3 doggies"
En toch zijn er honden die zich gaan uithongeren als hun baas sterft...of een andere hond waar ze heel erg aan hingen. En sterker nog, zou een stoornis als Anorexia kunnen bestaan als eten altijd de primaire motivatie moet zijn? Of zijn er dan andere dingen die, als je ze niet hebt, het overleven op zich (en dus ook eten) onbelangrijk maken?
Vandaar dus, inderdaad, dat er wel degelijk stemmen op gaan die beweren dat je die behoeftes niet in een piramide zou moeten zetten.
"
En toch zijn er honden die zich gaan uithongeren als hun baas sterft...of een andere hond waar ze heel erg aan hingen. En sterker nog, zou een stoornis als Anorexia kunnen bestaan als eten altijd de primaire motivatie moet zijn? Of zijn er dan andere dingen die, als je ze niet hebt, het overleven op zich (en dus ook eten) onbelangrijk maken?
Vandaar dus, inderdaad, dat er wel degelijk stemmen op gaan die beweren dat je die behoeftes niet in een piramide zou moeten zetten.
"Anorexia heeft o.a. te maken met een verstoord zelfbeeld waarbij de visuele perceptie van het eigen lijf njet klopt, dat is een psychische stoornis die heel wat verder gaat dan bewust uithongeren/ niet willen eten.
Depressieve mensen stoppen soms ook met eten omdat ze dood willen. Een hond die zich uithongert omdat zijn baas er niet meer is, is misschien wel depressief. In mijn ogen is het zichzelf uithongeren van honden tot de dood erop volgt redelijk extreem gedrag. Lijkt mij eerder in de categorie 'verstoord rouwgedrag" dan in normaal gedragpatroon dat iets zegt over gemiddelde motivaties.
Ik snap niet zo goed dat de neus het primaire zintuig is, dat het proeven van eten nog meer bepaald word door de geur dan door de smaakpapillen maar dat eten geen motivatie tot gedrag zou zijn (aangepaste tekst)
Verder zijn er volgens mij observaties genoeg die aangeven da honden ook heel primair kunnen reageren op visuele prikkels, waarbij die reactie nog wel eens aan de neus voorbij kan gaan. Voorbeeld de hond die agressief uitvalt naar een man met zonnebril maar niet meer als de man zijn zonnebril afzet. Zo zijn er nog legio voorbeelden, waarvan ik de meest illustraieve nog wel vindt de Sint Bernard die de badkamer in vlucht als zijn eigen baas thuis komt met een mus op. Je zou toch denken dat de hond weet wie daar binnen komt
Overigens zegt Occams Razor niet dat het de meest plausibele conclusie moet zijn, maar dat als je twee theorien hebt, die theorie de voorkeur verdient die de minste aannames nodig heeft.
Stel ik heb een dier bij me dat op bewegende kleine dieren de neiging heeft te jagen. Jachtgedrag heeft een bepaalde sequentie van handelingen ( beetje see buy fly maar dan anders
) waarbij snelheid van handelen essentieel is. Nou loop ik met dat dier aan een slappe lijn met een variabele lengte (ik houd hem op verschillende plekken vast) en er rent een muis. Wat is nu het meest plausibel; dat het beest primair regelxmatig reageert en de muis wil pakken - en daarbij de lengte van de lijn, die hij niet kan weten - verkeert inschat of dat hij mij wat wil vertellen en sociaal bezig is?In mijn optiek zijn zowel honden als mensen sociale wezens maar zijn ze soms ook lekker voor zichzelf bezig
en iet altijd met die interactie.Er zijn ook acties die in zichzelf al genoegen bieden, daar hoeft mi geen sociale interactie een rol te spelen.
En om dan weer op belonen terug te komen; belonen vam zelfbelonend gedrag schiet het doel voorbij en zou relaties wel eens kunnen ondermijnen. Kinderen belonen om te lezen, ontneemt het genoegen van het lezén op zich, waarbij lezen kennis nemen is van verhalen, wat nauwsamenhangt met sociale structuren leren kennen en de wereld om je heen leren begrijpen, ja, kinkt me niet zo gek in de oren.
Groet, Mireille
