Brammetje naar een nieuw huis

Omdat ik er toch graag met iemand over wil praten, maar niemand in mijn directe omgeving snapt hoeveel zeer het doet dan toch maar een berichtje tussen de andere hondenliefhebbers.

3 weken geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. De dag na de breuk kreeg mijn moeder een ernstig ongeluk en liep daarbij een dubbele schedelbasis fractuur op. Enorm veel stress dus voor zowel mens als dier. Mijn jongste hond Bram is een tjechoslowaakse wolfhond. Sowieso al wat gevoeliger dan de meeste HTK honden, maar Bram hangt heel erg aan mij en heeft zich het eerste weekend dat ik bij mijn familie in Utrecht zat helemaal open gekrabd. Met veel tegenzin een anti jeuk prik bij de dierenarts gehaald omdat het op maandag al behoorlijk geïnfecteerd was.

Bram is anderhalve week bij een oppas geweest om de stress voor hem te verminderen. Hij zat bij een fokker van de tjech die zijn honden wel vrij op velden, maar toch in huiselijke sfeer houdt. Hier moest hij uiteindelijk toch weg omdat Bram meer aandacht vroeg dan de meneer (eind 60) hem kon geven.

Nu zit Bram weer thuis en het liefste hield ik hem voor altijd bij me. Maar eind vorige week ging er ineens een knop om en kwamen de waterlanders die ook niet meer wilden stoppen. Ik kan mezelf niet langer voor de gek houden. Ik heb geen geld om 3 honden te onderhouden en ook nog een huis voor mezelf te betalen. Bovendien is mijn moeder alles behalve stabiel, dus ik pendel maar heen en weer tussen ZH en Utrecht waarmee ik Bram wederom een enorme hoeveelheid stress opleg. En nu zit ik in huis met mijn drie beste vriendjes. Onze auto is stuk dus ik zit nu noodgedwongen meer thuis dan ik aan het lopen ben. Bram is zo blij weer thuis te zijn en hij heeft het zo naar zijn zin met "zijn" meiden. Ik krijg elk kwartier een enorme knuffel met duizend en een likken.
Hij is zo ontzettend lief en echt mijn beste vriend.

Zaterdag ga ik naar Friesland, of de mevrouw komt hier (afhankelijk van de auto) om te kijken of zij Bram wilt hebben... Deze mevrouw heeft al 2 tjechen en is gedragstherapeut en zeer actief in zowel de sport als de hele tjechenwereld. Ze klinkt als een enorm lieve en zachtaardige vrouw en ik weet dat zij Bram zoveel meer te bieden heeft nu. Zij kan hem stabiliteit, een fijn permanent huis en heel veel liefde bieden.

7 maanden geleden reed ik nog in mijn auto richting Polen om mijn droomhond op te halen. 7 maanden lang heb ik zo hard gewerkt en het heeft werkelijk waar bloed, zweet en tranen gekost om hem tot een stabiele puberreu op te laten groeien. Dit is gewoon gelukt en het is de leukste tjech en hond die ik ooit tegen ben gekomen.
Het enige wat ik voor heb op de mevrouw uit Friesland is dat hij enorm gehecht is aan mij en ik zijn baasje ben. Maar ook dat zal mettertijd over gaan.

En toch voel ik me zo enorm schuldig. Een hond wegdoen, of uberhaupt een beestje wegdoen door mijn eigen tekortkomingen.
Is dit de beste oplossing? In theorie wel ja, maar ik krijg het mijn hoofd niet in en ik voel alleen maar zo'n enorme pijn en verdriet.
Als er iemand is die op mij in kan praten dat het echt het beste is. Graag.

Hi Paulien,
Er is echt niks om je schuldig over te voelen! Zo heb je alles voor elkaar, en zo heb je pech op pech op pech. Als je nu niet de tijd en de financiële middelen hebt, is daar helemaal niks aan te doen. Top dat je juist zo aan het zoeken bent naar een goede oplossing, met de minste stress voor je hond. Liefde is ook loslaten.....
Heel veel sterkte met alles!

Hallo Paulien,
Ik snap hoe jij je voelt ik heb dit zelf ook meegemaakt.

Maar het is wel fijn daarna om te zien hoe de hond het toch(beter ) heeft bij iemand anders.

Dat doet veel goed.

He jeetje meid wat een ellende heb je achter de rug!
ik hoop dat het met je moeder weer de goede kant op gaat!!

en een scheiding is altijd erg pijnlijk en neemt een helehoop are problemen met zich mee, helaas.
Gelukkig heb ik het zelf niet meegemaakt, maar rondom zie ik het helaas maar als te vaak gebeuren.

De reden die je hebt om een goed baasje te vinden zijn goed.
we kunnen dat niet vanaf thuis oid beoordelen.
En hoop dat het god gaat met je hondje straks bij de nieuwe baasjes.
En vraag of je af en toe eens een foto mag ontvangen.
Heel veel sterkte met alle rottige en vervelende dingen.
en hoop dat je je ritme en rust een beetje kan vinden na verloop van tijd.

Je weet het hè meis, ik leef met je mee!
Liefs, Laura

Hoi Paulien, wat erg om te lezen,wat een ellende kan een mens toch elkaar te verduren krijgen....
Ik heb ooit eens met jou en je 3 vrienden met Gino in groendael gelopen,wat een aanspraak kreeg je toen vanwege Bram...Je houdt superveel van je honden en daarom denk ik dat je er goed aan doet om Bram bij die mevrouw te brengen,je weet dat hij bij iemand terecht komt die ervaring heeft met het ras en dat ze veel met hem zal gaan doen. Misschien kan je in 1ste instantie via mail en foto,s contact houden en na een paar maanden eens bij hem langs gaan.

Heel veel sterkte met alles wat je nu te verwerken hebt en zoals Karen schrijft...liefde is ook loslaten,hoe moeilijk en pijnlijk het ook is..

Sterkte meid,

Groetjes Carla en lebber van Gino

hey Paulien,

ik snap dat je je schuldig voelt, maar ik denk niet dat het in deze situatie terecht is.

jij heb hem aangeschaft met de beste intenties, en je had de situatie ook mooi voor elkaar. maar dat je relatie uitgaat is natuurlijk al lastig, maar dat had je misschien nog wel kunnen redden, maar je kan er natuurlijk niet voor plannen dat je moeder een ernstig ongeluk krijgt. soms is het gewoon overmacht, en in dit geval heb jij alles gedaan wat mogelijk is. maar je weet dat het niet genoeg is.

het enige wat je nu nog kan doen, is het beste baasje voor hem zijn, en zo'n baasje kijkt naar wat het beste voor de hond is, niet wat zij zelf graag wil.

dus kijk naar je hond, en wat het beste voor hem is. ook al doet dat begrijpelijkerwijs voor jou misschien veel pijn. je weet in ieder geval dat je voor hem het beste baasje was dat hij kon wensen, een baasje dat haar eigen grenzen onder ogen kan zien, en niet een hond onnodig laat lijden.

dus voel je niet schuldig, maar wees trots op jezelf dat je zulke lastige beslissingen kan en durft te nemen!

Hey Paulien,

Knap om in deze moeilijke tijd zo bewust voor het welzijn van je hond te kiezen. Het is niet niks wat je wel niet allemaal voor de kiezen gekregen hebt, heel veel pech. Het leven loopt soms anders dan gepland en dat valt dan niet mee.

Sterkte en.. Verdrietig zijn mag, dit is gewoon een rouwproces en dat valt niet mee!

Mireille

Wat een moeilijke beslissing! Maar wat dapper van je dat je hem durft te nemen. Heel veel sterkte hiermee!

Paulien... Soms komt omzeggens alle "pech" tegelijk op je af. Dat gaat ook weer voorbij... Maar intussen zit je met zoveel moeilijkheden tegelijk.

Ik voel met je mee, want het is niet makkelijk als je over kinderen of huisdieren moet beslissen... Zeker niet als je vindt dat je een huisdier beter weg kunt doen omdat je dat het beste voor hem vindt.

Ik kan me niet in je plaats stellen en zeggen wat het beste is. Ik ken je hele situatie niet en kan ook niet in je geldbeugel kijken.

Probeer zelf alles te overdenken... Probeer voor jezelf zekerheid te krijgen wat het beste voor Brammetje is. Laat je verstand en je gevoel spreken. Wat je dan ook beslist. Ga ervoor en weet dat het goed is.

Vergeet ook niet dat je net een scheiding achter de rug hebt. Dat haalt hoe dan ook je hele leven door elkaar. Niet alleen schuldgevoelens duiken op, maar ook gekwetstheid en onzekerheid over je eigen oordeel. Je moet terug het besef krijgen dat jou eigen oordeel wel goed is. Het is niet jou schuld dat er op de wereld en in je leven dingen gebeuren die je niet verwacht hadt of die je liever anders had gezien.

Blijf vertrouwen in jezelf, in je eigen goede oordeel enwat je ook regelt, hoe je het ook regelt... probeer gezond te blijven. Dat is het belangrijkste. Als je eronderdoor gaat wordt alles nog moeilijker.

Dus... Kijk naar je financiën en naar je de tijd die je hebt. Weet je zeker dat je je honden niet kunt geven wat ze nodig hebben. Maak dan die beslissing om ze (brammetje) een andere goede thuis te geven. En weet dan dat het goed is.

Kun je hem wel houden, maar met minder middelen... Honden gaan niet dood van goedkoper voer. Liefde is het belangrijkste ingredient. Net als voor mensen.

Ik wens je heel veel sterkte en geluk toe de komende tijd. Neem alles stap voor stap... Je doet je best en meer dan je best kun je niet (noch voor je honden, noch voor je moeder). Je bent nu eenmaal God niet.

Groetjes, een dikke knuffel en hier wordt voor jou en je hondjes geduimd.

voor je de hond mee geeft google op de naam van die vrouw en kijk in welke straat ze woont ed. Helaas hebben we de laatste tijd veel verdwenen honden in Friesland. Er komt telkens een leuke vrouw of jong stel de hond ophalen. Beloven gouden bergen en binnen no time is de hond spoorloos en klopt telefoonnummer en adres niet. Dus pas aub op met wat je doet. Ik snap dat dit geen goede situatie is voor jou en je hond en dat je een goede oplossing zoekt maar neem die niet te snel en laat je gevoel heel hard spreken. beetje twijfel: Niet doen....

Je hoeft je niet schuldig voelen.
Ik vind het juist ontzettend moedig dat je voor de hond kiest en niet voor jezelf.
Deden maar meer mensen dat!

Bedankt allemaal. Vooral Kylie drukt op een zeer punt met de opmerking:"Je moet terug het besef krijgen dat jou eigen oordeel wel goed is. Het is niet jou schuld dat er op de wereld en in je leven dingen gebeuren die je niet verwacht hadt of die je liever anders had gezien."

Want buiten dat werkelijk alles om me heen stuk gaat (auto, brommer, vaatwasser etc) of mensen een ongeluk krijgen of ineens ernstig ziek worden en het dus het heden betreft kan ik het verleden ook niet echt loslaten. En buiten mijn ratio om ga ik echt bijna denken dat het aan mij ligt. En ik weet wel dat ik niet zo belangrijk ben dat alles om mij draait. Maargoed, stukje gevoel vs verstand ofzo?

Ik weet ook dat het met goedkoper voer niet gaat werken, want buiten de onkosten voor de honden kan ik ook gewoon geen stabiele thuissituatie geven. Mijn twee teven kunnen hier wel tegen zolang ze mij en een bank hebben. Maar Bram raakt daardoor teveel van slag. En hij zit juist op zo'n punt in zijn leven waarin het belangrijk is dat hij goed gevormd wordt. Zeker ook omdat het en een reu is die intact gaat blijven, hij nu al 35 kilo weegt en hij toch een trotse tjech gaat zijn op den duur. Het zou toch oneerlijk zijn als ik al die maanden zo streng en consequent ben geweest om hem het nu helemaal te laten uitzoeken. Dat denk ik dan toch...

Ik heb zijn nieuwe adres echt goed gecontroleerd. Buiten dat is ze ook aangeraden door de fokker waar hij heeft gelogeerd. Ze heeft een belangrijke rol binnen de vereniging van de tjechoslowaakse wolfhond en ze is een geregistreerd gedragstherapeute. Ze werkt ook alleen met een contract bij herplaatsers en al met al zit dat wel goed.

Vanavond contact gehad met de mevrouw en ze kan gelukkig ook deze kant opkomen. En dat is wel heel erg fijn aangezien ik geen auto kon regelen. Ook na dit gesprek had ik er een goed gevoel bij, dus dat scheelt ook wel een beetje.

Al ga ik nu alweer stuk als ik hem zo zie liggen snurken bij mijn voeten..

Hallo Paulien. Dat je iemand vond bij wie je een goed gevoel hebt is al heel veel. Als het niet anders kan is dat wel de beste oplossing.

Om het verdriet van het afscheid zul je niet heen kunnen en ook voor Bram zal het een aanpassing zijn bij je weg te gaan naar een nieuw baasje.

Maar het zal je op dat punt wel een gerust gevoel geven. Hoe zeer je ook aan elkaar verknocht bent. Als er een nieuwe goede thuis is dat komt het in orde. Kinderen wonen ook al hun hele leven bij hun ouders waar ze van houden en geborgen zijn en geven dit op een bepaald moment ook op voor een "nieuw" leven, bij een nieuw "maatje", waar ze ook gelukkig kunnen zijn.

Ik wens je in elk geval succes en goede moed, wat je ook besluit. En ook voor de rest dat je overal doorheen komt. Neem elk probleempje stap voor stap aan en kijk niet voortdurend tegen die "berg" aan... Verdeel die berg maar in molshopen die opgeruimd zullen worden, één voor één

Groetjes.

Nou morgen is het zover. De mevrouw komt naar het bos hier in de buurt en godzijdank wil mijn ex me ernaartoe brengen. Ik zou eigenlijk met Bram in de bus gaan en hoe leuk hij dat ook vind, ben ik bang dat ik het niet zo leuk vind om in de verwachtte staat van morgen in een bus te zitten en al helemaal niet met de bus terug.

Vandaag de hele dag naar hem gekeken en net een paar uur met ze gelopen.
Ik slaap vannacht beneden op de bank want ik wil gewoon bij hem zijn even.

En daarna de volgende molshoop, de situatie hier is ondragelijk en nu is mijn ex de halve week bij zijn ouders geweest, maar dan zit ik zonder auto hier opgesloten in Lisse. Dus ik ga tijdelijk bij mijn oom en tante in hun gastenverblijf wonen. Helaas mag ik maar een hond meenemen, dus Zara gaat ook, hopelijk tijdelijk, naar een lieve vriendin van mij.

Daarna zien we wel weer verder, ik vind het wel fijn dat alle stres voor Bram morgen over is. Nouja, buiten het feit dat hij ineens bij een vreemde vrouw en twee vreemde teven zit. Ik denk dat dat snel goed gaat komen, Marjan is een ontzettend vriendelijke en rustige mevrouw en ik weet eigenlijk wel zeker dat Bram zich direct tot haar aangetrokken voelt
Hij krijgt een kleedje en zijn favo speeltje mee en hij is in ieder geval niet alleen.

En nu maak ik me op voor een nacht Bram staren.

Bedankt voor alle lieve berichtjes!

echt heel veel sterkte en hoop dat alles goed gaat komen en je contact kan houden ! wat erg zeg

Hallo Paulien... De beslissing is dus helemaal genomen. Sta er dan ook achter en wens Bram het allerbeste toe en die vrouw ook. Het komt goed met hem. Al zal hij je missen en jij hem.

En dan heb je nog je andere honden, die je ook nog aandacht genoeg moet kunnen geven. Je regelt het goed. Zara die naar een lieve vriendin gaat. Het zijn oplossingen, oplossingen waar je een tijdje geleden niet aan dacht... Maar die nu belangrijk zijn. En ja, als het mogelijk is... blijf dan bevriend met je ex zolang dat mogelijk is en het je "nieuwe" leven niet in de weg staat. Er zijn dingen te regelen, waarbij je allebei water bij de wijn zult moeten doen... onafhankelijk van wie er meer "schuld" heeft dan de ander. Doorgaan en moedig blijven, .. en aangeboden hulp aanvaarden en ook geven indien nodig. Je komt er wel meid. Inderdaad, stapje voor stapje.. en molshoop na molshoop, tot het grasperk er weer leuk uitziet... met welk oude of nieuwe bloemen dan ook.