Ik heb ooit en driejarige Bouvier onder mijn hoede genomen, die een verleden had. Hij was niet van mij, maar logeerde wel bij ons, en diegene die hem van zijn vorige eigenaars had overgenomen maar zelf weinig tijd had, heeft 'm stilzwijgend gewoon aan me toevertrouwd na een tijdje. Zo werd ie mijn eerste 'eigen' hond (en werd ik zijn minstens vierde baasje), waar ik dingen mee kon doen. Hij kende niks buiten zit en 'couche' en was bang omdat hij bij de allereerste eigenaar was mishandeld omdat hij niet geschikt was voor shows :( Maar t was een zalige hond. Steeds bereid te werken en te leren. Hij moest ook alles nog leren. Van bang op straat van alles ( zou zich losrukken als er opeens ergens een vuiniszak stond of een wielkap lag) naar lekker meewandelen naar de sporthal, onderweg over een paar haagjes springen en over een paar muurtjes lopen, en op de hal aangekomen genieten van de aandacht die hij kreeg als 'mascotte' van de hapkido-leden...
Hij was dol op rennen met het paard, aandacht, en geweldig met kinderen. Ik moet ergens nog een foto hebben van de eerstgeborene van mijn zus die lekker met hem zat te kroelen.
Hij was ook goed met de kat, die zette hem op dag 1 op zijn plek (hij was niet eens de poort binnen) en ze hebben daarna steeds netjes met mekaar omgegaan...
Hij is helaas maar 9 jaar geworden, waarvan de laatste 2 jaar zwaar aan medicatie voor vocht op hart en longen, en hij mocht toen niet meer rennen wat hij wel jammer vond want hij was dol op 'zijn' paard...
Ook kwa rui had je van haren weinig last, alleen op tijd even in model knippen en 2 maal per jaar mooi in model scheren.
Ik heb echt geluk gehad met die hond, met zijn zachte en sociale karakter 
Ik moet wel toegeven dat ik ook andere Bouviers ken, die nogal temperamentvol zijn, of wat associaler, vooral naar andere honden. Maar 'mijn' bouvier was een schatje met een grote dosis liefde in zijn lijfje dat hij met plezier heeft gedeeld met ons en onze vrienden en kennissen!