bange pup bij grote honden

Maandag hebben wij onze pup Dana opgehaald uit het asiel. Zij is nu net 8 weekjes oud, en zit al vanaf haar geboorte in het asiel, met haar moeder en broertje en zusje. Zij is in Polen geboren, haar moeder was een zwerfstertje en vader waarschijnlijk dus ook.

Vanaf gister zijn wij al veel buiten met haar geweest, voor korte wandelingetjes en plasjes. Bij ons in de buurt lopen vrij veel mensen met hun honden, en zo komen wij er ook zo nu en dan een tegen. Tot nu toe gaan kleine hondjes (formaat maltezer en iets groter) vrij goed. Dan blijft ze of van een afstandje nieuwsgierig staan kijken, of ze begroet ze erg enthoussiast.

Vandaag echter kwamen wij eerst een vrij zware stevige bulldog tegen, en deze vond zij doodeng. De bulldog kwam gewoon langzaam op ons af gesukkeld, gewoon eens een kijkje nemen. Het gedrag wat Dana vertoonde was echt vluchtgedrag, de lijn stond helemaal strak en ze bleef maar "achteruit trekken".
Een paar minuutjes later kwamen we de buurman tegen, die heeft een erg dikke en erg lieve en enthoussiaste labrador. Deze kwam dan ook, zoals hij altijd bij iedereen doet, vrij lomp aangestormd, al waggelend met zijn dikke kont, en wederom was Dana weer zo ver weg als de lijn toeliet (detail:"Dit is een puppylijn, geen uitschuifbare zeg maar, dus erg ver bij mij vandaan kon ze niet). Maar deze keer was het volgens mij vooral de schrik, omdat de lab vrij druk aankwam rennen. De lab vond haar ook wel leuk, en ging dus, op zijn rug liggen. Ik op mijn hurken erbij, en dana na een tijdje naast mij, maar niet bij de labrador.

Ik vind het, in het kader van socialisatie, vrij moeilijk in te schatten hoe ik in deze situaties moet reageren. Toen ze dus echt vluchtgedrag vertoonde, ben ik gewoon blijven staan, ik heb de hond staan aaien, en Dana verteld hoe lief deze is, maar niet aan de lijn getrokken, maar ook niet haar meer ruimte gegeven.

Om een lang verhaal kort te maken: Hoe kun je het best reageren op een angstige hond, die vluchtgedrag vertoond bij het zien van grote honden?

Toen Flynn nog een kleine puppy was reageerde hij vaak ook heel angstig naar grote honden, met trekken en weg willen lopen en piepen inbegrepen.
In het begin had ik dan steeds de neiging om hem op te pakken, maar na een tijdje ben ik gewoon met mijn armen in een boogje achter hem gaan zitten, en eens hij mij vertrouwde vond hij dat ook veiliger en was hij al sneller geneigd om eventjes een kijkje te nemen.

Nu is hij een beetje ouder en vindt hij grote honden niet eng meer, nu gaat hij gewoon naar elke hond kijken die hij tegenkomt, of het nu een berner is of een chihuahua

Ik zou (proberen) te zorgen dat de grote honden rustig naar de pup toe komen.
Best grappig dat er een dol enthousiaste grote hond aan komt vliegen , maar voor je pup kan dat best beangstigend zijn..(hoewel sommige pups het niets intreseert...kan ook )

Maar het makkelijkst vind ik altijd gewoon samen wandelen...
De pup kan aan de de grote hond wennen, en de grote hond aan de pup.
Zie je dat de pup, of de grote hond wat rustiger worden, dan kun je eens kijken hoe ze op elkaar reageren.

Alles is nieuw voor de pup ..alles wordt opgeslagen....
Zorg dat de pup dus niet teveel drukke honden op hem af krijgt..

Aan de andere kant....je bent je pup dan ook weer aan het trainen dat ........Andere hond....is altijd leuk, leuk, leuk, spelen, spelen, spelen.
En je wilt je pup juist leren dat je ook gewoon kan wandelen met een andere hond..
Kun je over een jaartje weer met het probleem zitten van "mijn hond wordt dol enthousiast als er een andere hond aankomt"
(iets wat wij baasjes hebben toegelaten in de maanden daarvoor, want het is zo schattig als ze spelen)
Wij zien het als spelen.....de pup is op dat moment aan het leren!!..
Hou dat een beetje in de gaten..
Het pluizenbolletje wordt ook groot, en welk gedrag is dan eigenlijk niet zo prettig meer..

Ik zou er eerst voor zorgen dat de pup jullie volledig vertrouwd.
Dan kleine uitdagingen aan gaan.
Maar voor zo'n klein pupje is één uitdaging per dag voldoende!

Onze pups hebben als klein pupje hetzelfde gedrag vertoont.
Ik nam ze dan op de arm, maar liep niet weg, ik ging een gesprekje aan met de andere eigenaar en als de grote hond rustig was, deze had dan meestal al even aan het achtereind van mijn pup gesnuffeld, dan ging ik op hurken zitten en liet de pup zo beschermd kennis maken met de "grote" hond.
Zo hebben wij het uitgebouwd, tot de pup voldoende zelf vertrouwen had en door kon lopen.

Het is niet niks wat er op een pup afkomt en dat zonder bescherming van zijn mams en hulp van zijn broer en zus.

Kijk eens naar kinderen, een baby of nog een klein kindje zet je ook niet ineens in een klas met kinderen van bv groep 5 t/m groep 8, of in een speeltuin of schoolplein met veel en grotere rennende en spelende kinderen?

Het meer bieden van vertrouwen en steun ga ik zeker doen. Ik wil haar eigenlijk zelf niet te veel optillen, zodat ze niet volledig onbereikbaar wordt voor andere honden, maar vooral ook om haar aan te wennen dat de pootjes van nature op de grond horen.

Wat Josephine en Flyn zegt, het op de grond hurken bij de hond en haar een beetje beschutting bieden met mijn armen vind ik zelf een fijner idee, lijkt mij ook dat zij dan zelf kan bepalen wanneer ze uit de beschutte en beschermende zone wilt komen.

Wat Landseer etc. zegt, het wandelen met andere honden, lijkt mij het fijnste, dan kan ze gelijdelijk wennen. Het nadeel is dat we tot nu toe steeds pas honden tegenkomen als wij alweer op de terugweg, dus bijna bij de voordeur, zijn. Misschien toch maar eens een keer iemand  voorstellen / vragen samen eens een kort stukje op te lopen. Wat ik me dan nog wel afvraag, is of ik haar dan het hele stuk aan de riem moet laten? Want aangezien dit nog niet super gaat (ze zit dan meer dan dat ze loopt, en krapt om de 5 stappen aan het bandje) heb ik haar vooral veel loslopen (verkeervrij-gebied). Dan loopt ze goed mee en laat ze zich zeg maar leiden door mijn stem enzo. Maar of dit verstandig is met een andere hond erbij? Ik denk dat als ik haar vanmiddag met die bulldog niet aan de lijn had gehad, ze echt pleitos was geweest, of tenminste diep de struiken in....

Bedankt in ieder geval voor de tips tot nu toe!

Gewoon laten gaan maar goed opletten wat de grote doen. Na een paar keer schrikken vinden ze het minder eng

Bedenk je dat je je pupje nog maar net hebt en er in dit jonge hondenleventje al heel veel gebeurd is.

Om er geen bang hondje van te gaan maken (want als ze nu leert dat de grote wereld eng is, weet ze dit voor altijd), zou ik het heel rustig aan doen.
Laat haar vanaf de zijlijn alles observeren, maar gooi haar nog niet echt in het diepe. Neem haar desnoods als het druk is, of de honden erg druk zijn, even op de arm, of vermijd nog even die heel drukke situaties. Ze is immers nog niet volledig geent, dus om de hondenuitlaatplaats op te zoeken is het nog te vroeg.

Neem haar mee, maar vooral in een observerende rol. Als ze geaklimatiseerd is, bijgekomen van alles wat er in haar jonge leventje gebeurd is, verhuizing, lange reis, nieuwe situatie, nieuwe mensen, nieuwe honden en zeker niet te vergeten het missen van de haar vertouwde honden moeder en nestgenootjes en het nu als pupje alleen zijn, daarna kun je pas met haar aan de slag gaan en gezamelijk de wereldd verkennen en dan in leuke niet beangstigende situaties. Dan heeft ze ook haar entingen gehad en hebben deze tijd gehad om antistoffen aan te maken en zal zij er ook zichtbaar meer aan toe zijn en wordt het voor haar leuk om met andere honden te spelen.

Even geduld en rustig aan dus.

Op het bakje zitten is en prima methode, en zo te lezen gedraagt ze zich ook al uitstekend.

Ik denk als je deze manier ook bij de honden toepast, dat het heel snel goed komt, succes en vooral veel plezier met elkaar.

hoi kimberley.Je hebt het prima gedaan ,gewoon zelf rustig blijven en waar nodig beetje beschermen tegen al te drukke honden.Maar liever niet optillen .Komt helemaal goed .Iedere dag gewoon met andere honden in contact laten komen dan leert ze vanzelf dat het niet eng is .succes groetjes judith

Ik ken het! Moos is ook bang voor grote honden,maar hij is zelf ook maar een klein ventje (shih tzu x ) en bij ons in de buurt zijn eigenlijk allemaal grote honden.Piepend en gillend ging hij in het begin tekeer en kroop helemaal in elkaar!
Ik ging in het begin de grote honden ook een beetje uit de weg en keek met Moos van afstand.
Als er dan toch 1 dichtbij kwam beschermde hem als het ware door tussen Moos en de grote hond in te gaan staan.
Op een rustige toon de andere hond aanspreken en even aaien en als het mocht van de baas een koekje geven.De nieuwsgierigheid won het dan vaak bij Moos en kwam hij schoorvoetend ietsje dichterbij en kreeg ook hij een koekje.Ik heb een poosje gewacht om naar het hondenspeelveld te gaan tot we een hoop honden tegen waren gekomen onder de gewone wandeling.En iedere keer bij die ontmoeting samen kennis gemaakt.Ondertussen zijn we in het bos aan het loslopen gaan oefenen en nu hij goed luistert bij het loslopen (Moos is nu 13 weken) gaan we ook af en toe naar het speelveld.Juist omdat daar honden loslopen en het beste is als je eigen hond ook los loopt.Ik beoordeel altijd of de aanwezige honden (en baasjes) passend zijn.Ondertussen weet ik welke hond "rustig" is en welke niet.Nooit optillen,dan stel je je hond hoger in rang en een pup is nooit hoog in rang.Dit kan dan tot conflict leiden in de toekomst.Beter je pup op de grond te beschermen door te knielen en bijvoorbeeld  tussen je benen en met je armen te beschermen tegen enthousiaste grote poten  


Moos is nog steeds bang voor hele drukke,spelende grote honden,maar krijgt steeds meer zelfvertrouwen.We lopen nu zelfs wel eens als "roedel" en hij durft zelfs achter ze aan te rennen.(En stiekem naar zwiepende staarten te happen)
Ik denk dat over 1 tot 2 weekjes hij het hoogste woord heeft,haha..

Dit heeft dus voor ons zo gewerkt..Moos weet dat ik hem bescherm en stapje voor stapje krijgt hij steeds meer zelfvertrouwen!Gewoon goed kijken naar wat je hondje nodig heeft aan tijd om te wennen.Soms is het heel moeilijk en beangstigend als je pup zo bang is en het uitgilt,maar ook dat is hondentaal en moet je als "hondenmama" even heel sterk zijn