Danielle, Pjotr & Sem (gast)
Hallo allemaal,
Dit forum volg ik al een hele tijd, (ben zelfs een geregistreerde passieve gebruiker!) maar tot nu toe eigenlijk nooit actief geweest. Omdat het probleem wat ik heb met mijn grote lieve harige Pjotr langzaamaan erg problematisch aan het worden is, waag ik er toch eens een bericht aan. Er zijn op dit forum zoveel hondenbaasjes met veel ervaringen, dat jullie me wellicht een hart onder de riem kunnen steken.
Even een korte intro. Pjotr is mijn Bosnische herdermix, nu circa 1 jaar en 8 maanden . Heb hem via een stichting op de leeftijd van 6 maanden gekregen, en er is weinig over zijn voorgeschiedenis bekend, behalve dat hij als kleine pup in een plastic tasje op straat is gevonden. Daarna is hij bij wat oudere mensen in de tijdelijke opvang gekomen, met een schuur en een graslandje als verblijf. Goed verzorgd, maar weinig gesocialiseerd.
Toen Pjotr bijna 1 jaar was, kregen we Sem van 5maanden erbij, ook uit Bosnie. Gouden combi die 2, en de beste maatjes.
Pjotr begon, al voordat Sem erbij kwam, behoorlijk hysterisch tegen andere honden te doen, als we buiten wandelden aan de lijn. Niet bij het los lopen, echt alleen aan de lijn. Dat is onveranderd gebleven. Blaffen, gillen, brullen, janken. En daarbij ook nog eens giga trekken en in de lijn hangen. Hij is bijna 40 kilo, dus dat is je verankeren in de grond, en fikse bovenarmspieren kweken. Tegelijkertijd hangt Sem met 25 kilo ook nog aan de andere lijn, gelukkig (tot nu toe) zonder hysterisch gedrag, maar ik zou niet graag zien dat Sem dit overneemt. Als Pjotr de kans krijgt om erbij te komen (omdat ik 'm bijv. niet meer houdt, of omdat we wel moeten passeren) is er ook helemaal niets aan de hand....... Even snuffelen, koppie op standje "ik ben leuk", likje hier en daar, en hop, weer door met de wanddeling. Maar daarvoor...... het lijkt wel of hij in gestoorde toestand raakt.
Omdat ik dit forum al een tijd volg, ben ik alle tips en trucs gaan opvolgen die hier al eerder over geschreven zijn. Ook het boekje van Trudi Rugaas aangeschaft, maar helaas, alles tot nu toe zonder succes. Zowel ik als mijn vriend worden er nu wel een beetje moedeloos van. We hadden gehoopt dat het minder zou worden na zijn pubertijd, en met een chemische castratie (om te testen voordat we spijt zouden krijgen van een onomkeerbare actie). Mijn vriend wordt nu elke keer als Pjotr uitvalt behoorlijk opgefokt (wat uiteraard niet goed is!) en ik krijg elke keer de zenuwen als ik een andere hond zie naderen en we kunnen op dat moment niet een andere kant op lopen of vermijden o.i.d.
Vorige week in ieder geval contact opgenomen met een hondentrainer, voor een kennismaking binnenkort, en de mogelijkheden voor 1-op-1 begeleiding. Ben reuze benieuwd wat hieruit gaat komen, ik ben me ervan bewust dat alles valt of staat met het consequent opvolgen van zijn adviezen.
Zo, ik heb het in ieder geval lekker van me afgeschreven, werd eens tijd! Alle reacties van medebaasjes die dit herkennen, of hebben meegemaakt zijn welkom!
