Eerste hond opvoeden, jullie ervaringen?

Hier ook een beginner . Mijn pup is nu 6 maanden oud. Van huis uit ben ik Teckels gewend en dat is toch wel een verschil met een Leonberger, maar het opvoeden valt me niet erg zwaar. Het is een makkelijk hondje die bij de fokker een goede start heeft gekregen. Huisregels zoals hierboven beschreven hebben we van begins af aan toegepast en dat werkt erg goed. 

Waar we nog wel hard aan moeten werken is haar reactie op andere honden. Ze is dan zó enthousiast. Ze moet en zal naar die hond toegaan om te spelen ook al zit ze aan de lijn. Ze is dan niet meer bereikbaar en gooit haar volle gewicht in de strijd om op haar doel af te kunnen stevenen. Op dat soort momenten merk ik echt dat ik nog een groentje ben. Ik weet nooit zo goed wat ik moet doen. Ja, goed vasthouden en het andere baasje uitleggen dat deze reus nog maar een pup is. 

Wat mij erg veel "first time" stress bezorgd is haar gezondheid. Bijvoorbeeld het voorkomen van HD. Ze loopt wel eens een blessure op aan een van d'r poten en dan voel ik mijn stressniveau stijgen. Als het naar mijn idee te lang aanhoud ren ik het liefst meteen naar de da voor röntgenfoto's. Ook op andere kwaaltjes reageer ik nogal overdreven... Ik hoop dat de gezondheid met een volgende hond wat minder stress gaat opleveren .

Ik heb altijd herplaatsers gehad, vroeger al, bij mijn moeder thuis.
Het is me denk ik met de paplepel ingegeven. Wij hadden vroeger honden en katten. Ik als kind moest duidelijk mijn steentje bijdragen.
De hond uitlaten, de katten voeren etc.
Dus dat stukje verantwoordelijkheidsgevoel zat er al heel jong in.

Verder werd er bij ons in huis niet lelijk gedaan tegen de dieren. We waren wel heel duidelijk in wat wel en niet mocht. Achter de katten aan racen was een absolute no-go.
Ik ben bijna 35, toen ik jong was waren er nog geen benches, dus onze honden kregen een time out op gang.
En verder, zeker in het begin, hond aan de riem, op de bank zitten en wachten.
Wegkijken was iets lekkers, en als ze ze fixeerden negeerden we dat. Net zolang tot ze wegkeken.


Mijn eerste eigen hond was een Bullmastiffreu uit het asiel met een enorme lading aan bagage, ziek, enorm onzeker dat zich uitte in uitvallen naar honden en katten.
Nou, dan ben 21, je woont net samen, ga er maar aan staan....met veel hulp van deskundigen hebben wij geleerd met hem om te gaan. Hij mocht nog 10 jaar bij ons leven.

Toen kwam Singapore op ons pad en daarmee ook Knorretje. Voor het eerst heb ik met mijn handen in het haar gezeten. Knor deed echt alles, alles wat niet mocht. Ja natuurlijk wist zij dat niet, zij kwam gewoon van de straat en leefde volgens de regels van de straat waar zij de koningin of zoiets was.

Ze beet, hing mijn vriend dagelijks in zijn kuiten en liet zich dan zo meeslepen door het huis, rende over de bank en de tafel, maakte alle kastjes en koelkast open, jatte uit dezelfde kastjes en tassen.
Ze is bijna tot een jaar onzindelijk geweest, sloopte, heeft de hele tuin verbouwd etc etc.

Toen de film Marley and me uitkwamen hebben we lekkerlijk gezegd: wat zeuren die mensen nou, die hond is hartstikke braaf.

Het ergste bij Knor is haar angstagressie, niet alleen angst naar mensen toe maar ook angst om wat ze heeft kwijt te raken. Als je op straat iets te eten vindt dan eet je dat op of je bewaart het voor later. Het kan het verschil tussen leven en dood zijn.
Nu, bijna 5 jaar later kan ik met trots zeggen dat ze ons soms zomaar haar botje komt brengen!
Dit is voor haar een enorm geschenk en blijk van vertrouwen.

In Singapore had je geen GT's etc. Ik heb me daar echt moeten verdiepen in het gedrag van honden. Aangezien Knor zich echt zou laten corrigeren en ik daar ook niet van ben, heb ik leren clickeren, gelezen over kalmerende signalen, en maar oefenen met het monster.

Toen we eenmaal in DL woonden sloeg de Knor helemaal om. Hier kon ze rennen, hier had ze ruimte en hier ging ze met sprongen vooruit.

Tsja en Lola , mijn eerste pup ....nu gaan jullie allemaal lachen....die was zo braaf , dat ik in het begin bijna wekelijks bij de DA zat. Ik vroeg me af of dat wel gezond was. We waren de Knor gewend en de dierenarts moest me elke keer verzekeren dat er echt niets aan Lola mankeerde

Mellow is ook onze eerste hond (en dan gelijk zo'n exemplaar, met veel angsten, jachtdrift en vluchtgedrag).

Het wachten bij de stoeprand ("wacht") zat er binnen een week al in.
Als ik met haar eten bezig ben moet ze ook rustig wachten. Ze is dan wel in de keuken, maar staat netjes te wachten. Gaat ook pas eten als ik zeg "voor Mellow". Hadden we haar ook met een paar dagen aangeleerd.

In het begin mocht ze op de bank, tot ze wel heel brutaal ging doen (happen als ze eraf moest) en was gewoon heel wild op de bank, dus haar een tijd niet op de bank gelaten.
Inmiddels mag ze al een tijd weer op de bank (meestal hopt ze er vrij rustig op) maar ligt ook regelmatig op haar kussen.

In de gang moet ze altijd even zitten als ik haar tuig om doe en na het wandelen veeg ik haar pootjes af.

Nadat ze uitviel naar Puk (echt nooit eerder gedaan, klik!) kreeg ik weer te horen dat ze niet op de bank mag, want ze gedraagt zich als een prinsesje enzo. Terwijl ze altijd heel tolerant is naar Puk.
Voorbeeld: mijn vriend had haar laatst uitgelaten, ik had haar eten al neergezet. Ze kwamen terug en ondertussen stond Puk stiekem aan Mellow haar eten te likken. Mellow kwam binnen, liep naar haar bak en duwde Puk zachtjes opzij. Geen enkele vorm van agressie (of voernijd) dus.

Ze ligt wel vaak op de bank trouwens, ook als we eten (ja, volle eettafel en stoelen, dus we eten lekker op de bank ). Maar... ze blijft altijd in het hoekje liggen en doet geen enkele poging om iets van mijn bord te jatten. Heel soms tilt ze haar kop op, even kijken wat ik heb, en slaapt weer lekker verder.

Het opspringen uit enthousiasme krijg ik er ook niet uit. Het uitvallen naar fietsers ook niet, maar dat zal misschien weer te maken hebben met haar eerste maanden in Malta.

Tuurlijk kunnen bepaalde dingen anders (zoals het bankliggen), maar voor een eerste hond, en dan nog een met een rugzakje met soms behoorlijke angsten, doen we het zo slecht nog niet. Vind ik

@cindy zeker niet, jullie zijn een mooi stel

@ L V de mijne ook maar ja, de laatste keer had ik gelijk met mijn niet pluis gevoel... Dus dan is het weer even lastiger om er niet aan toe te geven,

Mireille

consequentie en roedelbepaling,dus hond altijd onderdanig laten zijn/een volger van het gezin! kan ik je als tip meegeven. suc6

De eerste hond die ik opvoedde was ook meteen mijn eerste hond ooit, want mijn ouders houden helemaal niet van honden. Ik lijk eigenlijk heel veel op jou, 20 jaar oud en woon al een aantal jaar samen met mijn vriend Benji was mijn/onze eerste hond, een herplaatser van bijna 1,5 jaar oud toen wij hem kregen. Dat was zeker niet makkelijk, want hij had best een verleden (zeker voor iemand zoals ik zonder hondenervaring). Hij is heel erg vooruit gegaan in de tijd dat wij hem hadden, maar uiteindelijk hebben wij de hele moeilijke beslissing genomen om hem te herplaatsen. Hij kon niet alleen zijn, ècht niet alleen zijn, en wij moeten helaas toch echt allebei werken, dus dat was voor hem gewoon niet fijn. Hij is via de sheltie rescue herplaatst zodat ik zeker wist dat hij met goede begeleiding goed terecht zou komen en dat is gelukkig gelukt! Al mis ik hem nog steeds elke dag enorm

Lizzie is mijn eerste pup, dus eigenlijk telt dat ook wel als eerste hond want dat is toch weer iets heel anders. Met haar hebben we echter enorm veel geluk gehad want ze is het makkelijkste hondje dat je je kan voorstellen!! Echt een kwestie van rozegeur en maneschijn dus haha

Ik heb door Benji mezelf echt leren kenden als hondeneigenaar en weet nu o.a. dat ik niet sterk genoeg in mijn schoenen sta voor een hond die heel veel begeleiding nodig heeft, simpelweg omdat ik de hondenervaring mis en er toentertijd ook nog te jong voor was en niet eens lekker in mijn vel zat met mijzelf, laat staan dat ik een stabiele baas kon zijn voor een andere hond. Ondanks dat het dus een 'mislukte' herplaatsing is geweest heeft Benji 2,5e geweldige jaren bij ons gehad en is hij enorm vooruit gegaan, en daar ben ik toch wel trots op

wat ik merk uit verschillende reacties, en ook uit mijn eigen ervaring nu, is dat je jezelf leert kennen!
Je merkt dingen van je zelf waarvan je niet wist dat je het kon, of niet kon.

Maar het blijft prachtig, zo een hondje (of 2 ^^) onder je hoede hebben ^^

Daarstraks nog Fennah even in de zetel gevraagd, en ze heeft nog nooit zo gefleemd met me! Helemaal relaxt op haar rug naast me in een diepe slaap. Wat was ze blij met die aandacht. Ik heb zo het gevoel, nu we een beetje strenger zijn, dat ze eens zo hard geniet van een "flinke", en een dikke knuffel! De quality-time op de zetel apprecieert ze nu echt, en accepteert het dan weer als het gedaan is en gaat lekker verder slapen in de mand.

Weer wat bij geleerd, en met de volgende hond zal dit vanaf de eerste dag zo gebeuren. Ben blij dat er eindelijk structuur in huis is!