Vanochtend, mijn kinderen willen niets doen, de tassen staan nog niet klaar voor school ze klieren aan tafel.
Ik kom thuis van wandelen, Donna voelt het feilloos en racet. de trap op naar boven (Verboden terrein voor haar)
ik leid haar rustig naar beneden, kom daar, mijn dochter staat te krijsen dat ze weer de dop van haar beker niet kan vinden, (waarop ik de hele lade leegkieper!)mijn zoon wil zijn "steentje" mee naar school , of ik weet waar die is.
Hij laat de deur naar de gang op een kier, Donna speert naar boven.
ik heb me laten gaan ben enorm kwaad geworden, heb hond bij kladden gepakt en de kids de huid volgescholden.
Zit nu achter mijn bureau mezelf kwalijk te nemen dat ik me heb laten gaan.
We hebben nog even uitgepraat met zijn allen op de bank en Donna zat als een lammetje op mijn schoot.
Arrgghh, mijn collega had een soortgelijke ochtend alleen geen hondje daarbij.
Ik voel me dus schuldig en hoop dit nooit meer te hoeven doen.
ga straks maar even lekker het bos in met de hond. Een goed makertje? Nu ffe werken. (nog maar 2 weken een baan, daarna???) Elke dag wandelen denk ik )
Zeg niet dat ik een traphekje moet nemen, waar springt ze nl overheen.
arghh dit lucht op,
Cynthia



3 doggies







