Ik, boerenjongen uit de polder ging vanmiddag voor het eerst naar de grote stad!
Nou, ik keek m'n ogen uit!
Zoveel mensen, zoveel andere hondjes, zoveel auto's!
Dat was ik in de stille polder niet gewend!
Het overviel me wel, die drukte, maar t' vrouwtje wilde me eens laten wennen aan al die bewegende auto's en fietsers.
De mensen waren helemaal niet zo aardig. Ze liepen met een grote boog om me heen. Tja, ik was ook wel wat druk.
En ik mocht van die andere mensen nieteens spelen met hun hondje. Zelfs niet even ruiken.
Ze trokken hun hondje meteen van mij vandaan.
Deftige mevrouwen haalden hun neuzen op toen ik tegen de etalageruit aan piestte. Vrouwtje schaamde zich daar wel voor, gelukkig had ze een snoetenpoetser bij zich, en maakte het meteen schoon.
Inneens kwam daar toch een lief iemand naar me toe, een pakketbezorger. Hij riep: "OOhhh, wat een mooi hondje!" Hij had zelf ook een pup, en zei dat het wel goed was dat ik eens in de stad kwam!
Hij had eerst een andere hond gehad, die was helaas gestorven, door een fout van de dierenarts.
Dat vond ik zo erg voor hem! Hij had er nog steeds verdriet van!
Vrouwtje had het maar druk met me, ik trok zo hard aan de riem, en vrouwtje stond steeds stil. Raar hoor.
Toen ik weer in de auto ging wilde ik vrouwtje in haar gezicht likken, maar ik sprong zo hard dat vrouwtje een tand door haar lip had. Toen was ze wel een beetje boos op mij. Tja, ik ben ook zo druk.
Sorry hoor vrouwtje, ik ben ook nog maar zo klein.
Ik moet alles nog leren.
Op de terugweg heb ik lekker geslapen.
Ik was ook zo moe van die drukke stad.
Voor mij hoeft dat niet meer hoor.
Geef mij maar het bos, of het strand.



3 doggies


