Ervaringen met een hond van een broodfokker?

Natuurlijk staan er goede bij vandaar mijn 80%.
Maar ook bij pretnestjes gaat het vaak alleen maar om de centen.
Een goede betrouwbare fokker informeert altijd naar de levensomstandigheden en situatie waar de toekomstige pup komt.
Wordt er hier niet naar gevraagd kun je al op je vingers natellen dat het ze alleen maar om het geld gaat.

Ja idd ,dat ben ik ook helemaal met je eens.

Groetjes Marianne

Heel zielig!!!

LET OP!!! FOKKERS DIE MEER DAN 1 KEER PER MAAND ADVERTEREN MET IEDERE KEER PUPS VAN 9 WEKEN, LET OP FOKKERS DIE VERSCHILLENDE PRIJZEN VRAGEN VOOR REUEN EN TEEFJES, DIT KAN NIET NORMALE ERKENDE FOKKERS DOEN DIT NIET!!!
Dit verhaal begint ongeveer 8 weken voor jij die dierenwinkel binnenstapte of via de puppie fabriek koopt. Laat je niet wijsmaken dat deze 'fokkers' nestjes opkopen van particulieren overigens! Hou dit verhaal in je achterhoofd als je een pup gaan zoeken!

Het is hier vochtig, kou en vooral donker, zo donker... . Mijn naam is "teef” uit het 3de hok van links". Zo noemen ze me toch altijd als ze het over me hebben.
Ik ben 3 jaar. Ik ben bijna 60 dagen zwanger en ik heb zo'n honger. Hopelijk krijgt ik straks nog iets te eten. Op veel hoop ik al lang niet meer maar gewoon een snede brood, daar zou ik al blij mee zijn.

We zijn hier met ongeveer 25 teven. Allemaal op de een of andere manier familie van elkaar, mijn mams zit 2 hokken verder. We zien elkaar echter nooit. We mogen enkel uit ons hok om gedekt te worden en dan nog vaak brengen ze de reu gewoon
naar hier. Hij zit immers maar 6 hokken verder. Ik vraag me vaak af hoe het hierbuiten uitziet. Zou het overal zo donker zijn?

Ik heb zo'n honger....en ik voel dat mijn buik stilaan onrustig wordt, volgens mij gaan mijn pups stilaan komen. Tja na 5 nesten op een goeie 2 jaar tijd weet je wel hoe het gaat hoor. Ik voel me zo alleen...was er maar iemand die me effe gezelschap kwam houden, niet lang, heel even zou al fijn zijn....

(enkele dagen later)

Wel mijn pups zijn geboren, ik weet niet goed wanneer, dag of nacht, het is hier altijd donker, je verliest zo snel de tel. Er zijn 3 reutjes en 5 teefjes geboren. 1 teefje heeft de eerste 24 uur niet gehaald. Ze zag er zo ziek uit. Ik heb gebruld, gegild, maar niemand kwam me helpen, een beetje later was ze dood.

Een paar uur later kwam 'die man" binnen, hij mopperde wat over dode pups en hij nam haar mee. Ik vraag me af waar ze nu is. Ik heb nog altijd zo'n honger. Mijn pups ook! Het is zo zwaar zo zwaar, maar toch ben ik weer een beetje vrolijk, eindelijk weer wat leven rondom mij. Hoewel ze wel heel stil zijn hoor. Hopelijk zijn ze niet allemaal ziek! Zou ik wat fout doen? Mijn buik doet zo pijn.

(5.5 weken later)

Ik ben weer helemaal alleen. Gisteren is "die man" mijn pups komen halen. Ik had me zo voorgenomen deze keer blijven ze bij mij. Hij neemt ze me niet meer af.
Maar het enige dat mijn protest heeft opgeleverd was een klop op mijn kop en een stampt tegen mijn buik. Mijn puppies wilde helemaal nog niet weg van me. Ze zijn nog zo klein oh zo klein. Ik ben zo bang, waar zouden ze naartoe gaan? Ze kennen niks van de wereld enkel dit hok. Ik wou dat ik ze meer had kunnen leren maar ook ik ken enkel dit hok. Ik ben hier geboren en hier nooit weggeweest.

Mijn buik doet zo verschrikkelijk pijn. De eenzaamheid is ondraaglijk. Nooit
iemand om mee te spelen of om lekker tegenaan te kruipen. En toch probeer ik
vriendelijk te zijn tegen "die man" in de hoop dat ik is een aai of een lief
woord krijg, maar ik doe telkens wat fout. Mijn buik doet zo pijn. Ik hoop dat mijn pups wel weten hoe ze het goed moeten doen, ik heb ze zo weinig kunnen leren, ik hoop dat ze zich redden. 3 van de 7 pups waren zo ziek. Hopelijk knappen ze snel weer op.

De pijn in mijn buik wordt erger en erger. Zou er iets mis zijn? Ik gil van de pijn maar niemand komt. Ik ben zo verschrikkelijk eenzaam. Wat doe ik toch fout?
Met ieder uur de voorbijgaat wordt de pijn erger en ik heb het zo warm, zo vreselijk warm. Ik heb het opgegeven om te gillen, er komt toch niemand. Zoals altijd sta ik er alleen voor. Ik heb het zo koud, zo warm, zo koud. Ik ril er van....en dan die pijn , ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoudt....had ik maar mee gekunnen met mijn pups. Gewoon 1 keer de buitenwereld zien. Zou het daar ook zo donker zijn?

De pijn is niet meer te verdragen. Ik denk dat ik maar stilaan ga slapen,
waarschijnlijk wordt ik nooit meer wakker, maar weet je. Mijn mams heeft me ooit een verhaal verteld van een wereld waar bomen zijn en gras en licht en andere honden om mee te spelen, wie weet ga ik daar nu wel naartoe...................
Een paar uur erna komt "die man" aan, hij zucht wat over rotteef en hij roept, hey er is er hier eentje dood.....

Pups
Amper 5.5 week en "die man" kwam ons bij onze lieve mams halen. Hij grabbelde ons vast aan nek poten, staart, waar hij ons maar kon pakken. We werden met zijn allen in een doos gestoken. Het was zo eng. 3 van ons zijn zo ziek. Alles is zo donker, waar gaan we naartoe, wat gebeurt er, waarom kan mams niet mee?
Honger...zo'n honger....

Wat een raar geluid, net een beer die naast ons brult en de wereld beweegt
plots, konden we nu maar zien naar waar we gaan. Wat gebeurt er toch. Zo bang..."die man" brult dat we onze kop moeten houden....
Een half uurtje later is alles plots stil. Oh hey, daar gaan we weer, hobbel,
hobbel....

De doos gaat open....jeetje wat is het hier licht!!! Mijn ogen...wat doet dat
pijn, we zien niks.... "die man" en een andere mopperen wat over 2 dode
pups....Oh nee 2 van onze zusjes zijn dood. De rest wordt uit de doos gehaald.
Ze gooien ons in een hok....het is hier zooooo licht. Zoveel mensen, zoveel
lawaai. Zo bang....... iedereen lacht en tikt tegen het hok.
1 van die iemanden kan jij zijn. Koop nooit een pup bij een dierenwinkel of
broodfokker. Dit hebben alle pups die je daar ziet meegemaakt. Als je zo'n lief koppie naar je ziet kijken denk dan aan zijn mams die ergens in een donker hok zit. ( Kijk bovendien is naar dat magere lijfje met bolle buikje ongetwijfeld vol van de wormen, omdat ontwormen teveel kost)
Door de pups te kopen die te koop zijn in deze winkels en fokkerijen, hou je
deze handel in stand en zullen honden onder deze omstandigheden hun leven moeten doorbrengen! Pup horen NIET op te groeien in een donker hok of in de etalage van een winkel, pups horen lekker in de huiskamer op te groeien. Overladen door liefde en steun van mams en de baasjes van mams.

Nog 1....

Ik herinner me niets van de plaats waar ik geboren ben.
Het was er duf en donker, en we kwamen nooit in contact met mensen.
Ik herinner me nog wel mijn moeder en haar zachte pels, maar ze was zo
dikwijls ziek en ze was heel mager.
Ze had bijna geen melk voor mij en al mijn broertjes en zusjes.
Ik herinner me dat vele van hen stierven, en ik miste hen zo.
De dag dat ik van mijn moeder werd weggehaald herinner ik me nog als de dag van gisteren.
Ik was zo triestig en bang, mijn melktandjes waren nog maar pas doorgekomen.
Ik had feitelijk nog bij mijn mammie moeten blijven, maar ze was zo ziek.
Bovendien bleven de mensen zeggen dat ze geld nodig hadden en dat ze de vuiligheid die mijn zusje en ik maakten beu waren.
Dus werden we gekooid en werden we naar een vreemde plaats gebracht.
Enkel wij beiden.
We kropen dicht tegen elkaar en we waren bang.
Er was niemand om ons te knuffelen of te aaien.
Zo veel te zien, en zo veel geluiden, zo veel geuren!
We werden naar een winkel gebracht met heel veel verschillende dieren! Sommigen kwaakten!... Sommigen miauwden!... Sommigen piepten!... Mijn zuster en ik werden in een klein kooitje gesmeten.
Ik kon er andere puppies horen.
Ik zag mensen naar me kijken.
Ik hield wel van kleine mensjes, die leken wel lief en leuk.
Ze wilden zelfs spelen!
De ganse dag bleven we in die kleine kooi.
Soms kwamen er nare mensen die op het glas klopten en ons bang maakten.
Af en toe werden we uit de kooi gehaald om vastge-houden te worden door de mensen of gewoon om ons te bekijken.
Sommigen waren lief, weer andere deden ons pijn.
Dikwijls zeiden ze "Ooooh.. ze zijn zoooo schattig!
Ik wil er eentje!". Maar nooit gingen we met iemand mee.
Mijn zusje stierf vorige nacht, toen het donker was in de winkel.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vacht en voelde het leven uit haar magere lijfje verdwijnen.
Ik had hen horen zeggen dat ze ziek was en dat ik nu voor een spotprijsje zou verkocht worden, zodat ik de winkel snel zou verlaten. Toen het levensloze lichaampje van mijn zusje uit de kooi werd gehaald om weggegooid te worden, was mijn zacht gehuil het enige teken van droefheid.
Vandaag kwam er familie die mij kocht! Wat een zalige dag!
Ze waren een lieve familie, ze wilden me zo graag, echt waar!
Ze kochten me een etensbak en eten en het kleine meisje hield me zo liefhebbend in haar armen.
Ik hield zoveel van haar! De man en de vrouw zeiden dat ik een lieve, brave puppy ben! Ik werd Angel gedoopt.
Ik hield ervan om mijn nieuwe mensen likjes te geven.
De familie zorgde goed voor mij, ze waren zo lief en aardig en zacht.
Ze leerden me het verschil tussen wat goed was en wat verkeerd was. Ze gaven me goed te eten en heel veel liefde!
Het enige wat ik wou was om deze mensen te plezieren.
Ik hield van het het kleine meisje en genoot ervan om met haar te spelen en rond te lopen.
Vandaag ging ik naar de dokter.
Het was een vreemde plek en ik was bang.
Ik kreeg een paar spuitjes, maar mijn beste vriend, het kleine meisje, hield me teder vast en zei dat alles in orde was.
Ik was zo kalm. De dierenarts moet trieste woorden gezegd hebben, want mijn geliefde familie keek heel triest.
Ik hoorde moeilijke woorden zoals heupdysplasie en iets over mijn hart. Verder verstond ik nog flarden zoals brood-fokkers en ongeteste ouders. Ik weet niet wat dat allemaal betekent, maar het deed me pijn om mijn familie zo triest te zien.
Maar ze hielden nog steeds van mij en ik hou ook zo veel van hen!
Ik ben nu zes maanden oud.
Terwijl de meeste pups sterk en robuust zijn en wilde spelletjes spelen, doet elke beweging me geweldig pijn.
De pijn gaat nooit weg.
Het doet pijn om te lopen en te spelen met mijn kleine lieve meisje.
Het is ook moeilijk om te adem halen.
Ik blijf mijn best doen om een sterke puppy te zijn, zoals ik feitelijk zou moeten zijn, maar het is zo moeilijk.
Het breekt mijn hart om mijn vriendinnetje zo triest te zien.
Soms spreken de vrouw en de man over " het is misschien tijd nu".
Ik ga regelmatig naar de dierenarts, maar er is nooit goed nieuws.
Ze spreken steeds over aangeboren problemen.
Ik wil enkel maar de warme zon voelen, spelen, lopen en flodderen met mijn familie.
De vorige nacht was de pijn het ergst.
Pijn was nu een vaste gezel in mijn leven, het doet nu zelfs pijn om recht te staan en te gaan drinken.
Ik tracht recht te geraken, maar kan enkel zachtjes huilen van de pijn.
Ik word voor de laatste keer in de auto gezet.
Iedereen is zo triest en ik weet niet waarom.
Ben ik stout geweest? Ik tracht altijd lief en braaf te zijn, wat kan ik toch verkeerd gedaan hebben?
Oh, als die vervelende pijn maar zou weggaan.
Als ik de tranen van mijn vriendinnetje maar kon drogen.
Ik tracht me te strekken om haar hand te likken, maar ik kom niet verder dan een kreet van pijn.
De tafel van de dierenarts is koud.
Ik ben zo bang. De mensen aaien en strelen me, ze huilen in mijn zachte vacht.
Ik kan hun liefde en hun verdriet voelen.
Ik slaag er in om zachtjes hun handen te likken.
Zelf de dierenarts lijkt niet zo angstaanjagend meer.
Hij is lief en voel mijn pijn verzachten.
De kleine meid houd me zacht vast en ik bedank voor al de liefde die ze mij gegeven heeft.
Ik voel een zachte prik in mijn voorpoot.
De pijn begint te verdwijnen, ik krijg een vredig gevoel.
Ik kan haar nu zelfs zachtjes likjes geven.
Ik kom in een droomwereld terecht, ik zie mijn moeder , mijn broertjes en mijn zusje in een verre groene wereld.
Ze vertellen me dat daar geen pijn is, alleen vreugde en blijheid.
Ik neem afscheid van de familie, op de enige manier die ik ken, door
zachtjes met mijn staart te kwispelen en door met mijn neus te snuffelen. Ik had gehoopt om heel veel dagen met hen door te brengen, maar het heeft niet mogen zijn.
Ik hoorde de dierenarts nog zeggen: Puppies die in een dierenwinkel verkocht worden zijn meestal afkomstig van "broodfokkers en puppyfabrieken " en niet van bekwame fokkers.
De pijn is nu verdwenen, maar ik weet dat het nog jaren zal duren eer ik mijn geliefde familie terug zal zien..... Als de dingen maar anders hadden kunnen zijn.
Ik heb dit verhaal hier gezet om broodfokkers tegen te gaan, nou, om de
mensen ervan te overtuigen niet zomaar een hond ergens te kopen

Hele trieste verhalen, maar zo gaat het echt

2 van mijn honden zijn bij mensen thuis

en daya komt van een fokster.

misty zat ergens achter in een paardestal tussen het stro met nog 2 pups de rest waren al weg,
dit was voor dat meisje het eerste nest,en heeft verder ook geen andere nesten nu.
dus was het iets eenmaligs..

met misty heb ik dan wel als pup heel veel probleme gehad..

dunya komt uit een 2e nest van die teef.
met deze vrouw ben ik in kontakt gekome omdat hun ook een pup hadden van hetzelfde nets als daya bij de fokster..

en ze hadden al een teef,dze was zonder stamboom.
het nest was ook per ongeluk de oppas ging na de reu toe en deze glipte vlug na de teef..en toen was het gebeurd..nu weet ik wat ze allemaal heeft gedaan om dit nest zo goed mogelijk te laten komen...beter als hoe de fokster van daya het allemaal deed !!

en met dunya heb ik geen problemen..buiten dan dat ze groeipijnen heeft maar dat had nix met haar te maken...

dit was ook een eenmalig nestje..

Buren hebben hondjes uit de broodfok. Ze hadden ze al met 5 weken. Die honden zijn echt totaal contactgestoord en blaffen de hele dag. Het is alsof Sire het aanvoelt want hij kan heel veel van ze hebben.

Veel mensen weten het echt niet, maar ik heb ook het gevoel dat veel mensen het niet willen weten. Sommigen weten het wel en kopen daar toch een pupje. Goedkoop geen wachtlijst etc, daar kan ik met mijn hoofd niet bij.

vreselijke verhalen,maar is de waarheid
als ik dit zo lees heeft skinny geluk gehad ,dat ze zo verstandig was om bij ons aan te komen lopen
gr liesbeth

We willen graag dat het forum blijft met verhalen over onze viervoeters. Wij vinden dat er nu al veel gezegt is over deze tak van de hondenwereld. Daarom gaat het topic nu op slot en worden de foto's verwijderd.

Graag jullie begrip hiervoor.

Groeten het moderatorteam

lieve mensen ik zit echt met tranen in mijn ogen de verhalen te lezen.
IK snap niet dat mensen naar dit soort winkels gaan om hondjes te kopen.
Ik heb gisteravond nog even op markt plaats zitten kijken en bij de brood fokkers er zijn er ook een paar
in braband waar je zozo geen pup moet kopen.
de theekop hondjes snap niet dat deze mensen ze nog durven te kopen.
hoop dat deze topic een waarschuwing is of wordt ga niet naar dit soort fokkers mensen hoe meer we bij dit soort fokkers blijven kopen hoe meer honden er lijdenen alleen maar voor de potomenee van de fokker
ga naar een rasvereneging betaal liever wat meer en je hoeft je niet schuldig te voelen over jou hondje je geniet meer.
En wat denk je van al die onschuldige honden die mishandeld worden en pijn en verdriet hebben nooit hebben genoten van het leven alleen maar fokken en fokken tot ze er letterlijk dood bij neervallen of dood worden geslagen dit is het niet waard
hoopt echt dat dit soort praktijken ooit worden verboden maar helaas de mafia in honden
is te groot te mooilijk en waarschijnlijk te gevaarlijk dus als wij daar geen honden meer kopen verdwijnen er vanzelf meer en meer brodfokkers