Jawel, de zon scheen vanmorgen! Lekker naar buiten. Manlief moest werken, de auto met trekhaak heeft kuren dus moest ik,vanuit huis vertrekken. Omdat ik geen zin had in het blub rondje van twee dagen geleden dat ook nog eens deels onderstaat, vertrek ik aan de andere kant van het dorp. Ik moet daarheen wandelen met step en honden en daar zie ik een beetje tegenop. Twee hyperende hussen die willen gaan gaan gaan zijn niet echt altijd makkelijk in de hand te houden, maar blijkbaar zijn de heren nog niet helemaal wakker en het lukt wonderwel. Er zijn wel meer mensen op het idee gekomen naar buiten te gaan, dus enige voorzichtigheid is geboden. Een hardloper kijkt wat verbaasd waarom ik stop (het pad is toch breed genoeg?) maar ik wil hem niet helemaal onder de drek spatten. Bij vreemde honden is het ook even afstappen en langswandelen maar ook dat gaat best goed. Ik besluit er nog een kort extra rondje bij te doen, de heren vinden dat een goed idee en de vaart zit er goed in. Het richtingsgevoel nog niet helemaal. Als ik rechts zeg, gaan zij consequent naar links. Zo blijkt maar weer dat het soms lijkt of ze de commando's kennen, maar op nieuw terrein zijn ze toch niet altijd overtuigd van de wijsheid van mijn beslissingen...
Op weg naar huis komen we langs het zijpad waar ze de vorige keer bijna een Konijn te pakken hadden. De flapoor stak toen pal voor de step over en ik eindigde op de oprit van een boerderij bij - gelukkig- een hek, anders hadden we op het grasveld in de voortuin gestaan.
Ik rem al behoorlijk af voor we de - scherpe- bocht maken. Net op het moment dat zij de bocht al om zijn en ik nog niet, geven ze vol gas. Ze snijden de bocht ook ng eens redelijk krap aan en ik? Ik houd hem niet. Beide wielen van de step glijden weg en het stuur wordt met een ruk uit mijn handen getrokken. Voor ik het weet lig ik op de grond. Dit is me in in tien jaar steppen nog nooit overkomen! Als iemand mij op dat moment had gezien, had denk ik ook niemand geloofd dat ik aan positief opvoeden doe... Op het moment dat ik opkijk, zie ik namelijk step en honden in de verte verdwijnen en ik geef me toch een brul. GVD, STOOOOP, WACHTEN. De honden schrikken, kijken om en ... Ze stoppen. Met wat verbaasde blikken kijken ze me aan. Wat doe jij nou? Het ging net zo lekker ??
Als ik de step optil zie ik een remkabel er zieligjes los bijhangen. Ik probeer hem nog terug te stoppen maar ik krijg hem niet vast. Bovendien is een deel van de olie er toch al uit (ik heb hydraulische remmen) dus dat wordt een tripje naar de fietsenmaker. Hmmm, wat nu, met alleen een achterrem verder? Ik kijk naar de koppies voor me en besluit dat risico niet te nemen. Ik pak mijn reservelijn (dank Patricia, dank zij jou heb ik die nu standaard bij me) en haal de honden los van de step. Met in 1 hand de step en in de andere hand een lijn met twee honden wandel ik de laatste 4 km naar huis. Ik verwacht een krachttraining voor gevorderden maar het valt mee. Ze gedragen zich eigenlijk heel behoorlijk (waarschijnlijk toch ook al een beetje moe). De enige reden dat er stoom uit mijn oren komt is omdat ik ietwat te warm aangekleed ben voor een wandeling. Inmiddels heelhuids thuis gekomen, zit ik op de bank bij te komen. Blauwe knien en toch her en der wat pijnlijke spieren. Hmm, denk dat dat weer een warm bad wordt vanavond. Straks de fietsenmaker maar een even bellen...
Mireille


Reageren


Nooit een saaie dag met jouw heren!



