Wat ik lees over de rust bij de moederhond en de afwezigheid van frustratie dat vind ik inderdaad een heel goed punt. Wij mensen reageren nogal eens vanuit frustratie.
En ik denk dat een hond dat ook heel goed voelt.
Wat mijn ervaring is dat als ik eens ingrijp door de hond begrepen wordt waarom. En ik kan dit deel moeilijk uitleggen omdat het een gevoel is. Mijn gevoel zegt hoe op dat moment te handelen, waar de grenzen liggen en hoe ik dat bij die specifieke hond moet duidelijk maken. Over een hond heen hangen kan een straf zijn, ik kan zo druk op een hond leggen, bijvoorbeeld als hij in mijn voeten zou bijten. Bij de ene hond gebruik je een hele lichte buiging en bij de andere hond buig je verder en kijk je hem ook nog eens strak aan. (En honden die dan nog in je neus happen en wegrennen
Die zijn niet snel onder indruk
)
Het is een gevoel , iets wat je gedeeltelijk wel kan leren omdat het voor een groot deel interpretatie is van de taal van de hond. Die kun je leren, maar dat vertalen hoef je na veel oefening niet meer te doen.
Daarom zou ik zeggen, doe het gewoon niet.
Wat ik vaak doe is een hond die nieuw bij mij komt voor gedragsproblemen, die laat ik met Biko op een groot veld. En dan ga ik kijken en kijken en kijken.
Een hond kan heel zeker lijken, maar het gedrag kan als basis wel angst hebben wat met onze mensenogen moeilijk te zien is. Biko ziet, hoort en ruikt het. Zijn reactie op een hond verteld mij waarin we het moeten gaan zoeken. Of deze hond juist wat meer vrijheid nodig heeft, of iemand waaraan hij zich op kan trekken, of juist op zoek is naar duidelijke grenzen.
Maar CM zegt het ook altijd: ga niet zelf proberen.. er zijn niet voor niets mensen met jarenlange ervaring en opleidingen en trainingen, die je kunnen begeleiden.
Voor de 'gewone' alledaagse dingen, probeer van het goede uit te gaan en vertrouw op je gevoel.











