Belonen, is dat eigenlijk wel zo goed?

ik denk dat belonen zeker wel een plek heeft in de opvoeding van zowel hond als mens, echter er moet wel op de juiste manier beloond worden.

uit onderzoek is gebleken dat als de hond niet weet wanneer de beloning komt, dus een soort gokkast effect, de hond zijn opdracht maar blijft uitvoeren omdat hij misschien deze keer een beloning krijgt. het variabel interval belonen.

wat je bij honden ziet de te lang elke keer zijn beloond, is dat ze het soms niet meer willen doen zonder beloning. de hond gaat dan niet liggen als de eigenaar 'af' zegt, maar pas als de eigenaar een koekje laat zien en dan 'af' zegt.

ik denk dat bij mensen dat systeem ook zo werkt, (waarom is een kansspel anders zo spannend en verslavend?) als je een kind elke keer een stickertje belooft, dan weet hij/zij dus dat er een beloning komt, elke keer en doen ze het na een tijd alleen nog met beloning. als je het kind zonder het van te voren af te spreken ineens spontaan beloont, (bijv. door te zeggen hoe fijn je het vind dat ze haar schoenen opgeruimd heeft) of door te zeggen dat ze zo braaf is geweest, dat ze iets lekkers mogen kiezen in de supermarkt. dat het op die manier meer effect heeft. verder is het ook van belang dat je bij kinderen de beloning op een juiste manier afbouwt...... en dat is lastiger als je zo'n opvallende afspraak hebt gemaakt.

Mijn mening is dat belonen van goed gedrag zeker niet altijd nodig is, en zelfs onwenselijk. Goed gedrag is normaal, of zou het moeten zijn.  Wat voor een hond goed gedrag is, is dan wel weer anders dan wat voor ons goed gedrag is natuurljk. Wij willen bijvoorbeeld ergens wandelen met onze hond, netjes aan de lijn. In tegenovergestelde richting komt ook een mens met hond aan de lijn. Goed gedrag in onze ogen is dan netjes en beleefd langs elkaar heen lopen zonder uitvallen. De honden hadden misschien liever iets anders gedaan wat in hun ogen goed gedrag is, een boogje maken bijvoorbeeld, afstand bewaren omdat het in hun ogen helemaal geen goed gedrag is om zo dicht op elkaar te passeren.


Wat betreft snoepjes. Ikzelf heb voor Lola wel veel gebruik gemaakt van lekkertjes, maar ik noemde dat geen belonen, maar ontspannen en dat is weer een ander verhaal.  '

Die opmerking van dr Phil heb ik ook gehoord trouwens en ben het er ook mee eens. Je onthoud toch altijd weer die ene negatieve kritiek sterker dan alle waarderingen die je van je ouders krijgt. Of je honden en kinderen uberhaupt kan vergelijken weet ik niet.

Beloningen worden altijd gebruikt om gedrag te conditioneren, of een werkgever/vader/moeder/leraar dit nu doen dat maakt niet uit, het gaat er om dat alleen dat bepaalde gedrag herhaald word en meer niet, het is in deze helemaal niet belangrijk wat de motivatie is, van beide partijen, want de motivatie wordt niet beloond maar het gedrag. Men hoopt alleen dat degene die beloond wordt voor dat gedrag het later gaat doen zonder beloning, en juist dan wordt de motivatie belangrijk, dooft het gedrag namelijk uit na dat er niet meer beloond wordt dan is de motivatie negatief, dooft het gedrag niet uit dan zou het mogelijk kunnen zijn dat de motivatie positief is

Ik voed al vele jaren al mijn puppen op met belonen van gewenst gedrag.. Zit het er goed in dan ga ik stoppen/afbouwen met belonen en komt de stem  of soms een mimiek er voor in de plaats..

Ik zal het altijd blijven promoten,  ik zie er alleen maar voordeel van..
Ik kan altijd lezen en schrijven met al mijn  honden, ook toen ik er meerderen tegelijk had..
Als je maar weet wát je beloont en wanneer en wanneer je moet gaan stoppen..

Ik vind het best wel een discutabel iets. Het belonen op zich dan, omdat ieder daar weer een ander zienswijze in heeft. Ik werk dan zelf met "puppymensen" . Mensgericht dan, werk ik zelf niet met beloningen, dwz: "als jij dit en dat goed doet dan krijg je een sticker /  snoepje / presentje." Puur omdat ikzelf vind dat er dan alleen maar wat wordt gedaan om de beloning en niet bewust resultaatgericht. In mijn ogen wordt iemand er niet zekerder van zijn zaak door als het een tastbare beloning krijgt, wel als het ziet wat voor resultaat het te weeg heeft gebracht. Ook puur om zelf het goede voorbeeld te geven. Als flauw voorbeeld: een opgeruimd bureau valt veel beter aan te werken dan een onoverzichtelijke puinzooi, ruimt je het op dan maak je meer overzicht en bereik je betere resultaten. Uiteindelijke doel bereikt. Goed gedaan, puppykind!
Slecht gedrag corrigeer ik ook, niet met de woorden "dat mag niet" maar door te laten zien hoe het wél kan en geef het kind daar nog meer invulling in om nog meer goede dingen te bedenken en wil dat zij bewust kunnen benoemen wat er niet goed was aan het "slechte gedrag". Zelfbeheersing.

Maar laten we wel wezen, een mens is geen hond en andersom ook niet. Een mens mag ook aangeven wanneer het iemands gedrag vervelend vind en dat moeten kunnen onderbouwen door middel van feedback. Ik spreek geen hondentaal zoals honden onderling met elkaar spreken, maar zover mijn kennis gaat is bij mensen de opvoeding, corrigeren en  heel anders dan in hondentaal en geloof ook niet dat wij die hondentaal kunnen overbrengen naar honden.. Wel wat onze verwachtingen zijn in onze taal vertaald naar de honden.

Ik probeer met mijn hond wel resultaat gericht te werken, maar het gaat denk ook vooral om het doel en hoe je die doel aanpakt is denk voor iedere weer anders.
Voor veel mensen is het denk ik de omgekeerde wereld, en zullen het vast niet met mij eens zijn haha. Bijvoorbeeld: wanneer mijn hond netjes voorbij een kat loopt dan reageer ik niet. Wanneer mijn hond langs een kat loopt en zich gedraagt als een aso, of eigenlijk nog net vóór het moment dat mijn hond aso (lettend op lichaamstaal) gaat doen, dan corrigeer ik hem en wil dat hij naast mij gaat lopen (wat ik in dit geval als in het "naast" commando wel heb aangeleerd met eert beloning en afbouwen naar zonder beloning). Na verloop van tijd heb ik gemerkt dat mijn hond zich qua loslopende katten of andere dieren waar hij voorheen achteraan ging, decenter reageert, maar puur om mijn commando. En wat betreft het corrigeren van gedrag naar in dit geval katten, kwam geen koekje of een "goedzooooo" voor aan te pas.

En zo kan ik nog wel ff doorgaan

Ten eerste, schitterende discussie.

De vergelijking gaat enigzins scheef, gelijk van de start. In het verhaal van Margje weten de kinderen namelijk dat ze werken voor de beloning. Het is zoals als een moeder met haar kind in het winkelcentrum die het kind "omkoopt" door te zeggen "als je lief bent mag je iets uitzoeken". En inderdaad, je houdt het kind een beloning voor en het werkt dan alleen daarvoor.

De keerzijde daarvan is niets beloven maar goed gedrag positief versterken. Als het kind lief is in het winkelcentrum dan zonder dat belooft te hebben en zonder dat dat een standaard beloning wordt iets leuks laten doen of iets geven. Dat is een wezelijk andere benadering dan de eerste sie bijvoorbeeld veel op scholen wordt toegepast.

Hetzelfde geldt voor honden. Verschillende onderzoeken hebben al uitgewezen dat onregelmatig belonen beter werkt dan elke oefening belonen. De hond weet dus niet of het voet een beloning werkt of niet. Sterker nog, het werkt meestal niet voor een beloning. Maar natuurlijk wordt goed gedrag wel positief versterkt.

We moeten ervoor waken dat de termen belonen en positief versterken niet hetzelfde gaan betekenen. Dat zijn ze namelijk niet. Dat horen zo ook niet te zijn. En dat is voor kinderen niet anders dan bij honden.

Is het niet zo dat we belonen volgens de conditioneringstheorie en op een gegeven moment een schakel in de ketting (de beloning) kunnen gaan weglaten omdat de hond zo geconditioneerd is dat hij niet eens meer beseft dat hij wat moet krijgen maar enkel nog het besef heeft van commando = opvolgen.

belonen, ik beloon nimmer met voer, ook niet als de honden pup zijn, wel beloon ik met een knuffel spel aai, en bijzonder woord.

als de hond weet wat er van hem verlangd wordt, is altijd belonen niet meer nodig, een blik is dan al voldoende voor je hond, en heus ze zien jouw uitdrukking echt wel hoor.

op afstand beloon ik als ik de hond roep. en ik zie haar twijfelen met een ..bijzonder woord.. de twijfel wordt dan omgezet in een galop naar me toe, dat doe ik dan weer wel. denk ook dat het voor iedere baas anders zal zijn en ook voor iedere hond.

Geweldige discussie.

Ik snap die orthogedagoge sie vertelt dat onderzoek laat zien dat altijd belonen niet goed is.

We deden laatst een oefening. Iemand verliet de kamer, we verstoppen een afgesproken voorwerp. De persoon komt terug en we zeggen niets of maken negatieve opmerkingen. Resultaat, de persoon gaf op en vond het voorwerp niet en bleef met een naar gevoel achter.
Een andere persoon ging de kamer uit, verstoppen het voorwerp, de persoon komt binnen en we moedigen aan en gevn tips als warmer,kouder. Deze persoon vond snel het voorwerp en straalde.
Conclusie? Mensen doen het goed op positieve versterkers en aandacht.

Wat ik vaak zie, is dat men doorgeslagen. Alles moet beloond en met grote beloningen. Dus die intrval beloming is van belang, niet altijd belonen maar wisselend en dat kan met stem of iets lekkers.

Dr. Phil overdrijft, men denkt dat 1 negatieve opmerking na 5 complimenten teniet wordt gedaan.

Als wij met de honden werken, ze iets aanleren, is de motivatie altijd exentriek. Een hond die uit zichzelf lekker gaat graven en zwart weer naar binnen wil, dat is intrinsiek motivatie. Zodra de beloning buiten hem zelf ligt is de motivatie exentriek. Dit kan overgaan naar intrinsiek, goed luisteren zorgt ervoor de baas tevreden is en dan is de sfeer gezellig. Dus zonde riets van de baas luister ik.

Mijn kinderen heb ik opgevoed met zeer veel complimenten, gemeende, en 'fouten' heb ik geprobeer positief te etiketeren. Dus niet de kamer opruimen is: je vond het lezen van de stripboeken leuker waardoor het niet is gelukt. Wat helpt jou zodat h wel gaat lukken? Want als je het niet doet, wordt ik boos en dat vinden we beide niet leuk.
Dingen aanleren en positief versterken door gezellig samen dingen te doen als kamer opruimen en afwassen en dat afbouwen. Nu nog help ik soms. Zij helpen mij nu ook soms nu ze bijna volwassen zijn
Volgens mij gaat het mis als je een 8 jarige blijft belonen voor het uitdoen van zijn schoenen, het jas ophangen etc. Maarvaf en toe tijdens ht eten opmerken dat je trots bent op hem omdat hij dit nu goed doet, day werkt.

Natuurlijk lukt dit niet altijd, ook ik kan boos zijn, uitvallen en mijn geduld verliezen.

Misschienis het wel gewoon een golfbeweging van veel beloningen naar weer negeren en straffen naar weer positief benaderen. De tijd zal het leren
Straffen doe ik steeds minder, probeer meer van uit het positiev te werken, ook naar de honden.
Het bevalt mij goed.
Toch zijn mijn kinderen rasoptimisten die overal het goed van inzien. Heerlijk.
Natuurlijk zijn honden geen mensen.

Daar zit denk ik wel wat in... Tenminste, veel honden geven netjes een pootje als je dat vraagt. Nou, eh, Bink dus mooi niet. Tenzij je een koekje voor hem hebt, dán is een pootje geven wél leuk.

Maar voor de rest beloon ik hem altijd gewoon met m'n stem, als hij bijvoorbeeld netjes terugkomt als hij los is en ik hem roep. "Goedzo!" en dan weer gewoon verder.

De echte discussie die we hier dus voeren gaat over Hoe de hond te belonen...welke motivatie van de hond het zwaarste weegt.


Het snoepje of het speeltje (het materialisme)

Of dmv de band tussen mens en hond (het sociale)

en dan zijn er natuurlijk nog die activiteiten die "zelfbelonend" werken zoals bijvoorbeeld jacht of drijven.

Belonen heeft hier twee vormen...
OF we belonen met een snoepje...
OF we belonen met spel...

Wel grappig, want wij doen dit dus met hond en kind !

Doordat we van tevoren niet zeggen waarmee we belonen is het dus altijd een verassing en altijd goed .

Haha, wie een hond kan opvoeden, kan een kind opvoeden en visa versa.
Zonder grapjes er zitten echt heeeeel veeel overeenkomsten in.
Hierarchie problemen bij gezinnen, kinderen spelen de baas etc. En roedelrangorde bij honden.
Conditioneren wat werkt.
Relatie is het ultiem middel om tot motivatoe te komen. Afkeuring willen kinderen en honden ook niet, etc, etc ,etc.

ik las pas een onderzoek dat voor mensen bij het werk het salaris als motivatie slechts op de 5e plek staat........
wat staat 1e?
interactie en goede verstandhouding met collega's en meerderen en een fijne werksfeer.
salaris (dus zeg maar de voedselbeloning van de hond) is helemaal niet zo belangrijk als vaak gezegd wordt.

ik vond dat wel bijzonder om te lezen, maar was er niet echt door verrast
(gezien het werk wat ik doe) maar veel andere mensen wel.
maar de sociale interactie is dus absoluut de belangrijkste drijfveer het werk graag en goed te doen.

meer on topic:
zelf gebruik ik eigenlijk nooit voer als beloning, voer krijgt de hond gewoon in zijn voerbak om op te eten, het staat mij persoonlijk altijd tegen om een "hongerprikkel" tegen een hond te gebruiken, en bovendien heb ik dan altijd bijsmaak bij de motivatie van de hond om te "gehoorzamen".

de beloning hier.... gewoon interactie, even een woord, een contact, een blije reactie, van die directe interactie zie ik hier ene blije toet, een laag wuivende staart en een hond die eigenlijk wel heel graag en ontspannen luistert (en nooit bedelend naar mn jaszak kijkt)

alle studie's erachter..... dat weet ik allemaal niet, maar met voer belonen is nooit ons ding geweest en zal het nooit worden ook.

@lindsey, ik begrijp wat je bedoeld! Ik beloon Biko niet voor normale dingen, maar wel voor dingen die hij moeilijk vindt maar toch goed doet. Dus bij de kat, beloon ik wel. Overigens corrigeer ik ook als het niet goed gaat. Moet ook wel, kan het niet achter de kat aan laten gaan. Maar als hij op mij let, dan bouwen we samen een klein feestje. Ik heb zelden brokjes bij me (of moet net les gegeven hebben) dus meestal gebruik ik een klein stokje en dus spel om samen leuk bezig te zijn.
Overigens gaat hij af en toe nog steeds achter een kat aan.. het is wel veeeel minder, maar dus nog niet weg. Dus in die zin kan je je afvragen hoe succesvol ik ben

@Frank, de kinderen weten inderdaad dat er een beloning komt als ze het goed doen. In dat opzicht is interval belonen misschien wel stukken beter. Alleen merk ik bij honden en kinderen dat als ze al een beloning verwachten, zonder dat je er ook maar iets over gezegd hebt en ze krijgen het niet, de taak meteen een stuk minder leuk wordt.
Ik heb me overigens afgelopen vrijdag nog schuldig gemaakt aan: als je je goed gedraagt krijg je een kadootje.. Bij de tandarts. Bij mijn (stief)dochter van 5 moest voor het eerst een kies getrokken worden en ze was zo bang. Ik heb alles uitgelegd, maar ze vertikte het haar mond open te doen. Toen heb ik een kadootje beloofd.. op dat moment hielp het niet eens zoveel, maar erna wel Ze was het snel vergeten. En dit is normaal enorm tegen mijn principes in. Ik ben namelijk van: normaal gedragen is niet bijzonder en daar hoef ik je ook niet voor te belonen. Af en toe doe ik dat wel, maar dan altijd achteraf. Dan zeg ik, omdat jullie zo lief zijn geweest gaan we een extra verhaaltje voorlezen of iets dergelijks.