Vanavond heb ik toch nog heel onverwachts Indy in laten slapen.
We wisten dat Indy ziek was, in juni (dit jaar) was de diagnose maligne lymfoom gesteld en het zag er erg slecht uit. Ze leefde dus al in reservetijd. Met medicatie was ze momenteel stabiel en we dachten dat ze nu ook haar 8ste verjaardag nog zou halen, ze is namelijk geboren op dierendag, dus nog 2 dagen te gaan. Maar helaas het mocht niet zo zijn. Vanavond na het uitlaten stappen we ons huis binnen en Indy en mijn andere hond Daicel gaan stoeien/vechten om een kauwbot en ineens begint Indy onmenselijk hard te gillen, echt verschrikkelijk. Om een lang verhaal kort te maken, haar linker poot bleek finaal door te zijn, boven de knie, dit is dus een relatief dik bot, maar het was helemaal door. Het moet dus wel zo zijn dat dit ook helemaal aangetast was door kanker. Bij de da was ze in shock, maar toch gilde ze het soms nog even uit van de pijn. We hebben toen dus besloten haar direct in te laten slapen. Het kon niet anders, maar wat doet dit pijn. Ik had haar zo beloofd dat ze geen pijn zou hoeven lijden, maar dit heb ik niet waar kunnen maken. Dat schreeuwen blijf ik nu horen, de da zei dat dit haar ook door merg en been ging en dat ze dit niet vaak zo erg meemaakte. Mijn arme schat is in mijn armen ingeslapen en ligt hier nu bij me op de grond. Morgen gaan we haar begraven. Daicel heeft ook nog even aan haar gesnuffeld, ben benieuwd hoe hij hier mee omgaat. Nu zal ik proberen te gaan slapen. Ik weet dat ik een goede beslissing genomen heb, maar wat doet dit een pijn.



3 doggies



























