Onze schat is er alweer 4 maanden niet meer en we missen haar nog elke dag. vanmorgen samen in bed weer een enorme huilbui gehad. Meestal gaat het wel goed,maar soms spoelt een golf van verdriet door ons heen. :\'(
We staan nu op de lijst voor een pupje en we kijken daar ook erg naar uit, want we missen gewoon leven om ons heen.
Natuurlijk zullen wij onze Lara never nooit vergeten daar was zij te speciaal voor. Soms vragen wij ons af of wij wel al aan een pupje moeten beginnen en aan de andere kant kunnen we niet wachten om weer wat te zorgen en te knuffelen te hebben.
Wat een dilemma he?
wie kan ons raad geven????





Maar wij hebben vrij snel weer een pup in huis genoemen ondanks de twijfel of dit wel verstandig zou zijn vanwege het ongelofelijke verdriet wat wij voelden ivm het verlies van onze schat.Maar moet je zeggen dat het ons ontzettend goed heeft gedaan.We hebben nu een berner beertje van 18 weken rondlopen en we zijn zo blij en gelukkig met hem.Bo vergeten doen we nooit!!!Daar was hij te bijzonder voor en we hebben natuurlijk vreselijk veel met Bo meegemaakt.Van Bo hebben we een prachtige urn in huis en hij houd altijd een bijzonder plekje in ons hart.je moet gewoon je hart volgen,de 1 zegt niet doen rouw eerst maar en de ander zegt gewoon doen het help je met je verdriet en ik moet zeggen dat klopt(voor ons)Diesel heeft ons echt geholpen het verdriet beter te verwerken.Een nieuwe pup geef inderdaad afleiding en zegt niks over je verdriet van Lara.Zij zal sowieso altijd een plekje in je hart hebben.Ik kan je dus alleen zeggen hoe wij het hebben ervaren.Onze Bo hebben we 16 maart moeten laten inslapen met vreselijke pijn in ons hart.Diesel hebben wij 4 mei opgehaald vrij snel dus maar nooit geen seconde spijt gehad.


