Hoi Wilma,
Aan de lijn op weg naar het uitrengebied heb ik geen geduld met plasjes hier en plasjes daar, met drie honden aan de lijn kan dat ook niet. Wel heb ik steeds toegestaan bij een gewone wandeling aan de lijn dat als mijn teefje plast, één van mijn reuen eroverheen plast. Dat vind ik natuurlijk gedrag voor een reu, een instinct dat toch bevredigt moet worden. Maar op weg naar het uitrengebied maken we vaart, punt.
Maar de ergste qua markeren? Mijn Shiba teefje Durga. Die wil coûte que coûte overal haar vlag uitzetten. En dan zo hoog mogelijk. Dat betekent dus als shiba'tje van nog geen 36 cm dat je desnoods een handstand maakt om maar zo hoog mogelijk te markeren
Het zijn dus niet altijd de reuen die het ergste zijn!
Vanuit mijn ervaring met toen ongecastreerde reuen met hun eigen teefje is dat ze er toch wel mee bezig zijn, zo van, wanneer is ze vruchtbaar, en als ze vruchtbaar is, is ze VAN MIJ!
Ik vond dat wel altijd mooi om te zien, dat stukje wild instinct in mijn hond. Nu zijn ze gecastreerd en die belangstelling goeddeels kwijt. Wat Durga niet zo erg vindt. Al dat gesnuffel aan d'r muts... Het is nu veel leuker om te flirten met die leuke ongecastreerde Jack Russel in het park, die gaat tenminste niet mee naar huis!
Maar ja, ook met twee ongecastreerde reuen heb ik aardig de balans kunnen vinden tussen laten markeren en door kunnen lopen bij het wandelen. Ik denk dat als je Barca daar iets meer ruimte mee geeft, dat dan het hek niet van de dam is. Zolang hij maar doorloopt en dat luchtje links laat liggen als jij dat aangeeft.
Dat die wandeling van een kwartier met drie honden aan de lijn een no-nonsense niet-markeren-maar-marcheren route is hebben die van mij prima door...
Groetjes,
Linda.