Sinds 14 april heb ik me ontfermt over een asielhondje.
Toen was ze nog heel bang en onzeker.
Maar hoe ste meer ik met haar deed hoe ste meer ze me vertrouwde en zo ste meer ik met haar kon doen.
Helemaal in het begin keerde ze zich tegen mij als ze schrok en nu weet ze dat ze veilig is bij mij en schrikt ze ook niet meer.
Maar in andere heeft ze het vertrouwen nog niet gewonnen.
Elke keer dat ze schrikt keert ze zich tegen de persoon waarmee ze op stap is.
Niemand durft het dan ook aan om met haar te gaan wandelen.
Enkel ik en nog een vrijwilliger durven het aan.
Ze heeft bijna een vrijwilligster aangevallen en heeft ook al een pup gebeten
Dat heeft de doorslag gegeven om haar te laten gaan
En morgen is het dan zover.
Morgen wordt mijn meisje ingeslapen
Ik wou dat ik meer voor haar kon doen !!!
Ik voel me zo machteloos !!!
Ik wou dat ik haar kon adopteren, maar spijtig genoeg gaat dat niet omdat ik al 2 hondjes heb.
Normaal ga ik maandag niet naar het asiel, maar nu wel.
Ik ga haar de laatste dag geven die ze verdient !!!
Lekker grote wandeling met haar maken, spelen, knuffelen, ...
Ik zal er ook bij zijn als ze gaat slapen zodat ze toch iemand heeft die ze vertrouwd als ze vertrekt naar de regenboog brug.
Ik zal haar zo ontsettend hard missen !!!
Ze is echt mijn meisje en zal dat altijd blijven !!!



3 doggies




















