Oke en ik hier voel ik me wel een beetje aangevallen. Ik werk dus zelf in de Jeugdzorg en het is o zo makkelijk om te zeggen dat je allemaal nare verhalen leest in de krant. Het is lastig uit te leggen welke ethische dillema's je tegenkomt binnen de hulpverlening. Grijpen we te snel in (is kinderen uit huis halen) is het niet goed. Grijpen we onvoldoende in, is het ook niet goed. Je hebt te maken met kinderen die nu eenmaal deze ouders hebben. Je kunt ze dan weghalen uit dit milieu, maar waar moeten ze dan naartoe? Er zijn haast geen plekken in Nederland en dan verdwijnen kinderen in niet passende instellingen (is OOK niet goed). In dit geval gaat het om de honden. Haar jongste staat onder toezicht van Bureau Jeugdzorg. De Kinderrechter heeft dit bepaald en dus NIET Bureau Jeugdzorg zelf (dat is al puntje van verwarring nummer 1). De Kinderrechter bepaald OOK wat er met de kinderen gebeurd (te denken aan wel of niet thuis blijven wonen, enzovoort), en dus niet Bureau Jeugdzorg zelf (puntje 2 van verwarring waardoor wij altijd 'de schuld' krijgen). Bureau Jeugdzorg voert slechts het beleid van de Kinderrechter uit.
Verder kun je van Bureau Jeugdzorg niet verwachten dat zij zich gaan bekommeren om huisdieren, hoewel dit achter de schermen wel gebeurt. Dan wordt er een melding gedaan bij de Dierenbescherming, zodat die het verder op kunnen pakken. Maar - dus even nogmaals uitgelegd - Bureau Jeugdzorg bekommert zich slechts om de KINDEREN en verder gaat onze 'macht' (om het zo maar even te zeggen) niet...









