druk, heeft zijn puberstreken, en laat me geen minuut met rust, maar tegelijk is hij ook dat vrolijke hondje dat na een standje nog steeds terugkomt en het dan maar anders probeert,
en dat al springend zijn kunstjes doet omdat hij dan een koekje krijgt, en dat 's morgens het dekbed van mij aftrekt als hij vindt dat ik lang genoeg geslapen heb,
en in het bos even wacht op me als ik te ver achter ben, als ik in bed ga liggen zich in het groefje helemaal opkrult om gezellig mee te slapen,
en smorgens als ik wakkerword is hij altijd het eerste gezicht dat ik zie, hij kwispelt dan vrolijk en lekt heel mijn gezicht af, en dan heb ik er meteen weer zin in.
En hij is nog steeds diezelfde puppy als toen,die er soms behoefte aan heeft om even opgepakt te worden.
De laatste dagen ben ik heel druk geweest met mijn examens, en heb ik heel weinig tijd aan hem kunnen besteden, maar hij neemt me niets kwalijk.
Hij speelt gewoon alleen en wacht tot we samen weer gaan slapen.
Waar vind ik nog zo'n lieve trouwe hond, dat hij druk is neem ik er maar gewoon bij,ookal word ik er soms gek van.
anders zou hij Flynn niet meer zijn 





